Leo Oudshoorn is niet meer. Hij is zaterdag jl. begraven in Stompwijk nadat hij in een stille tocht en
begeleid door z’n familie van zijn woonhuis naar de H. Laurentiuskerk werd gebracht. Afscheid van een man, die – je zou het niet
zeggen – hield van voetbal. Hij was fan van de Feijenoord en geabonneerd op Voetbal International. Niet zo vreemd dus dat hij  ook regelmatig bij Stompwijk ’92 was te vinden.

Leo had z’n vaste plekje aan de bar. Ik kan de plek uittekenen, met een koel glas schuimend bier voor z’n neus. Ondeugend gezicht, glimmende ogen. Meestal wat kort door de bocht. Leo wist wat hij wilde en vooral ook, wat hij niét wilde. Kon nukkig zijn. Maar als je hem had, dan had je ’m helemaal.

Als buurjongen, een stuk ouder dan ondergetekende, zagen we ’m vaak bij ons thuis. Leo groeide op naast de smederij waar hij regelmatig te vinden was, wetende dat moeder Martha een zwak voor hem had. Niets menselijk was Leo vreemd, beetje kattenkwaad uithalen en jonge meisjes op stang jagen. En altijd dat ondeugende gezicht.    

Hij werkte jarenlang in Swetterhage en ging later ook naar de dagopvang in Emmaus in Zoeterwoude. Leo was altijd in voor een potje dammen, dat was vroeger al zo en dat is nooit veranderd. Dat kunstje verstond hij goed, er zijn heel weinig mensen die van hem hebben gewonnen.

Leo dacht een paar zetten vooruit. Zei niks, maar je hoorde ’m knorrend denken. En zoals al gezegd, bijna altijd trok hij aan het langste eind. Leo was en kon meer dan wel eens van hem werd gedacht. Hij was spitsvondig, kon met één rake opmerking de spijker op de kop slaan.

Ook tegen een ziekte, die hij níet kon verslaan, heeft hij pittige tegenstand geboden. Zijn broers hebben ’m op zijn laatste rustplaats afgezet.

Moeder Martha zal waarschijnlijk zoiets gezegd hebben als ‘Leo komt met z’n vogeltjes naar de hemel.’ Rust zacht, Leo.

Wim Luiten,
oud-voorzitter (voetbal) Stompwijk ‘92 

Dit verhaal heeft mijn vrouw Marjolijn en mij erg aangegrepen. Waarschijnlijk ook omdat onze jongste dochter de zelfde leeftijd heeft. Daarom dachten we, we moeten iets doen……

Op zondag 24 mei organiseren we de virtual runforjayme. Deze dag wordt Jayme 1jaar. Of hij zijn 2e verjaardag ook kan vieren is nog maar de vraag, hij heeft namelijk de ernstige spierziekte SMA1. Hij heeft het peperdure medicijn Zolgensma nodig, dat kost €1,9 miljoen. Daarom organiseren wij runforjayme. Doen jullie allemaal mee? Je mag wandelen, hardlopen, fietsen, steppen, skaten etc. lekker bewegen, want dat zou Jayme ook graag willen. 

Je kan je inschrijven op runforjayme@gmail.com kosten bedragen €10,- voor iedereen vanaf 13 jaar en €5,- voor kinderen t/m 12 jaar. Het inschrijfgeld gaat volledig naar team Jayme! Wat krijg je? Een persoonlijk startnummer, een persoonlijk certificaat van deelname en 24 mei zal er ’s avonds een loterij plaatsvinden onder alle deelnemers met 10 mooie prijzen die we nog even geheim houden.

We hopen een mooi bedrag te kunnen overhandigen op Jayme’s verjaardag.

Voor meer info: www.teamjayme.nl

Jorrian Hendriks

Elk jaar een feestelijke dag en eens in de 5 jaar een verplichte vrije dag. Zo zien de meeste mensen en zeker de jongeren onder ons, 5 mei de dag waarop we de vrijheid vieren. Je kan het niemand kwalijk nemen want het aantal mensen die de oorlog hebben meegemaakt en dus echt weten wat vrijheid is wordt steeds kleiner.

Wat betekent vrijheid voor mij? Voor de Corona Crisis was ik daar niet zo mee bezig, ik leefde mijn leven, ging naar mijn werk, deed thuis mijn ding en in het weekend genoten we van het vrije gevoel niet op de klok te hoeven leven.

Toen werden we ziek, zowel mijn man als ikzelf en wel in die mate dat we ernstig beperkt werden in onze vrijheid. De eerste periode waren we aan (ziekenhuis) bed gekluisterd en toen we weer iets opknapten kwamen we niet verder dan de ark zelf. Met heel veel vallen en opstaan ging het wat beter en als we eens een goede dag hadden gingen we er even op uit, een boodschapje doen, een bakkie bij mijn moeder of even een wandelingetje. Heel langzaam ging het de goede kant op.

En toen brak het Corona Virus uit. De hele wereld in paniek, Nederland bleef, in mijn ogen vrij lang heel rustig maar op een bepaald moment sloeg toch ook hier de angst toe. Er vielen slachtoffers, er werden maatregelen afgekondigd door de regering en richtlijnen om het virus in te perken door het RIVM.

Henk en ik kregen thuisisolatie opgelegd vanwege onze zwakke gezondheid. Zo dat viel tegen zeg, konden we eindelijk af en toe even weg en nu mochten we niet. We kwamen de eerste weken niet verder dan de tuin, na de 4^e week mochten we een rondje polder en dat was het dan weer. We wonen heerlijk hoor, maar als je niet weg mag dan word je na een aantal weken knettergek en je weet echt niet meer wat je moet doen om de dag door te komen.

Proberen een normaal ritme van dag en nacht aan te houden en elke dag even naar mijn moeder bellen. Maar dat is toch anders dan dat je elkaar live kunt zien.

Iemand zei tegen mij: ach jullie zijn het toch gewend, jullie zitten al ruim drie jaar thuis. Ik heb nog de moeite genomen om uit te leggen dat er een verschil is dat als je een goede dag hebt en je gewoon even weg kan heel anders is dat als je een goede dag hebt en je niet weg MAG. Ik had me de moeite kunnen besparen. Inmiddels zitten we al 6 weken in thuisisolatie, de boodschappen en medicijnen worden gebracht en als we toch heel even naar de buurtsuper gaan zetten we een mondkapje op, een sjaal op en  handschoenen aan. Dan wordt je aangekeken alsof je van een andere planeet komt.

Vrijheid…..het lijkt zo gewoon maar het is zo bijzonder!

Agnes en Henk Hofstede

Na alle leuke dingen die hier in Stompwijk geregeld worden voor ouderen en alleenstaanden, zijn ook vandaag de ouderen in de van Santhorststraat getrakteerd op een gezellige, muzikale serenade van Carla Groenewegen en 2 zussen.

We hebben genoten dank je wel en ga zo door.

Annie v.d. Helm en Truus de Vrind

Hallo lieve kinderen,

Nog even en dan is het ……..Moederdag! Laat mij toch maar eerst eens vragen: “Hoe gaat het met jullie, jullie ouders, vrienden, familie en allemaal?”

Goed, hoop ik want dit is een weekje waarin er weer veel te doen valt! Dat is  zeker goed zo, dan hoeven wij niet steeds aan dat nare virus te denken!

Alvast is erop  maandag 4 mei, de Nationale  herdenking, van de slachtoffers van de tweede wereldoorlog geweest.

Dan is er op dinsdag 5 mei, de Nationale Bevrijdingsdag, (dan wordt er feest gevierd, omdat Nederland toen werd bevrijd.) Moeilijk hé? Vraag  wederom aan papa, opa , mama of oma om nog meer hierover te vertellen of voor te lezen!

Dan…….zondag 10 mei……. Moederdag!

Vervolgens is het deze hele maand mei, Mariamaand! Weten jullie nog wie Maria is? Natuurlijk is Maria, de moeder van onze Here Jezus, die met Kerstmis als een kindje in een kribbe bij ons op aarde is gekomen. Intussen was Hij een man geworden en stierf om onze zonden aan het kruis! Jezus is met Pasen weer verrezen en weten jullie dat deze zondag alweer de vierde zondag na Pasen is? Deze zondag wordt gezien als de Roepingszondag! Dat wil zeggen, dat er een stemmetje in de hartjes van de mensen is, die de mensen oproept om iets  goeds te doen of om iets goeds te worden. Bijvoorbeeld, iemand wordt meester, juf, dokter of bakker, als hij naar dat stemmetje luistert. Het is eigenlijk bedoeld om mensen op te roepen om Gods werk te doen, zoals priester of pastoor te worden, of voor armen of zieken te zorgen.

Kijk maar hoe goed de mensen elkaar nu helpen, omdat ze ook naar het stemmetje in hun hartje luisteren! Dat is ook zo met jullie, al ben je nog klein! De mensen zeggen dat het de stem  van God is, die in jouw hartje spreekt! Dat stemmetje zegt dan misschien: “Doe je best op school. Wees lief voor anderen. Kijk hoe je zieke mensen blij kan maken.”

Dat geldt ook voor Moederdag!

Je moet niet alleen op deze dag, lief voor moeder zijn en heel veel cadeautjes geven. Op andere dagen moet je ook lief zijn, dan is mama extra blij!

De Here God zegt ook: ” Eer uw vader en uw moeder”.  Hij wil dat wij netjes praten en omgaan met onze ouders en ook dankbaar zijn voor wat zij voor ons doen! Als jullie mee helpen met opruimen, de afwas doen en andere dingen, al is het een beetje  moeilijk. Als je dat goed probeert, dan word je zelf ook heel blij! Kijk maar, dat lukt heus wel! Het zijn de kleine dingen die het doen!

Knutselen: Nou, je kan van alles doen wat je leuk vindt om mama een leuke Moederdag te bezorgen!

Ik geef slechts twee voorbeelden, maar op internet kan je naast deze, nog zoveel ideetjes vinden. Dus kies maar! Vraag aan jouw broer of zus om mee te helpen! Succes!

Nou, veel plezier zeg ik dan! Ik wens jullie een hele fijne, gezegende week toe en een FIJNE MOEDERDAG met jullie mama’s! 

Groetjes en veel liefs, Olivia, (Voorleesjuf

Van harte Boris, deze verjaardag nog met zijn twee, volgend jaar viert de kleine het met jullie mee. Een dag later is het jouw buurmeisje Jennifer die haar verjaardag altijd groots viert, helaas dit jaar in kleine kring, maar een feestje wordt het sowieso. Deze week is het ook nog feest bij Marijke in Leidschendam, die viert het waarschijnlijk lekker buiten op de tuin. Natuurlijk ook alle andere feestvierders van harte gefeliciteerd. Maak er een mooie dag van.

Ria Luiten

Mijn moedertje is de allerliefste…..dat zegt natuurlijk iedereen…..maar de mijne is het écht!

Geen originele Stompwijkse maar een rasechte Haagse, in eerste instantie werd er een koppelpoging ondernomen om haar aan mijn vader te koppelen, maar die mislukte.

Dus toen heeft mijn vader de telefoon gepakt en maar gewoon gebeld. Dat ging beter, 11 maanden later zijn ze getrouwd en kwam ze op Stompwijk wonen. Een stadse in hart en nieren met een boer in hart en nieren, het klikte wonderwel. Ik heb een fijne jeugd gehad, op de boerderij, alles kon en mocht. Geen overdreven luxe maar wel ouders die er altijd waren. Toen mijn moeder 58 jaar was overleed totaal onverwacht mijn vader….en daar zat ze dan. Op een boerderij, koeien kon ze zelf niet melken dus na een poos boerenhulp gehad te hebben besloten de koeien te verkopen. Een opvolger was er niet. Mijn oudste broer ging op de boerderij zijn eigen bedrijf voortzetten en mijn moeder verhuisde naar het dorp, naar de van Raephorststraat. Wat heeft ze het moeilijk gehad maar wat heeft ze zich er moedig doorheen geslagen. Ze heeft zich meteen bij de buren voorgesteld, ze zat al op het zangkoor, maar ging nu ook naar de dinsdagmiddag soos, ze ging helpen de kerk schoonmaken met Kerst, Pasen en Pinksteren en als er vrijwilligers gevraagd werden voor het een of ander dan was zij de eerste die klaar stond. Niemand doet ooit tevergeefs een beroep op haar, wij niet, de buurtjes niet, haar broers en zussen niet. Van lieverlee werd het huis aan de van Raephorststraat toch te groot en vooral de trap naar boven een obstakel. Met vreselijk veel geluk kreeg ze een huisje aan de Akkermunt waar ze nu nog met heel veel plezier woont. Het contact met de buurtjes is bijzonder goed, naar de soos of naar de kerk? Iedereen propte zich bij haar in de auto en hup daar gingen ze. Wekelijks koffie drinken bij elkaar of op zondag naar de chinees. Ze gaat met haar tijd mee, we hebben haar op 70 jarige leeftijd nog aan de computer gekregen, zelfs internet bankieren heeft ze geleerd en ze is continue bezig met foto’s en filmpjes op te slaan en te bewerken. Ook stuurt ze regelmatig stukjes met een foto naar de Dorpsketting. Dat ze dan vaak de foto vergeet….ach dat is een detail, die stuurt ze er gewoon achteraan. Regelmatig belt ze op….ja met mij….dat klere ding!!! Maar altijd komen we er weer uit en hangen we tevreden weer op. Je hoeft maar iets te vragen en ze staat voor je klaar. Al bel ik haar midden in de nacht, geen probleem, ze luistert en als ik zou willen dan komt ze ook nog. Ze houdt van gezelligheid, een advocaatje met slagroom en een spelletje keezen of skibbo en dan is ze gelukkig.

Ik zou wel een hele Dorpsketting over haar kunnen vullen, zo lief is ze en ze cijfert zichzelf  liever weg dan dat ze een ander in de kou laat staan!

Mam, ik hou van u en vergeet onze afspraak niet hé, minimaal 100!!!

Dikke kus,  Agnes

Aan de oproep om m’n moeder, Corrie van Oosten, in t zonnetje te zetten geef ik graag gehoor.

Waar ga ik beginnen er komt zoveel naar boven…….. ik beperk het tot de laatste jaren……

M’n moeder is lief, zorgzaam, positief, gastvrij en heeft veel wilskracht. Om met het laatste te beginnen, ze heeft een tweetal keren haar bekken gebroken maar door het in beweging blijven is ze er toch weer boven op gekomen en in staat om weer zelf met haar rollator haar boodschappen te doen en overal in het dorp naar toe te lopen.

Tijdens de periode dat mijn vader ziek was heeft m’n moeder geen 12 uur dienst gedraaid, maar was ze 24 uur per dag aan het zorgen! Dat heeft ze met veel liefde gedaan. Haar doel was om mijn vader tot het laatst toe thuis te verzorgen en dat is haar gelukt. Hier heb ik veel bewondering en respect voor.

Het is altijd leuk om m’n moeder uit te nodigen of bij haar op bezoek te gaan. Ze reageert altijd enthousiast. Vorig jaar was er de gelegenheid om een helikoptervlucht te maken waarbij de start en landing bij ons op het land plaats vond. M’n moeder was er direct voor in om zo’n vlucht over onze geboortegrond mee te maken.

Bij m’n moeder staat de deur altijd open. Na het overlijden van mijn vader was het idee dat er wekelijks een van de kleinkinderen zou komen eten. Het bij oma eten bevalt zo goed dat ze vaak samen gaan en meerdere keren in de week. Heel mooi als dat zo gaat. Kinderen van die leeftijd laten zich niet altijd meer sturen; dit is een verdienste van mijn moeder.

Mijn moeder staat positief in ‘t leven, van haar positiviteit kunnen veel mensen nog iets leren. Ze heeft een aantal wijze uitspraken. Als iemand een minder prettige eigenschap heeft en je stoort je eraan zegt m’n moeder dat je je daar niet aan moet storen. Je moet blij zijn dat jezelf niet zo bent.

Lieve mam, dank je wel voor wie je bent en wat je doet!

Jacqueline

Omdat natuurlijk ook voor de Stompwijkse Popquiz de corona maatregelen voor evenementen gelden en onze vaste thuisbasis de Bles z’n deuren ook nog gesloten moet houden, gaan we op 16 mei de Stompwijkse Popquiz online doen. Beeld en geluid zal lopen via een livestream en de antwoordformulieren via Google docs, dus je speelt vanuit huis via je computer of tablet. Hou je als team ook aan de maatregelen en ga niet met het team bij elkaar zitten, maar leg contact met elkaar via apps als whatsapp, zoom, skype en dergelijke. Na iedere ronde is er een korte pauze (ca 5 minuten) om het formulier online in te vullen in overleg met de rest van het team.

De quiz zal iets korter zijn dan normaal, 6 in plaats van 9 rondes van 10 vragen, maar zal zeker weer net zo leuk worden met vele vaste onderdelen zoals de translate en de reverse en biedt zoals altijd voor ieder wat wils in zijn of haar muzikale kennis en smaak. De zal quiz starten om 20.30 uur.

Je team aanmelden kan alleen via stompwijksepopquiz@gmail.com, je ontvangt dan van ons een bevestiging van inschrijving en op zaterdag 16 mei sturen we je de link naar de livestream en de linkjes naar de formulieren.

Deelname is deze keer volledig gratis, al mag je natuurlijk altijd in je mail aangeven dat je een donatie wilt doen, die dan ten goede zal komen aan de Bles.

Dus trommel een team bij elkaar en speel op zaterdag 16 mei lekker mee met de Stompwijkse Popquiz online voor een leuk avondje vertier in deze toch soms saaie tijden.

Arjan van Steen

De groeven in zijn handen bevatten zwarte aardesporen, hij loopt op klomplaarzen en het vissershoedje moet zijn hoofd beschermen tegen de felle lentezon die zijn gezicht bruin heeft gekleurd, dit is een buitenmens. Dat hij aan het begin van de voedselketen staat kan letterlijk genomen worden.
Wim van Marwijk kan gepassioneerd vertellen over zijn levenswerk; dat wat hij hartstochtelijk doet: het opkweken van groenteplanten. Van het ontkiemen van het zaad tot het verse eindproduct blijft een uniek proces.
De kweker die afgelopen week zijn 70e levensjaar bereikte, dopt letterlijk en figuurlijk zijn eigen boontjes.
Hij heeft zijn groene vingers en kundigheid niet opgedaan uit boekjes of Wikipedia, hij heeft zijn passie gevolgd en stopt een leven lang aan kennis en ervaring in zijn plantjes. Alles wat hij zaait lijkt te ontkiemen en is opmerkelijk: pure kwaliteit. Net zo puur als hijzelf.

De geboren Zoeterwoudenaar verhuisde in 1959 op 9-jarige leeftijd met zijn ouders naar het ouderlijk huis van de familie van Marwijk in de Geerpolder en hij is niet van plan zijn stek levend te verlaten.
Hij is ‘ontkiemd’ en heeft wortel geschoten aan de Ondermeerweg 6 en is trots op deze unieke plek waarover hij vol bezieling kan vertellen.
Als kind begon hij te kweken onder 1 raam plat glas. Met zijn 14 jaar mocht hij van zijn vader een kas bouwen, de voorloper van hetgeen nu nog steeds op de dijk staat. Een houten kas kocht hij van Barends uit Leidschendam en haalde deze met zijn vader op. Het had 2 kappen en was 8 meter lang. Hier kon hij zich uitleven. Zijn zaden opkweken.

Op 21-jarige leeftijd trouwde hij in 1972 met de liefde van zijn leven, Trees Ammerlaan. Hij nam haar mee in zijn kwekerspassie en zij leerde van hem.
In dat jaar verlengde hij zijn kas om meer ruimte te creëren voor diverse groenten.
Onderaan de dijk, over de weg, had zijn vader 8000 vierkante meter land waar 3 afdelingen ‘plat glas’ lag waaronder groenten werden verbouwd. In 1974 bouwden ze een hoge kas op het achterste deel van het land, waar zijn vader altijd 2 koeien had gehouden.
De warme, droge zomer van 1976 zorgde voor een goede opbrengst van hun gekweekte tomaten en komkommers, waarna besloten werd om de winst te gebruiken voor aanbouw van een hoge kas op de plek van de 3 afdelingen ‘plat glas’.
Het storten van de voet van de kas werd uitbesteed, de rest hebben Wim en zijn vader zelf opgebouwd.
De kas, die tot op de dag van vandaag in de Geerpolder prijkt, was ‘ontkiemd’.

Handig als hij is, bouwde Wim van onderdelen van het oude platte glas, zijn eigen ‘kleine kassie’, zoals deze nu nog op de dijk staat, op de plek waar hijzelf als kleine jongen begon met 1 plat glas en daarna zijn houten kas. Degelijk van kwaliteit, dat blijkt wel nu het gegalvaniseerde ijzerwerk van de kassen nog in dezelfde staat is als 40 jaar geleden.
In die tijd was alles nog handwerk. Elk najaar persten Wim en zijn vader minstens 100.000 slapotjes met de handpers. In 1978 kocht Wim de machine die voor hem het verschil ging maken: een nieuwe mechanische pottenpers.

We maken een 40-jarige sprong naar het heden
Het is vrijdagavond, halverwege april, dat Wim de krachtstroomstekker van zijn pottenpers aansluit waarna het vertrouwde persgeluid de avond vult. Hij perst wekelijks kluitjes met slazaad, andijvie of koolsoorten. Fluitend. Het is een nauwkeurig (‘kreen’) proces. De potgrond dient exact de juiste hoeveelheid vocht te bevatten, anders worden de kluiten niet netjes geperst.
Overal in zijn ‘kleine kassie’ wordt aandacht gegeven aan het proces van groei & ontwikkeling. Met de pottenpers als middelpunt staan er velerlei soorten groenteplanten, aardbeiplanten en wat perkgoed. Een deel van de kas is afgeschermd met isolatieplastic; dat is het ‘warme hok’, waar geënte komkommerplanten, meloenen, tomaten en paprikaplanten staan. Het glas is aan de buitenzijde bekrijt, waardoor de zon geen kans krijgt de tere blaadjes te beschadigen. Alles in het ‘kleine kassie’ ademt Wim. Dit is zijn walhalla.

Bij binnenkomst aan de noordzijde staan de stellingen op pakhoogte met de te verkopen groenteplanten.

Wim is bekend in deze omgeving bij eenieder die een moestuin heeft. Samen met Trees bestiert hij de huisverkoop (‘Op de dijk bij Van Marwijk’) van groenteplanten, zaden, pootaardappelen, broeiramen, potgrond en velerlei gerelateerde producten. Aan klandizie geen gebrek. Vanuit de hele regio en ver daarbuiten weten ze de Ondermeerweg te vinden. Daar ga je heen voor kwaliteit.
Deze ‘coronacrisis’ deed hun klantenkring in eerste instantie uitbreiden; nu mensen meer thuis zijn en de lente zonnige dagen bracht, sloeg men massaal aan het (moes)tuinieren. Maatregelen dienden genomen te worden deze periode. De verkoop vanuit het ‘kleine kassie’ an sich hield voor nu even op. Klanten kunnen nu telefonisch hun bestelling doorgeven aan Trees. Wim maakt deze ‘verzendklaar’ waarna de klant het onderaan de dijk kan ophalen. Minder persoonlijk, maar voor nu de beste oplossing.
Momenteel hebben ze hun handen er vol aan, zowel Wim als Trees zijn van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat bezig met de klantenbestellingen.
Daarom is kort geleden besloten te gaan afbouwen met de verkoop van perkplanten; de éénjarige bloeiers als geranium, fuchsia en vlijtig lies. Simpelweg omdat ze de tijd er niet (meer) voor over hebben en Wim zijn hart toch echt ligt bij de groenteplanten.

De dijk voor het markante huis met prachtig groot glas-in-loodraam is van april tot ver in oktober een lust voor het oog. De aanblik van de dijk vol frisse, verleidelijke groenten in de meest heldere kleuren doet menig fietsrecreant stoppen om vervolgens met een vers product in de fietstas de tocht te vervolgen. Daar waar hun kinderen een eigen tuintje op de dijk hadden, leert hij nu zijn kleinkinderen ‘telen’. Hun dochters in Gelderland en Drenthe kunnen hun erfgoed; hun groene vingers gebruiken in hun eigen moestuin en hun zoon heeft het bedrijf (de grote kas) overgenomen. Dagelijks loopt Wim de dijk af naar de kas, waar hij zijn zoon en schoondochter een helpende hand biedt met de oogst van hun prachtige ranonkels.
Wim is een trots man.
Op vakantie hoeft hij niet, hij komt immers op zijn dijk tot ontspanning.
Hooguit een midweek per jaar naar het Drentse Echten, om de koeien van zijn dochter en schoonzoon te melken wanneer zij genieten van hun jaarlijkse vakantiemoment.
Naast zijn passie voor groenten heeft Wim een groot hart voor dieren. Hij staat middenin de natuur.
Luistert naar de roep van de regenschreeuwers (wulp), polst de windrichting, houdt het polderpeil in de gaten en constateert de ‘voorjaarskladders’ in de sloot; hij lijkt een wandelende Almanak.
Wim oogt fit; zou het komen door zijn werk, in & met de natuur, doordat hij vele malen per dag de dijk ‘beklimt’ of door het eten van zijn heerlijke (door Trees bereide) verse groenten?
Deze maand is hij 70 geworden, maar wil van stoppen niets weten.
Dit is zijn hobby, zijn passie, zijn levenswerk.
Zolang Trees en hij zich hier samen gelukkig bij voelen zullen er nog vele zaden ontkiemen op de dijk.
Wim knielt neer in zijn ‘kleine kassie’. Daar waar de pottenpers een kluitje heeft overgeslagen vult hij deze met zaad uit zijn handen, zijn kwekershanden… en ik weet het nu zeker; ‘zijn handen laten geluk kiemen’.