Otto Havik 60 jaar lid van het koor

Gisteren werd in de Laurentiuskerk een jubileumviering gehouden ter ere van Otto Havik. De gehele dienst stond hij centraal in het midden van het koor, op zijn vaste plek; zijn eerdere onderscheiding fier op de borst  gespeld, doch genoeg ruimte overlatend voor een erespeld.

Op zijn 23^e werd hij lid van het koor om hier zijn passie te vinden, want na 60 jaar zingt hij nog steeds met een krachtige stem. Zijn stempartij is door de jaren heen van tenor naar de bassen  gezakt. Zo zie je dat zingen, je jong houdt, want 83 geef je hem zeker niet. 

Een rekensommetje van de voorzitter, Sjaak Kappetein, kwam op pakweg 11.000 bezoeken van Otto aan deze kerk. Heel vroeger bezocht men namelijk dagelijks en later minimaal 2 x per week de kerk. Als koorlid verzorgde hij mede  de rouw- en trouwdiensten en nam solo´s voor zijn rekening. Zijn voorkeur voor 3 stemmige mis van Perosie is met het huidige aantal koorleden helaas niet meer haalbaar.

Deze viering had allerlei liederen in zich, Nederlands maar ook Latijnse liederen, waarvan de tekst niet meer in mijn hoofd zit, maar de melodie wel. Het speciale lied werd gezongen als ode aan St. Ceclia de patrones van de koren; gisteren was het haar dag. En natuurlijk het 4 stemmig ´Lang zal hij leven´

Een woord van dank namens het koor, pastoor emeritus Banning en Rienus Odijk namens het kerkbeheer. Bloemen voor zijn vrouw Corrie. Een envelop met inhoud, een ere-speld die slechts weinige uitgedeeld krijgen. Otto deelt deze eer met pastoor Van der Plas. Een oorkonde voor boven zijn bed. `Ik heb geen behang meer nodig`, aldus Otto en de gekregen kaars moet er ook aan geloven. `Net zoals wij allemaal!`.

Dan gaan Otto, met Corry en haar kinderen en kleinkinderen en het koor gezellig naar de koffie in het Dorpshuis.

Otto ook dank namens alle parochianen voor jouw jarenlange inzet.

Petra Oliehoek- van Es

Donderdagavond was onze Laurentius geheel opengesteld voor het korenfestival. Een zestal koren gingen met elkaar de strijd aan om de vakkundige jury te overtuigen van hun kunsten. De jury, bestond uit Wilma Driessen (voormalig operazangeres), Jack de Bie (pianist, repetitor en zangbegeleider) en Erik Nelissen (zangdocent en hoofd muziek aan de VAK in Delft).

Om acht uur werd het festival officieel geopend en beet het seniorenkoor Dicentoria de spits af. Het koor bestaat al 35 jaar. Hun jongste lid is 65 en de oudste is afgelopen week 89 geworden, maar zij was niet aanwezig. Ze wordt gevolgd door een heer van 82 jaar. Aan hem was te zien dat zingen je jong houdt. Hun kleding straalde eenheid uit en die ene hoge noot werd gezongen door Swarovski Nel, die naam kreeg ze omdat haar kleding zo prachtig schitterde.

Het tweede koor was Flash Back, ooit opgericht door 4 vrienden die van gezelligheid en kwaliteit houden, inmiddels bestaat het koor uit 25 personen. Ze zongen eigentijdse liedjes onder begeleiding van een orkestband. Iets te laag ingezet aldus de jury achteraf.

Als 3^e trad het grootste koor, het Voorburgs Opera Koor op, waar ook Stompwijker Boudewijn v.d. Capelle zijn stem liet horen. Dirigent Wim Madderom zorgde tevens voor de begeleiding op de vleugel. Een koor dat bijna 60 jaar bestaat en geloof het of niet, maar dat hoor je. We werden meegenomen naar de Italiaanse opera, maar ook naar You’ll never walk alone, dat ik zelf associeer met een Engelse voetbalclub, maar oorspronkelijk uit een musical Caroussel komt.

Na drie optredens werd een pauze ingelast om de kelen te smeren en werd het kerkorgel nog even doorgeblazen door presentator en pianist Gregor Bak, wat een feestje weet die man er van te maken.

Na de pauze ging DZN aan de slag. Dit staat voor De Zingende Noteboom, naar de naam van de dirigente (Jolanda) die zich geheel in- en uitleeft voor het koor. Ze had drie koren die avond onder haar hoede. Ze hadden uitstraling, enthousiasme, deden aan staging (poses op het podium). Ze zongen uit het hoofd en met veel kleur en stemming, aldus de jury. Opvallend was dat er in dit koor van 23 vrouwen slechts één man, mee zong. Ook zijn zongen met een orkestband.

Hierna was het de beurt aan ‘Van Bach tot Beatles’ met uitsluitend vrouwen. Het is een gelegenheidskoor. Elk jaar wordt er een nieuwe cursus gestart voor beginnende zangers en zangeressen. Ervaring is niet nodig, aldus Marion Mulders. De begeleiding werd verzorgd door een gitarist en Marion zorgde ervoor dat ook een blokfluit een rol kan krijgen in een Oud Ierse afscheidslied. Zij is een vrouw die van vele markten thuis is of het nu om dirigeren, piano spelen, blokfluit of arrangeren gaat.

Tot slot was het de beurt aan Prestige. Een theaterzanggroep bestaande uit 21 getalenteerde zangers en acteurs. Ze worden muzikaal begeleid door een unieke en inspirerende duizendpoot Richard Fitzhugh. Hun lied Kayama, nam het gehele publiek mee op reis naar de Afrika. Wisselende posities en de begeleiding door piano maar ook het asymmetrische handengeklap van de leden was prachtig en het lied kreeg hierdoor nog meer cachet. Er werden solo’s gezongen in afwisseling met het gehele koor, een accent van een dwarsfluit en het was gewoon heel mooi, ook om naar te kijken. De uitdrukkingen, houdingen en hun gezang maakten een compleet plaatje. Niet alleen de jury, maar volgens mij was de hele kerk van mening dat dit echt de winnaars waren. Lovende woorden van Wilma Driessen met betrekking tot hun expressie en hun klassieke wijze van zingen met je middenrif, het zogenaamde belten. Technisch bijzonder moeilijk waar jarenlange oefening aan vooraf gaat.

Voordat de jury tot deze conclusie kwam werd de zaal bezig gehouden met zelf zingen. Een kleine ode aan de afgelopen week overleden Hetty Blok om in de sfeer te komen. Gregor zong voor en begeleidde het publiek dat als een koor: Ja, zuster, nee zuster zong. Met aansluitend een medley van Ramses Shaffy, het simpele maar o zo mooie lied ah, ah, ah klonk fantastisch. En als het niet zo ging als gewenst, werd alles stil gelegd en met korte instructies kwam er een geweldig resultaat, want na het horen van zoveel liedjes wil je zelf ook lekker zingen.

Prestige ontving de waarde cheque van € 250,- uit handen van Gregor Rensen. Hij sprak er over dat naast de twee theaters die de gemeente rijk is, er nu een extra concertzaal bij is gekomen, want in de Sint Laurentius kerk klinkt het als een klok.

Veel dank aan de gastvrijheid en het vele werk dat de vrijwilligers koffie, verkeersregelaars, EHBO, hapje en drankje, aan alles was gedacht. Mede dankzij ieders bijdrage is deze avond zo voortreffelijke verlopen.

                                            Petra Oliehoek- van Es

Afgelopen vrijdag was het Allerzielen en wordt er stilgestaan bij alle overledenen in het algemeen, en die van het afgelopen jaar in het bijzonder. Een ieder kan namen aandragen die herinnerd mogen worden. Bij het noemen van de namen gaat er telkens weer een luikje in je hoofd open en worden de beelden weer levend, ik zie de persoon weer geheel voor me.

Er is aan deze gedachtenisviering vanaf augustus gewerkt en dat was te merken. Elk lied en gelezen tekst was op elkaar afgestemd, mooie gedichten werden prachtig voorgedragen. Er waren toehoorders genoeg, want de kerk was bijzonder goed gevuld. Na de viering konden grafkaarsen gekocht worden.

Er is afgelopen weken hard gewerkt om het kerkhof onkruid- en bladvrij te maken en dat valt niet mee in de herfst. Er hing sfeervolle kerstverlichting langs de leibomen en op vele graven brandde een kaarsje. Het saamhorigheidsgevoel is enorm om dit met elkaar in zo’n bijzonder sfeervolle omgeving te mogen delen. Stel je voor; het is pikdonker, de wind waait om je oren en je bezoek een begraafplaats, meestal ontloop je deze in de avond. Maar nu zie je overal lichtjes. Een ieder bezoekt zijn familie, vrienden of kennissen en er wordt met elkaar bij stil gestaan. Het gemis wordt gedeeld. Kaarsjes flakkeren op de grafstenen. Een trompet schalt en de graven worden stuk voor stuk gezegend door familieleden of de voorganger van de avond Marianne Turk. Een heel bijzonder gebeurtenis waarbij ik mezelf gezegend voel om zo’n team rond de kerk te hebben. Allemaal heel veel dank.

Petra Oliehoek-van Es

Iedereen bedankt!

De bezorgers bedanken u weer voor uw bijdrage. Met z’n allen haalden ze maar liefst € 2555,38 op. Dit betekent voor iedereen weer een leuk zakcentje. In april 2013 komen ze weer bij u langs.

Bedankt voor uw bijdrage!

Bankpasje

Wie is zijn bankpasje kwijt, dit is gevonden zaterdagavond op de Dr. Van Noortstraat en bij ons afgeleverd. Inmiddels zijn we het zelf ook weer even ‘kwijt’, er wordt nog binnenshuis naar gezocht. Er is nog hoop!

Graag melden, Dotterbloem 1

Even voorstellen: Zoon Robert en vader Huib Pruijssers.

Ze zijn klaar voor de start, nog een half uurtje te gaan, de laatste stickers worden geplakt, een vlekje weggewerkt, de deuren en schappen gepoetst. De laatste vingerafdrukken worden overal verwijderd. Elk schap is gevuld, een prachtig gezicht dat alleen bij een opening haalbaar is. Verse sla en glimmende appels, verse boeketten. Brood geurt en de flessen staan strak in het gelid in een apart slijterij-hoekje. De catering is in handen van het Blesse Paard en zij zijn achter de schermen aan het werk. In de straat hangen de vlaggen uit en achter menig raam prijkt een gekleurde poster. Voor de winkel staan twee bestelbussen geparkeerd voor de bezorging aan huis, want dat hoort bij de service.

Gisteravond is de Coop feestelijk geopend. Als het goed is heeft (klein)dochter met een schaar het lintje doorgeknipt waarmee de opening een feit was. Er is de afgelopen week keihard gewerkt, het plafond is vernieuwd en het lijkt een stuk ruimer en lichter. Vanaf donderdag is er gewerkt aan de voorraad, de vloeren zijn gepoetst, de straat is geveegd, kortom zij zijn er klaar voor.

Petra

Vorige week donderdag gevonden op de Oostvlietweg t.h.v. nr 24a/25 een sleutelbos met 5 sleutels aan een hartjessleutelhanger.

Af te halen op Oostvlietweg 24a tel 0703277513,  Mieke van der Weijden

Redactie Dorpsketting feliciteert Huib en Robert met hun COOP

Stompwijk heeft er een restaurant bij. Een nieuwe afdeling in het Blesse Paard. Dat gaan we natuurlijk uitproberen. ’t Voorhuys zoals het heet, is een echte aanwinst. Heel huiselijk met leuke details. Aparte tafellopers, leuk gevormde glazen, en dan moet het eten nog beginnen. Van chef kok Trevor hoorden we al dat hij een week bij Jonnie Boer in Zwolle in de leer was. De echte top van Nederland. “Dat was hard aanpoten.” zegt hij. Maar het is te merken.

Het voorgerecht van carpaccio mag er zijn. Geen ingewikkelde dingen. Wel lekker veel rucola, gemarineerde tomaat, rozijnen, pijnboompitten, boerenkaas  en balsamicodressing.  Ook de romige mosterdsoep van de maand, gaat aan de andere kant van de tafel schoon op. Altijd lekker zit mijn overbuurvrouw te genieten van een garnalensalade met rivierkreeftstaartjes. Over de wijn kunnen we kort zijn. Hij, of is het zij?, is prima. Maar echte Stompwijkers als we zijn vloeit er meer bier. 

Dan de hoofdgerechten

Hoewel er keus genoeg is, gaan de meesten voor de malse New Zealandse hertenbiefstuk met cranberrysaus.  Daarbij dikke knapperige friet en een frisse groenten mix.  Het  stamppotje van zoete aardappel met rucola is weer een echte vondst bij mijn perfect gegaarde eendenborst. Met een heerlijke saus van honing met appelstroop. Zo komen we ook nog op lekkere ideeën voor thuis……;-)

De bediening is niet opdringerig en moet lang wachten eer we een keuze uit de desserts hebben gemaakt.  De manier van aardbeien met ijs opdienen is  heel apart. Het oogt als een koud stoofpotje. Dat smaakt naar meer! Een  trio van chocola wint de hoofdprijs. Met een chocoladetaartje; een soort super zachte brownie met caramelsaus, bavaroise in een glaasje, en een lolly van witte chocolade gevuld met ijs! Bij die laatste een fijne frambozensaus.

Het enige minpuntje dat we kunnen ontdekken is een te grote lepel om de bavaroise uit het glaasje te krijgen. Dat erkent de ober ook. We zitten lekker lang te tafelen en dat mag allemaal.

Conclusie: Staf en medewerkers van ’t Voorhuys: We komen terug, zeker weten!

Agnes van Boheemen Vollebregt