Ik ben Celine de Groot, na 19 jaar in Frankrijk te hebben gewoond ben ik 6 jaar geleden teruggekomen naar Stompwijk, de roots van mijn ouders (Gertjan de Groot en Anneke Esveld). Ik houd ook heel erg van reizen en ben dus regelmatig een lange tijd weg, deze winter werk ik in St Anton, Oostenrijk als chalet host. Ik heb hier de kans om goed voor mijn gasten te zorgen, veel te leren in de keuken maar heb ook genoeg vrije tijd om te kunnen genieten van de pistes en de après-ski natuurlijk! 

Ik werk voor een Nederlands bedrijf die full catered chalets aanbieden, dan krijgen de gasten dagelijks ontbijt en diner. Het is dan erg leuk om met kerst de gasten extra te verwennen. Deze kerst staat er een heerlijk drie gangen diner op het menu met als voorgerecht een salade van artisjokharten en burrata, als hoofdgerecht varkenshaas met glühwein, jus en pastinaakpuree en als dessert een chocolade brownie met vanille ijs en slagroom. 

Ik wens iedereen een hele fijne en smaakvolle kerst toe!

Groetjes, Celine de Groot

Hierbij het recept van de salade van artisjokkenharten en burrata:

Ingrediënten:

600 gr Burrata

300 gr Gegrilde artisjokharten

400 gr Rucola

300 gr Cherrytomaten

20 gr Munt

20 gr Peterselie

150 ml Olijfolie

3 Citroenen

Maak de kruidenolie door de munt, peterselie, olie en beetje citroensap te blenden. Breng dit vervolgens op smaak met een beetje peper en zout.

Snij de artisjokharten door midden en geef ieder bordje 4 halve. 

Snij de cherrytomaten door midden en de citroen in partjes en verdeel deze over de borden. 

Verdeel de rucola en de burrata over de borden. 

Maak het bord af door de saus overheen te druppelen.

Bij mij thuis staat familie met de kerstdagen met stip bovenaan. Net als bij driekwart van de Nederlandse bevolking. Lekker lummelen, het liefst even naar buiten als het weer meezit. Lekkere hapjes en liefdevol samenzijn. Gingen we voorheen nog naar familie, nu blijven we thuis met ons eigen almaar groter wordende familie.

En natuurlijk zien we elkaar een paar keer per week, zeker op maandag is het volle bak. Dan zit iedereen in zijn eigen ritme van de dag met werk, en zorgen voor. Dan schuiven de meisjes met hun kinderen aan en is het altijd een gezellig rommeltje met elkaar. De kinderen verheugen zich op het weerzien van elkaar en genieten hier zichtbaar van. Na het eten wanneer alle energie is verbruikt, zeg  ik vaak doe het licht maar uit, trek de deur maar dicht, ik zie het straks wel. Even met de benen omhoog!

Kerst is ook even afstand nemen van de dagelijkse beslommeringen en even in de pauzestand, als het kerstmenu het toestaat. Dat gaan we dit jaar anders doen!

Het oppassen en het samen eten is de hoofdreden geweest om te stoppen met de wekelijkse gang naar het Dorpspunt voor het maken van de Ketting. Dat gehaast altijd, hoogste tijd voor andere zaken.

En ja daar ben ik ook weer druk mee, waar een gat valt, volgt vanzelf vulling.

Wat een liefdevolle berichten heb ik gekregen, bij mijn afscheid: plantjes, kaarten, wensen en heel veel complimenten. Een eigen Dorpsketting met allerlei mooie verhalen en herinneringen vanuit allerlei richtingen. Zo lief, waarvoor alsnog mijn dank.

Mis je het? Wordt er veel gevraagd. Ja aan de ene kant wel en kan ik het toch nog moeilijk loslaten. Wel vind ik het leuk om aan deze Kerstketting mee te werken, want dat is een enorme klus. En ja, de redactie is nog niet echt op volle sterkte en kan nog steeds hulp gebruiken. Dat kan bij de redactie zelf, maar kan ook langs de zijlijn door het aanleveren van kopij. Ik ben ervan overtuigd dat deze verbinding ons dorp sterk houdt. Je weet wat er speelt en leeft en dat zorgt voor interesse en begrip.

Tot slot: ik wou dat ik een recept had voor vrede.

Af en toe sla ik het journaal over om alle misstanden in de wereld even te negeren. Kop in het zand!

Mijn wens voor deze dagen is:

een wapenstilstand in oorlogsgebieden en dat voor de duur van een jaar, waardoor het hopelijk naar vrede gaat smaken.

Petra Oliehoek– van Es

Toen en nu

Kerstmis is een oude legende

Ook toen was er al veel ellende

Het kind is geboren tussen beesten in de stal

Waar Maria kindje baarde in armoede boven al

Jozef met Maria waren niet snel genoeg

Voor de geboorte kwam het kind net te vroeg

De ezel was te traag met stappen

Vandaar de bevalling tussen stro en lappen.

Nu leven we in 2023 en vieren nog steeds

De geboorte van het kindje als ‘n te groot feest

Wij weten van gekkigheid niet wat wij moeten eten

Drinken, koken en de koks in de keuken laten zweten

De bakker, supermarkt en slagerijen

Verkopen allemaal kant en klare en zelf gemaakte lekkernijen

Dit alles heeft niets te maken met hier boven geschreven

We hoeven niet in de tijd van toen te leven.

De gezondheid krijgt een tik in de december tijd

Na de oliebollen, flappen en overmatig drinken u even in de spiegel kijkt

Hoe u lichaam is verrijkt

Het nieuwe jaar krijgt een prachtige kans

Om de kilo’s op te lossen

Na overmatig is geschransd

Wybo Suijten

Sjaak en Bep van der Voort

         28 december   —     60 jaar getrouwd

De lichtjes in de kerstboom branden. We zitten knus met zijn drieën aan de hoge tafel. Koffie met wat lekkers erbij……   De foto’s op tafel van de eerste kassen zelf bouwen; Sjaak met zijn broers. Het was het eerste jonge stel dat aan de Huyssitterweg was neergestreken. Bep uit Honselersdijk, en Sjaak uit Wateringen. In het Westland was geen grond te koop. Ze begonnen met tomaten, komkommers en in de winter sla. Later werden dat bloemen. En potplanten; o.a. Anthuriums, Dracaena’s en Beaucardia’s. Er kwam een grote vrachtwagen met Sjaaks eigen naam er op. Dat liep wel.

Vrijwilligerswerk

Er was een fijne band onder alle nieuwe tuinders. Er waren nog niet veel huizen.

Zodoende werd er ’s middags gezamenlijk geluncht bij Theo Ammerlaan. En het eerste kaartclubje was ook met medewegbewoners. Ze kregen drie kinderen, en zes kleinkinderen.

En Bep vond nog tijd om op school te gaan helpen bij het documentatiecentrum. Bij de Zonnebloem was ze zeventien jaar vrijwilligster. En ook bij de Wijkcontacten van de kerk.

Ze is heel handig met bloemschikken. Zo wordt ze al jaren gevraagd om bij de Stompwijkse kermis te helpen met de grote bloemenmanden die naast de renbaan staan. En ze heeft jaren geholpen bij het versieren van de kerk met Kerstmis. De leiding daarvan heeft ze kunnen overdragen, maar ze is er nog wel bij als de kerststukjes voor ouderen en zieken worden gemaakt.

Sport en spel

Ze hebben sinds een aantal jaren wat meer tijd voor hun grote passie: bridge. En Sjaak en Bep kan je ook elke week op de golfbaan vinden. Ze blijven er allebei jong bij. Zo jong dat Bep laatst mee ging naar een Ladies Night in De Bles. Een dolle avond! En ook met de Carnavalsmiddagen zijn ze er bij.

Bep was ook een van de eersten die zich opgaf om de Kringloopwinkel De Stal te bemensen. De winkel bracht leuk geld op voor de restauratie van de kerk.

Vraagje aan Sjaak: “is ze nog wel eens thuis?” Ja hoor alles in goede harmonie: Bep kookt, Sjaak ruimt op. Kijk zo hou je het lang vol.

Nog heel lang als we dat mogen toewensen!

         Van harte gefeliciteerd!

Agnes van Boheemen- Vollebregt

Foto Carmen

Hoe bijzonder is het dat Sjaak en Beppie er al 60 jaar met en voor elkaar zijn!

Van harte gefeliciteerd !

Kitty, Harold, Sven, Kira, Kite, Bianca, Peter, Damon, Noa, Jenna, Tim, Sander, Ursula, Bjorn, Twan.

Zo is het begonnen

28 december 1963    –   28 december 2023

In de zestiger jaren kwam in Leidschendam een nieuwe woonwijk. De tuinders die daar zaten gingen letterlijk verkassen naar Stompwijk. Naar de spiksplinternieuwe Tuinbouwweg. En ook een aantal Westlanders streken daar neer. Waaronder Jan en Toos Duyvestijn uit Naaldwijk. Van huis uit kenden ze het tuinen op hun duimpje. Toos had meegewerkt bij haar vader in de tomatenteelt. En Jan was ook al helemaal bekend met fresia’s en tomaten. Jan  heeft toen twee jaar in de kost gelegen bij de familie Cors Verhagen.

Ze begonnen met bloemen.  “Dat was een schot in de roos,” zegt Jan. Samen met Vader Bos, (die met het kistje achterop….) hebben ze veel bloemen gekweekt. Vader Bos was voor meer dan 50 jaar hun steun en toeverlaat. En Jan en Toos hebben met veel liefde en plezier, met hun twee kinderen, al die tijd aan de Tuinbouwweg gewoond.

Verenigingsleven

Ze zaten er nog maar kort toen hun buurman Jurgens een bejaardensoos wilde oprichten. Bij Jan en Toos, was hij aan het goede adres. Toos wilde graag chauffeur zijn voor de soos, zodat de ouderen een kaartje konden leggen, en een gezellig praatje konden maken. Ze heeft dit drieëndertig jaar gedaan. En Jan is daar tien jaar bestuurslid geweest.

Later zijn ze ook nog heel actief geweest in vele andere verenigingen. En Jan kon je nogal eens met een collecte bus op de stoep verwachten. Naar hun mening is dit is de beste manier om in te burgeren en je betrokken te voelen bij de gemeenschap. Na samen 43 jaar geholpen te hebben genieten ze nu zelf van de SOOS!  Als ze gezond blijven, willen ze nog helemaal niet weg.

Dat wensen we hen natuurlijk van harte toe!

Gefeliciteerd!

En nog vele jaren!

Agnes van Boheemen- Vollebregt

De december inzamelactie van Douwe Egberts waardepunten en oud en vreemd geld is volop in gang. Hebt U nog punten liggen: doneer ze in een van de inzameldozen, deze maand! Douwe Egberts verzilvert deze tegen pakken koffie voor onze plaatselijke voedselbank Leidschendam Voorburg. Die maakt heel graag mensen blij met een pak koffie. Want koffie is helaas voor hen niet zo vanzelfsprekend. Van de gekregen pakken koffie worden bij de voedselbank zelfs heel voorzichtig de punten afgeknipt door medewerkers, om die te verzamelen voor nieuwe pakken koffie.

Naast D.E. waardepunten wordt ook oud en/of vreemd geld ingezameld. Hebt U nog wat over van een eerdere vakantiereis, doneer het in de dozen! De opbrengst daarvan is bestemd voor oogoperaties voor mensen in arme Derde Wereldlanden, die bijvoorbeeld door staar blind zijn geworden. Dit is een project van Fight for Sight. Lions en de organisatie Wilde Ganzen trekken samen op in de strijd tegen onnodige blindheid. Elke €20,- opbrengst van deze actie wordt door Wilde Ganzen verhoogd tot €30,- de kosten voor een staaroperatie in deze arme landen. Zie ook: www.vreemdenoudgeld.nl

De inzameldoos staat in Stompwijk bij Boon’s  Dagmarkt Hoefblad 22

Ook in Stompwijk werd op zondagavond stilgestaan bij Wereldlichtjesdag. Overal ter wereld, in de eigen tijdzone, wordt om 19.00 uur stilgestaan bij de overleden kinderen. Of het kindje nu geleefd heeft of bij de geboorte is overleden, het is altijd het kind van ouders, uit liefde geboren en het wordt gemist.

Een kleine, intieme groep herdacht hun kinderen dit jaar voor de 5e keer. Twee keer ging het digitaal vanwege de corona maar gelukkig kon het dit jaar weer op de “gewone” manier. We werden in het Dorpspunt liefdevol ontvangen met koffie en thee en een heerlijk koekje. Om 19.00 uur werd er gestart met de herdenking. Mooie liederen, afgewisseld met tekst en natuurlijk met als hoogtepunt het aansteken van de kaarsjes voor onze geliefde kinderen.

Het is nu de 5e keer dat ik erbij ben, samen met mijn moeder en zus(sen) en elk jaar weer weten Vera en Frans, samen met Jerney en Chantal, José van Santen en Vera van Houten er een mooie herdenking van te maken, waarbij we ons, als nabestaanden, verbonden voelden met elkaar in ons verdriet om onze kinderen. Het is niet iets wat je zomaar even doet, er komt veel werk bij kijken en natuurlijk de emoties. Dit alles maakt het des te waardevoller om eens per jaar bewust te herdenken. Niet dat we dat de rest van het jaar niet doen, het zijn soms kleine momenten waarop je kindje, in mijn situatie mijn broers, ineens in je lichaam naar boven komt. Vergeten doen we ze nooit.

Na afloop van de herdenking konden we nog even napraten en kregen we een mooie herinnering mee naar huis. Dit jaar een klein schilderijtje, gemaakt door Vera, op een schildersezel en daarop de naam van je kind. Erg mooi en erg dierbaar, ik weet dat dit bij mijn moeder een mooi plekje in haar huisje krijgt. Zo rond 8 uur werd de herdenking afgesloten.

Mede namens mijn moeder wil ik Vera, Frans, Jerney, Chantal, José en Vera bedanken voor het organiseren van deze 5e lichtjesavond. Het geeft troost in deze donkere dagen voor kerst…..

Agnes Hofstede

De rekenkamercommissie heeft onlangs een kritische blik geworpen op het minimabeleid in de gemeente Leidschendam-Voorburg, dat een directe impact heeft op het leven van veel inwoners. De commissie heeft enkele zorgen geuit over de gemeentelijke minimaregelingen. Het is van groot belang om deze kwesties aan te pakken en te zorgen voor een verbeterde ondersteuning voor hen die het nodig hebben, zo heeft de lokale politieke partij GBLV/Gemeentebelangen in de raad gepleit. Raadslid Maurice Hartsinck (GBLV) benadrukte het belang van duidelijkheid en inwonergerichtheid in het gemeentebeleid.

Hartsinck legde uit: “Wij moeten begrijpen hoe we de inwoners het beste kunnen helpen, vooral als het gaat om het minimabeleid. Als we dit inzicht hebben, kunnen we betere keuzes maken en ervoor zorgen dat de ondersteuning effectiever wordt.” De partij dringt aan op meer focus op inwoners en het toevoegen van waarde in plaats van te veel aandacht te besteden aan kleine details. Hartsinck benadrukte dat “Wij moeten sturen op indicatoren, die echt het verschil maken in het leven van de mensen die het nodig hebben. Hoe maken we het makkelijker voor mensen? Kunnen we de drempel verlagen die mensen zou kunnen tegenhouden om gebruik te maken van regelingen, bijvoorbeeld als het gaat om alle bewijslast die inwoners moeten aanleveren om gebruik te maken van regelingen?”  

Het college van B&W heeft aangegeven de aanbevelingen vanuit het rapport mee te nemen in de uitvoering. GBLV/Gemeentebelangen verwelkomt deze bevindingen en hoopt dat ze zullen leiden tot verbeteringen in het beleid.

foto: RallyManiacs

Je leest het goed; dit wordt de laatste keer naar DAKAR voor het Van Velsen Rally Sport Team. In januari zal het team voor de laatste keer, de Africa Eco Race, rijden. Daarna zal het team enkel nog deelnemen aan rally’s in Europa.

Aad legt uit hoe hij tot dit besluit is gekomen: “In 2015 is het Van Velsen Rally Sport Team opgericht. De meeste van ons gaan dus al jaren mee op rally. Na wat wisselingen in de beginjaren hebben we uiteindelijk echt een TOP-team bij elkaar gekregen. Maar na acht jaar veranderen er zaken. Mensen starten een eigen bedrijf, krijgen een gezin of een andere baan. Daardoor kan het soms lastig zijn om wekelijks met elkaar te kunnen sleutelen. Met de beslissing om wel ‘kleinere’ rally’s (denk bijvoorbeeld aan Polen, Hongarije, Spanje of Roemenië) te gaan rijden verlagen we de druk binnen het team. Daarnaast ga ik volgend jaar een nieuw huis bouwen waar ook flink wat tijd in zal gaan zitten. Het rijden van een rally is maar een gedeelte van de werkzaamheden. Er komt nogal wat bij kijken. Alle fysieke voorbereidingen, het zoeken van sponsoren, de administratie… in feite is het gewoon een parttimejob naast het gewone werk. Ik heb alles goed tegen elkaar afgewogen en ben uiteindelijk tot de conclusie gekomen dat ik het wat rustiger aan moet gaan doen. Ik wil nog een laatste grote rally rijden. En dan het liefst met het huidige Van Velsen rally Sport Team. De Africa Eco Race wordt een geweldige afsluiting zijn van dit supermooie avontuur. Hoe mooi zou het dan zijn als we daar óók een podiumplaats zouden kunnen veroveren?

We gaan nog één keer drie weken knallen!”