Ondanks herhaalde toezeggingen van wethouder Bianca Bremer om een participatietraject te organiseren op het  zeer omstreden Ontwerpbestemmingsplan over woningbouw in Vlietland, komt er toch geen inspraak.

Hiermee heeft de wethouder, na vragen van meerdere Raadsleden hierover tijdens de voorlichtingsbijeenkomst op 23 september jl., de gemeenteraad onjuist geïnformeerd. Ook de verschillende organisaties die op de toezeggingen rekenden, komen bedrogen uit.

Volgens het college is er op het besluitvormingstraject Ontwerpbestemmingsplan geen participatie mogelijk. Als argument voor die bewering wordt het huidige bestemmingsplan uit 2005 genoemd, waar toestemming voor de bouw van 222 recreatiewoningen uit voortvloeit. “De participatie kan daarom niet meer gaan over de vraag of er recreatiewoningen komen (…)” aldus de wethouder.

“De gewenste participatie gáát helemaal niet over die vraag!” reageert Ed Krijgsman, voorzitter  van de vereniging Vrienden van Vlietland. “Er zijn inmiddels tientallen voorstellen gedaan door burger(organisaties) om de bouwplannen te borgen in een groener, duurzamer en eigentijdser kader dan in het Ontwerpbestemmingsplan. En dát plan wijkt sterk af van dat uit 2005: andere bouwlocaties, ieder huis op een eigen kavel, eilanden die kunstmatig gecreëerd moeten worden en land dat vervangen wordt door water, een gebied met natuurwaarden dat gesloopt moet worden etc. etc. Dat is állemaal in strijd met het plan uit 2005 dus moet er een geheel nieuw bestemmingsplan in procedure worden genomen. Uiteraard mét alle stappen in het democratische proces. Burgerparticipatie en een wethouder die haar toezeggingen nakomt, horen daar gewoon bij.”

Nu opeens beweert de wethouder dat die toezeggingen het toekomstige ‘inrichtingsplan’ betroffen, maar ook dat klopt niet.

De volksvertegenwoordigers vroegen expliciet naar de inspraakmogelijkheden tijdens de procedure van het Ontwerpbestemmingsplan. En de wethouder benoemt bij haar antwoorden die bestemmingsplanroute zelf óók expliciet. Luid, duidelijk en bij herhaling. Beluister de laatste minuten van het videoverslag maar, dat is o.a. te vinden op de website van de Vrienden.”

Volgens bestuurslid Sonja Noot, lijkt het er meer op dat het college andere motieven heeft om participatie buiten de deur te willen houden. “De gemeente zit met een dubbele pet in dit dossier: ze hebben zich al in de zomer van 2021 juridisch verbonden aan de ontwikkelaars” vertelt Sonja. “Ze ging toen akkoord met een inspanningsverplichting aan Recreatiecentrum Vlietland en ontwikkelaar Dutch Lake Residence om een zo vlot mogelijk politiek en ambtelijk proces te bevorderen ten behoeve van de ontwikkelaars. Een jaar vóór de bevolking het Ontwerpbestemmingsplan kon inzien en zonder de Raad hierover te informeren. Die werd pas vorige week op de hoogte gesteld van de overeenkomst.

Het college zit dus in een moeilijk parket. Burgerprotesten en een kritische gemeenteraad kan het gemeentebestuur nu slecht gebruiken, omdat dat vertraging en aanpassingsvoorstellen kan betekenen. En dat staat haaks op de aangegane juridische verplichtingen.

Het college maakt dat ook zelf duidelijk in de Raadsbrief die zij op 6 december jl. aan de Raad stuurde. De aangegane verplichting met de ontwikkelaar wordt daar als argument gebruikt om niet in te stemmen met tegenvoorstellen namens de 17.000 verontruste burgers. “Het niet vaststellen van het Ontwerpbestemmingsplan kan gezien worden als een toerekenbare tekortkoming van het college en schadeplichtigheid door de gemeente” aldus B&W aan de Raad.

Ed Krijgsman: “Hoezo democratie? Eerst de wettelijke speelruimte van de volksvertegenwoordigers negeren en frustreren door voortijdig en in stilte bindende contracten aan te gaan (ten behoeve van projectontwikkelaars en niet ten behoeve van de bevolking!) en vervolgens die contracten gebruiken om druk uit te oefenen op de Raadsleden?

Horen onze volksvertegenwoordigers geen onafhankelijke, goed afgewogen besluiten te kunnen nemen? ‘Zonder last en ruggespraak’ zoals dat zo mooi heet? Je zou er cynisch van worden, zeker nu óók nog alle betrokken burgers en hun organisaties buitenspel worden gezet in de besluitvorming. Participatie op dit omstreden dossier nádat het onherroepelijk is vastgesteld?”

“Dit college gedraagt zich als 19-eeuwse regenten en lijkt geen verplichtingen te voelen naar al die burgers en hun goeddoordachte voorstellen” zo besluit Sonja Noot. “Onze hoop is nu gevestigd op onze gekozen volksvertegenwoordigers. Zij hebben in onze democratie wettelijk het laatste woord, niet het college of de projectontwikkelaars. Wij hopen dat onze Raadsleden de ruimte en het respect opeisen om hun bij wet vastgelegde taak naar behoren uit te kunnen voeren!”

Ton van Geijlswijk

Secretaris Vereniging Vrienden van Vlietland

Ik kreeg een appje van Petra of ik wat in de kerstketting wilde schrijven. Eigenlijk ben ik niet zo iemand die meteen op de voorgrond wil treden maar enfin Petra daar gaan we dan; hahaha.

Om me enigszins aan het thema te houden, zal ik maar meteen met de deur in huis vallen:

In deze tijden dat alles duurder wordt viel het mij op dat de collectes die ik regel voor het MS fonds in juli en het Spierfonds in september van dit afgelopen jaar dat dit meer geld had opgebracht dan voorgaande jaren! Waarmee ik maar wil zeggen dat iedereen toch een goed doel wil steunen!

Het is in januari 2023 alweer 28 jaar geleden dat mijn man overleed aan ALS. Een vreselijke aandoening aan de zenuwcellen die verdwijnen en waardoor in bijna alle spiergroepen van het lichaam verlammingen optreden.

Ook door mijn werk in de thuiszorg kom ik mensen met ALS en MS tegen. Dit was in het begin wel confronterend en ik werd er dan ook emotioneel van. Maar op een gegeven moment wordt je er wat meer immuun voor. Je moet wel anders kun je dit werk niet doen.

De jaren nadien wilde ik iets terug  doen voor mensen met een spierziekte, maar ik wist niet wat.

Ik wilde eerst contactpersoon worden voor familie van mensen met een familie lid met ALS. Na er nog eens over nagedacht te hebben leek mij dit toch te confronterend voor mijzelf.

Aangezien er hier in het dorp geen coördinator was voor het Spierfonds, heb ik mij daarvoor opgegeven. Ik doe dit nu volgend  jaar voor het 10e jaar.

Ik moet zeggen het geeft mij veel voldoening en ik denk dat ik hierin de juiste keuze heb gemaakt.

De collecte voor het MS fonds doe ik nu vanaf 2018.

Dus ook alweer 5 jaar. Het is veel geregel, maar ik zorg dat ik vrije dagen of vakantie opneem zodat ik tijd heb om alle collectebussen in orde te maken en rond te brengen.

Hiermee eindig ik mijn verhaal.

Ik wens iedereen hele fijne feestdagen en vooral(dat is toch wel het allerbelangrijkste) een gezond en voorspoedig 2023!!

Lieve groetjes, Hélène vd Bosch

Een mailtje. De afzender was Paul Kamer en dat zei mij eigenlijk helemaal niets meer.

Twee jaar terug, net voor het begin van het coronatijdperk had ik mij aangemeld als vrijwilliger bij Poppodium De Boerderij. Ik was namelijk net verhuisd naar Zoetermeer en kende daar niemand. Een nieuwe start betekent ook nieuwe hobby’s en het ontmoeten van nieuwe mensen. Hoe kan je dat beter doen als vrijwilliger?

Na een “sollicitatiegesprek” in een kleedkamer van het poppodium (er was op dat moment geen andere ruimte beschikbaar) kon ik beginnen als vrijwilliger: als glazenhaler en als zaalmedewerker achter de bar.

Wat een mooie stap is dat geweest. Ik heb altijd van muziek gehouden en concerten waren toch altijd wel mijn ding, maar dat er zoveel goede bands waren, is toch wel een openbaring. “Oude sterren” (Mother’s Finest met de 80 jarige Joyce Kennedy en relatief onbekende bands (voor mij dan) als Soen (foto van de website van de Boerderij) en Cripled Black Phoenix. Ook veel verschillende stijlen. Van hardrock en progrock naar jazz en pop. Ook mijn collega’s maken het de moeite waard. Zo kwam ik ook René Bronmeijer weer tegen. Samen stonden wij bij een concert achter de bar. We hadden beiden niet gekeken wie er nu eigenlijk speelde. Na vier nummers vroeg ik aan René of het een coverband was, ik kende alle vier de nummers namelijk. Bleek het de oorspronkelijke band te zijn!! Zo spelen er vele bekende bands uit de jaren 80 hun songs.

Na twee maanden ben ik ook in het muziekcafé gaan werken. Daar heb je een heel ander contact met de gasten. We hebben veel gasten die regelmatig terugkomen en het gezellig vinden om na afloop nog even een drankje in het café te doen.

Ik hoop nog vele jaren in De Boerderij te werken en langs te komen als concertbezoeker. Ik hoop dan ook wat meer Stompwijkers tegen te komen want wat is er leuker dan live muziek!!

Ik wens iedereen een vrolijke Kerst en een muziekrijk 2023

Yvon van den Bosch

Deze vraag werd mij tijdens een vergadering gesteld. Eigenlijk ging deze vraag over mijn vrijwilligerswerk bij de Dierenbescherming, maar omdat ik dat werk niet meer doe, heb ik deze vraag omgebogen naar onze huisdieren. Enne…….natuurlijk hebben onze dieren iets bijzonders! Sinds februari hebben wij Barney (onze kooiker) bij ons in huis genomen. Een vriendelijk, bijdehand hondje. Hij kan met iedereen door één deur, zo ook met onze poezen. Met Harrie (een je-weet-wel kater) heeft hij een heel speciale band, die behandelt hij als een andere hond, echte broederliefde. Poubelle vindt hij heel leuk om op stang te jagen, als Poubelle maar weg wil rennen voor hem. De band met Loesje is weer héél anders: Loes is een poes, die gewoon doet wat zij wil (zoals de meeste poezen dit doen). Waar Harrie zich uit de hondenmand laat zetten door Barney, denkt Loes daar heel anders over. Zij neemt deze mand gewoon in beslag en dan kan Barney doen wat hij wil, maar zonder effect! Mevrouw ligt daar te slapen en gaat echt niet weg, wat Barney ook doet en hoe zielig hij ook kijkt. Maar zij vindt niet alleen de hondenmand heerlijk om te slapen, ook het kussentje wat er verderop ligt eigent zij zichzelf heel vaak toe.

Zeg nou zelf: aandoenlijk toch????

Trees van Velzen

Nu is de vraag: wie is het meest bijzonder van de twee??

Wie het weet, mag het zeggen…

Het is alweer 52 jaar geleden dat De Dorpsketting is opgericht. En ik denk dat dit één van de beste dingen is die Stompwijk is overkomen. Want waar vind je nog dorpen met een eigen blad? En dan nog wel een dat elke week uitkomt én gemaakt wordt door vrijwilligers. Dat is echt bijzonder.

Ik wil een dik compliment maken voor de redactie, de nieters, de bezorgers, de vouwers en het bestuur. Velen van hen zijn al jaren betrokken. En sommigen zetten hun creativiteit zelfs al meer dan 50 (!) jaar in voor het blad. En dan denk je misschien dat de ideeën steeds hetzelfde zijn, maar nee hoor. De kracht van deze mensen is dat ze zich steeds weer opnieuw kunnen uitvinden. Steeds nieuwe ideeën hebben en dat met daadkracht ook snel voor elkaar krijgen. En altijd in samenwerking met anderen. Kortom, een krachtige, open club die we op handen mogen dragen.

En natuurlijk ook veel dank aan de Stompwijkse lezers, de trouwe adverteerders én alle inzenders van artikelen. Ga zo door! We maken het blad met elkaar!

José van Santen

Dat is een hele goede vraag en ik kan bijna niet kiezen, er zijn zoveel dingen die om voorrang vragen. Familie komt van rechts, die hebben altijd voorrang, heb ik weleens gehoord. En ja de geboorte van een spik splinter nieuwe kleinzoon staat helemaal bovenaan. Het kerstkindje is iets vroeger geboren en draagt de mooie naam Riv Leo (naar de beide opa’s).

We hebben ons gisteren nog verwonderd over hoe dat toch allemaal kan, van piepkleine zaad- en ei celletje zo’n kind in je eigen buik laten groeien, met werkelijk alles er op en er aan. En hoe heeft dat er toch in gepast.

De vakanties met of zonder kinderen zijn eveneens een hoogtepunt. Zanzibar het mooie Afrikaanse specerijen eiland dat als doorvoerhaven van de vele slaven diende. Andere culturen in combinatie met corona was een uitdaging met in– en uitreisdocumenten. Prachtige landschappen en azuurlauwe kusten, varen in een houten bootje en eten op het strand. Het meezingen en swingen in een kerk waar iedereen zingt en danst. De energie die daar vrij komt. Geweldig.

De wijze lessen die ik geleerd heb in het omgaan met een camera door het volgen van een opleiding bij de NLPO was erg waardevol. Door ervaren en het leren en zeker van je fouten! Dat had ik mij voorgenomen bij aanvang van mijn pensioen, gewoon in het diepe springen. Door veel Stompwijk, maar ook andere wijken in beeld te brengen, komen andere delen van de gemeente dichterbij. Ik ben ook erg blij met de samenwerking met Jona als reporter. Hierdoor heb ik 75 items kunnen maken in samenwerking met anderen die het voor mij editen. Veel hiervan is terug te zien bij Stompwijk.nl

Ik heb met de gemeente samengewerkt in de aanloop van de week van ‘Oog voor elkaar’ en daar mooie contacten opgedaan. Met aansluitend een opleiding tot eenzaamheidsambassadeur met als doel dat we beter naar elkaar luisteren. Ik heb hier geleerd dat eenzaam zijn niet erg is, dat hoort bij het leven als het maar niet te lang duurt. Er zijn vele soorten van eenzaamheid. De oplossing hebben we niet, maar we kunnen er wel voor elkaar zijn. Dat wil ik volgend jaar graag gaan uit– en overdragen naar hen die hier interesse voor hebben, zoals mantelzorgers en wijkcontracten. In deze bijeenkomsten kun je elkaar ondersteunen en ervaren hoe anderen hiermee omgaan.

Ik probeer van elke dag een feestje te maken en ik hou er ook van om anderen blij te maken. Dat is ook afgelopen jaar weer gelukt.

Omdat familie van rechts komt, ben ik van plan volgend jaar te gaan stoppen met de Dorpsketting en dan op de kleintjes te gaan passen. Dus langs de zijlijn wil ik nog wel meedenken, maar niet meer elke week elke maandagochtend en –avond mij in zetten.

Fijn als je het team komt versterken, dan kan per mail door te schrijven over allerlei zaken of kom gewoon eens langs om te zien hoe dit bij ons werkt.

Altijd welkom.

Petra