In de Dorpsketting van deze week gaat het over: Alles is Liefde! Komt dat mooi uit. Jaap en Nel Verburg waren 6 februari 60 jaar getrouwd. Nel Waayer, ja haar voorouders kwamen uit Stompwijk, werd geboren als de jongste van acht kinderen in Nootdorp. Zij werd er steeds op uit gestuurd als er ergens hulp nodig was. Anderen helpen werd er met de paplepel ingegoten. Jaap kwam uit Pijnacker. Hij was net uit militaire dienst, waarvan hij ook nog een jaar in Bandoeng heeft gezeten. Hij zat bij de laatste lichting die daar heen ging. Ze trouwden in 1957. Er was niet makkelijk aan een huis te komen, maar Jaap ’s opa, Jaap Suikerland, had hier een boerderijtje waar ze bij in konden wonen. Ze kregen er vijf kinderen; allemaal jongens. Jaap ging bij Sweere aan het werk in de tuin. Later nog bij Steeneveld en bij Rijk Zwaan. Het was een hele verandering. ’s Morgens was hij nog aan het varkens voeren en ’s middags was hij aan het komkommers snijden. Van alle markten thuis dus. Hij had ook al zelfgebouwde stalletjes aan het Laantje van van Kampen met kalfjes en varkens. Nel verzorgde de biggetjes als Jaap weer vroeg naar zijn werk ging. In 1970 lieten ze daar ook een huis bij bouwen.
Vrijwilligerswerk
Ja daar ontbrak het niet aan. Het hoofd van de school; meneer Put, zocht leesmoeders en zo viel Nel van het een in het ander. Pannenkoeken bakken op de befaamde schoolfeestjes en voorlezen bij de 1e Communie in de kerk. Ze was ook een kei in liederen maken en dat werden er steeds meer. Levenslopen voor bruiloften en partijen en bij priester jubilea. Met als hoogtepunt een complete musical bij het afscheid van pastoor De Jong in het Dorpshuis. Op de melodie van Dag Zuster Ursula van Rob de Nijs. Ze zat in het bestuur van de Vrouwenvereniging en heeft jarenlang de avondwake voorbereid samen met Marianne Turk. Teksten geschreven voor E.M.S. en het gebed van de Nar met Carnaval. Ook zat ze veertig jaar op het koor, waarvoor zij vorig jaar nog werd gehuldigd. Ze heeft ook meegedaan met de Musical Jackpot in 1999 bij het 25-jarig bestaan van de Nachtegaaltjes. Bij de repetities van het koortje in de kerk hielp ze mee om de kinderen bij de les te houden.
De groenteman
Jaap was ondertussen naast zijn werk druk in de weer met zijn vee en zijn tuin. Vooral zijn bloemkool, sla, tomaten en druiven zijn wijd en zijd bekend. Hij leverde ze ook aan de groentewinkel en tegenwoordig voor nop aan De Stal. Ze vliegen weg! Het was later geen probleem om oppas te vinden voor het vee en de kinderen. Een zwager en zijn vrouw namen alles graag een week over. Alleen het buiten wonen al. Ondertussen woont hun zoon Stef in hun oude huis en zijn zij verhuisd naar voren op het Dokterslaantje. Jaap is zeker vijfentwintig jaar lid geweest van de dragervereniging Sint Barbara. Ook heeft hij heel veel jaren geholpen bij het onderhoud van het kerkhof en de pastoorstuin. En zijn tuinderskwaliteiten kwamen goed van pas bij de schooltuintjes bij boerderij Akkerlust. Hij bleef daar een hele dag. De kinderen noemden hem opa Jaap. Hij vindt het jammer dat daar geen nieuwe vrijwilliger voor is gevonden. Vroeger speelden Jaap en Nel samen vaak kruisjassen met kennissen. Tegenwoordig gaat Jaap nog klaverjassen bij de KBO.
Kleine kinderen worden groot
Dat schept weer nieuwe mogelijkheden. De oudste zoon Loek ging vrijwilligerswerk doen in Oeganda voor Artsen Zonder grenzen. Ze zetten een advertentie in de Dorpsketting voor kettingen en sierraden. Dat bracht vijf kilo op wat zij zelf in Zuid- Afrika gingen brengen. Als de douane nu maar even de andere kant op wilde kijken….. Het lukte, dat leverde veel blije gezichten op. Een schoondochter komt uit Suriname. Dus daar ging ook een reis heen. Een bruiloft in Suriname heb je tenslotte ook niet elke dag.
Het Dafje
Nel haalde op haar 55e nog het rijbewijs. Zo kon ze overal heen tuffen. De groente wegbrengen of de fietsen achterop en het hele land door voor mooie tochten. Later werden dat busreizen; de leeftijd begint toch wel mee te spelen. Ze zijn allebei nog behoorlijk ziek geweest waardoor het er soms niet naar uitzag dat ze het jubileum zouden halen. Alle reden dus om dankbaar te zijn en het in de kerk en De Bles met veel mensen te vieren. Aan alle goede wensen mogen we er hier nog wel een toe voegen. Blijf gezond en nog veel geluk samen!
Agnes van Boheemen- Vollebregt
Het was op Aad zijn verjaardag, 28 juni 1967 het schuurfeest was al gevierd en nu was het een gezellig maar enigszins rustig samenzijn en ze zijn min of meer uit verveling gaan klaverjassen. Dat is zo goed bevallen dat ze dit vanaf dat moment elke week gingen doen. De jongens woonden nog thuis en gingen vaak met elkaar in het weekend op pad, kregen vriendinnetjes, uiteindelijk vaste verkering, gingen trouwen en de band werd wekelijks door het kaarten versterkt. In de beginjaren klaverjasten ze van half 9 tot half 2 en gingen daarna nog éven ‘zwikken’ en dan kon zo maar weer 2 uur later zijn. Niet goed voor de bedrust, maar wel voor de kas, want het gaat om de knikkers.
Ik tref de boys in actie, de tafel gedekt met een groen tafelkleed met de tekens van de kaarten er op. Op elke hoek staat een bijzettafeltje met lekkers voor bij de koffie, knabbels en glaasje water. Als Romeinen kunnen ze de druiven, tomaten en komkommer in de keel laten zakken. Wat een verwennerij. Er wordt al flink gelachen, want ze komen lachend binnen en gaan lachend weg. Het is jammer dat er geen geluid te horen is bij het lezen van dit interview, bij alles wat er gezegd wordt gelachen. Een groep giebelende meiden is er niets bij. 
De pretoogjes van Aad lichten op en die van Leo knijpen juist samen, Chris buldert van het lachen. Het collectief geheugen speelt hierbij een grote rol. Bij alles wat er gezegd wordt komen mooie herinneringen en beelden boven. Dat is van onschatbare waarde.
Met het 25 jarig bestaan zijn de jongens met aanhang naar Parijs gegaan, want het leven moet gevierd worden. Ze delen al 50 jaar lief en leed en ze hebben met elkaar ontzettend veel meegemaakt. Ze hebben veel steun van elkaar ondervonden en dit schept verbondenheid. Zij kijken naar de donderdag uit en er komt van alles op tafel en luchten hun hart bij elkaar. Dat kan soms even duren, maar het komt er altijd uit. De kaarten worden bij binnenkomst geschud en als er iets te bespreken is dan wordt er een pauze ingelast en de tijd genomen voor elkaar.
Ja, dat willen er wel meer. Mevrouw van Santen- Heemskerk, voor familie tante Nel, is het aardig gelukt. En elke dag heeft ze er nog zin in. Toch heeft ze niet echt een rustig leventje gehad. Ze is geboren in 1927 op een boerderij in Warmond in een gezin van elf kinderen. Het boerenleven was in die tijd hard werken en afzien. Ze herinnert zich nog dat ze op haar klompen naar school liep. Ze mochten niet met klompen aan de school in. Dus met klompen in de hand, vaak op sokken koud en nat van regen en sneeuw, naar binnen. Toen ze 13 jaar was brak de oorlog uit. Zij was best bang en hoopte maar dat niemand die ze kende zou omkomen. Ze kon goed leren en is nog een aantal jaren kraamverzorgster geweest.
haar 33e en kwam in Leidschendam aan de Oostvlietweg te wonen. Granneman bouwde voor hen een nieuwe boerderij op de grond van vader van Santen. Ze kregen er vijf kinderen. Vier jongens en een meisje. Hoewel Anneke zich ook wel de vijfde jongen noemt. Dat heb je in een dergelijk mannenhuishouden. Samen ravotten op de boerderij, in de strenge winter van 1963 schaatsen op de Vliet en op de schaatsen naar school. Eigenlijk runde moeder de boerderij. Vader Cees van Santen ging vier dagen in de week met paard en wagen naar “de stad.” Schillen en oud brood ophalen voor de varkens en de koeien. Goedkoop veevoer. Met zuinig zijn kan je een heel eind komen. Vijf kinderen groot brengen, koeien melken, varkens voeren, de boekhouding: ze kon het allemaal. Volgens Anneke kon bij hen ook alles. Haar moeder zat en zit altijd vol humor en grapjes. Op vijftigjarige leeftijd heeft ze nog geprobeerd haar rijbewijs te halen. Maar dat strandde. Volgens de rijschoolhouder zou ze dan alleen in een Dafje of driewieler de weg op mogen. Dat vond ze niet stoer genoeg.
Zaterdag 21 januari werd haar 90e verjaardag gevierd in het Dorpshuis, waar dochter Anneke de scepter zwaait. Ruim honderd familieleden vormden een complete reünie. Eerst kwamen de 65-plussers en later de 65-minners. Niet teveel gelijk. Ze kan er heerlijk op terug kijken en vindt dat ze het geweldig getroffen heeft met zoveel zorgzame mensen om haar heen. Ze geniet in een huiskamer vol plantjes, cadeaus en mooie kaarten. Als de zomer nu ook nog komt kan ze misschien weer zelf naar de supermarkt.
Maandagochtend aan de koffietafel informeert iemand of er zaterdag iemand is overleden, omdat de klok werd geluid. Dit blijkt niet het geval! Het was het landelijk kerkelijke sein dat de Kerkbalans van start was gegaan. Voorlopig waren we zelf helemaal uit balans. Iemand overleden, een begrafenis of toch een bruiloft met mogelijk de verkeerde klokken….. Er gaat van alles door ons hoofd bij horen van de kerkklok. Bij ieder van ons gaat er een ander belletje rinkelen. Mocht dit bij u ook het geval zijn (geweest). Dan is het nu toch weer duidelijk dat het om een landelijke actie gaat. De kerk heeft op deze manier aandacht willen vragen voor hun jaarlijkse actie. Dit jaar met als thema: Mijn kerk verbindt. De klok doet dat in ieder geval.
Vrijdagmiddag was hier een vogelspotter bezig op de Kniplaan. Die vertelde in wat voor uniek gebied wij hier wonen. Hier zijn verhaal. Terwijl hij foto’s maakte vlogen ze ineens over zijn hoofd naar onze stallen.
Even de achtergrond: deze zwarte ibissen, er zijn er nu 4 geteld, houden zich op in de Starrevaart plassen en foerageren bij o.a. Stompwijk in de polder. Ze zijn oorspronkelijk afkomstig uit Zuid Europa en komen, misschien ook door het warmere weer steeds vaker ook in noord Europa voor in kleine aantallen.
Enkele soorten zijn: smienten, wintertalingen, ibissen, waterrallen, wilde eenden, nonnetjes, brilduikers, futen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Dit is de reden dat omwonenden op soms de gekste plaatsen vogelspotters met sterke oculairs op statieven tegenkomen.
Een bezoekje aan het werkterrein van de Stompwijkseweg. BAM is hier de hele week al bezig met een proefstuk. Ze slaan twaalf meter lange palen in de weg. Om de vier meter. Hiervoor zou de Stompwijkseweg worden afgesloten t/m 23 januari. Maar ze waren vrijdag 20 januari al klaar. Het werk viel mee. Nu kan het verkeer weer doorgaan. Hierna moeten de holle palen worden volgestort met beton en daar wordt dan de nieuwe damwand aan vastgemaakt. Ze hebben ervaring, zeggen ze. Op andere plaatsen staat het zo ook al vijftien jaar. En dat gaat prima. Bij een boerderij onder aan de dijk wordt een apparaat opgehaald dat de trillingen moest meten. Geen trillingen gemeten. De foto is door het hek heen genomen. Veiligheid voor alles bij BAM zeggen ze.
Het was er allemaal: een klautertoestel met glijbaan, een wip, twee schommels, een klim- en duikelrek, een hinkelpad, een panna veldje en een bankje. Het was koud, woensdagmiddag bij de opening, dat weerhield de kinderen niet om lekker te spelen. Ze hadden vorig jaar zelf mogen aangeven hoe ze het graag zouden zien. En nu was het klaar en werd het officieel geopend door wethouder Nadine Stemerdink. Alle kinderen die wilden mochten het lint vasthouden terwijl zij het doorknipte.
Meteen gingen ze weer verder met spelen. Of nog even wat drinken en snoepen. Want ook daar was voor gezorgd. Een ter plaatse vers gebakken stroopwafel en een sapje gaan er bij -3° wel in.
Dit ontwerp bij de van Santhorststraat was bedacht door Luuk Berg. Bij de Van Merodestraat was het winnende ontwerp van Sem van der Meer aangelegd. 
Ook daar kan nu weer heerlijk worden gespeeld. Hier werd in ieder geval al goed gebruik gemaakt van de speeltuigen.
En dat is niet zomaar. Mevrouw Riet Lelieveld neemt afscheid na ruim 40 jaar vrijwilligerswerk! Onlangs is ze 90 jaar geworden en dat is gevierd met een brunch in De Bles. En daaraan vast een reünie. Het moest geheim blijven maar ze had er per ongeluk al iets over opgevangen. Wie verraste wie..? Het werd een geweldig feest. Ruim 60 familieleden bij elkaar. Neven, nichten enzovoorts, van heinde en verre. Plus een beamer die mooie foto’s uit het verleden toonde. Daar kan ze dankbaar op terug kijken. En nu dit weer. In de Voorkamer, waar ze altijd bezig was, zitten we met een kleine groep aan de koffie met gebak. Ook haar kinderen zijn er weer bij. Voor haar hoeft al die drukte niet. Maar al die aandacht kan ze best waarderen. Er is een korte toespraak, bloemen en dan gezellig napraten.
Hoe is het begonnen