Alweer een jaar voorbij. Verleden jaar om deze tijd was ik in de lappenmand, met van alles en nog wat.

Daar het er uitzag dat ik met de feestdagen niet thuis zou zijn, had ik besloten om geen kersstalletje neer te laten zetten.

Mijn (rubberen) beeldjes waren verpulverd, dus dat kwam mooi uit. Maar aangezien ik 21 december toch naar huis (mocht of moest) hebben mijn dochters snel nieuwe beeldjes gekocht en de kamer versierd. Dat was toch ook wel weer gezellig. De 3 koningen zijn nog onderweg hoor.

  Hiermee wil ik familie vrienden

en

bekenden mooie kerstdagen

en

een gezellige jaar wisseling

en

vooral een gezond 2023 toe wensen

Ria van Dijk

Voor mij waren dat wel de Stompwijkse Paardendagen. Wij kijken er elk jaar altijd naar uit. Nooit gaan we op vakantie tijdens dit evenement. Door de Corona toestand was dat voor mij wel iets wat eigenlijk niet kan. Het is ook bijna niet te geloven dat we 2 jaar geen Stompwijkse Paardendagen hebben gehad. En dat mijn reuk en smaak weer terug kwam. Dat is ook wel te merken aan mijn Corona lichaam. Alles is weer bijna als van ouds.

Ik hoop dat we volgend jaar weer mogen zingen tijdens het diner van het nationale ouderen fonds. In plaats daarvan deel ik nu 10 pakketten aan de deur. Vorig jaar werd mij dat ook gevraagd en ik doe dat graag. Dus na het schrijven van dit alles, ga ik mini kerstpakketten uitdelen aan de ouderen waarvan ik denk dat zij het wel kunnen waarderen dat wij ook aan hen denken tijdens deze (moeilijke) feestdagen. En het allerbeste wat mij is overkomen is dat het met mijn gezondheid weer beter gaat. Daar kan geen miljoen euro tegen op!

Fijne feestdagen en waardeer dat je er elke dag mag zijn!

Carmen

Ik heb niet één ding wat het beste is wat me is overkomen in het afgelopen jaar, qua incident of iets dergelijks.

Voor wat betreft werk gerelateerd als wijkagent heb ik het afgelopen jaar heel veel tijd en energie gestoken in het persoonlijk contact maken met heel veel wijkbewoners in Stompwijk (bij hen thuis).

Deze contacten zijn heel waardevol (geweest) voor het kennismaken met de wijkbewoners en zij met mij, met als doel om te zorgen voor een laagdrempelige uitwisseling van informatie over en weer en om ervoor te zorgen dat de wijkbewoners mij (makkelijk) weten te vinden / kunnen bereiken

Dit doel heb ik zeker bereikt en zal daar ook aankomend jaar mee verder gaan.

Met vriendelijke groet, John Heij

Mijn hoogtepunt van 2022 – door Juliette Dominicus

De uitbreng van mijn documentaire ‘Indisch Zwijgen’ was voor mij het hoogtepunt van 2022. De film, waar ik drie jaar aan heb gewerkt, ging deze zomer in première. Het idee voor de documentaire ontstond na het overlijden van mijn oma die in Nederlands-Indië is geboren. Ik realiseerde me dat ik bijna niets wist over mijn familiegeschiedenis. Ik ontmoette een filmmaker met een soortgelijk verhaal en we besloten om onze krachten te bundelen.

We wilden geen traditionele geschiedenisfilm maken, maar juist een film die ingaat op de emoties die Indische Nederlanders, waaronder wij zelf, ervaren. We hebben talloze Indische Nederlanders door heel het land geïnterviewd om meer over het onderwerp te leren. Dankzij een crowdfunding hebben we de realisatie van de film mogelijk gemaakt. De documentaire was voor ons geen eindpunt, maar een begin. Daarom organiseerden we een tour door het land met meer dan 40 vertoningen en nagesprekken. We gaven ook workshops over hoe je met dit zwijgen binnen families om kunt gaan. Waar we ook kwamen, de film maakte veel emoties los. 

Er kwam landelijke media-aandacht voor de film en dit najaar gingen we de bioscopen in. Momenteel zijn we bezig met onze volgende documentaire “Tussen Wal en Schip”, over het tussen wal en schip vallen van de Indische Nederlander. De erkenning en herkenning voor dit onderwerp betekenen veel voor mij, omdat ik denk dat er nog veel te leren valt over dit verzwegen verleden. Ik hoop dat ik met deze films een gesprek kan openen over een verleden dat lang onderbelicht is gebleven.

Stills en behind the scenes beelden uit de documentaire