Geef een korte introductie van jezelf, naam en overige gegevens en hoe lang je in Stompwijk werkt en hoe je in Stompwijk terecht bent gekomen.

Mijn naam is Renkse Theelen. Na mijn vooropleiding ben ik de Haanstra-kleuterkweekschool, inclusief een vierde jaar voor de hoofdakte, in Leiden gaan doen. Na die opleiding heb ik gewerkt op het Academisch Ziekenhuis met kinderen die daar langdurig verbleven. Dat werd mij te zwaar, gezien al hun medische problemen en misschien ook mijn leeftijd van toen. Vooral het overlijden van zulke jonge kinderen was zeer confronterend. Daarna heb ik tijdje gewerkt in Alblasserdam (ingevallen). In die tijd heb ik in Rotterdam op kamers gewoond in verband met de oliecrisis. Daaropvolgend ben ik naar de openbare kleuterschool in Rijnsaterswoude gegaan als hoofd van de kleuterschool. Ik begon met 40 jongste kleuters. Geloof me dat was aanpakken. Ik heb daar gewerkt tot aan de geboorte van mijn oudste kind. Ik wilde zelf zorgen voor de opvoeding. Na 10 jaren “thuiszitten” ben ik een applicatiecursus gaan doen voor onderwijs in de lagere school in verband met de inmiddels opgestarte basisschool. Het jaar daarop heb ik de cursus remedial teaching afgerond. Via het invalcircuit ben ik uiteindelijk terechtgekomen in Stompwijk. Daar werd na enige tijd mij een aanstelling voor langere duur aangeboden. Ik viel blijkbaar bij meester Havik in de smaak. Mij bevalt het zo goed bij jullie dat ik ben gebleven. En ik kom na al die jaren nog steeds fluitend naar mijn werk.

Heb je altijd al juf willen worden?

Ja, reeds als klein kind wilde ik of politieman, ijscoman of kleuterjuf worden. Ouder geworden vielen die twee eerste beroepen af. Dus…. 

Klopt het lied dat je op het schoolplein toegezongen werd.

Ja, het lied is in vele opzichten op mij van toepassing. Door mijn volle vingers noemen de kinderen mij juffrouw Grootring. Dat uitzoeken van die ringen heeft als uitkomst dat ik altijd in tijdnood kom en daardoor als een razende Roland naar Stompwijk City moet rijden. Ik begin dus wel op tijd (hierin klopt het lied niet), maar ik eindig zo laat omdat ik niet van ophouden weet en de tijd vergeet (dat deel van het lied klopt dus helemaal). 

Welke eigenschap vind je van jezelf het meest prettig en waar zou je wel iets meer van willen hebben?

Mezelf te kunnen verplaatsen in een ander om die te kunnen doorgronden en te begrijpen. Psychologie en pedagogiek zijn daarom voor mij altijd heel belangrijke vakken geweest. Observeren is daarvan een belangrijk onderdeel.  Zo kun je een kind in zijn waarde laten en begrijpen. Een andere “eigenschap” van me is dat ik van alles tegelijk wil doen. Dat kan behoorlijk chaotisch overkomen. Daar zou ik wat meer lijn in willen krijgen. Maar het is de vraag of dat op mijn leeftijd nog een haalbare kaart is. Verder vind ik mezelf best een positief ingestelde, stimulerende en uitdagende meid. Zo, die opmerking staat er! 

Wat is het leukste wat je op school hebt meegemaakt?

Mijn deelname aan de poldertocht. Baggeren door de modder is wel verlies aan decorum. Al heb ik er veel lol en voldoening uit weten te halen. Overdoen? Nee, het was een éénmalige belevenis.

Wat ik elk jaar weer geweldig vind, is het Sinterklaasfeest en dan vooral de schoenzetdag. Niet te geloven wat de Pieten dan een rotzooi in de klas veroorzaken. Tot paardendrollen aan toe. Ook de Eerste Heilige Communie is zo’n moment. De kinderen voelen zich echt het middelpunt en stralen dat ook uit. Het is vertederend te zien hoe ze “hun” mis meevieren. 

Wat is je lievelingsvak om te geven en hoe dat zo?

De onderwerpen die in het kringgesprek aan de orde komen en die dan uit te bouwen. Het kringgesprek als socialisatiecursus. Ik vind dat zo’n leuk moment omdat ik de kinderen dan kan leren naar elkaar te luisteren en op elkaars belevenissen te reageren. Met andere woorden: Leren om hun IK-jes bij te stellen. Verder ben ik een echte Juf, want rekenen- en spellinglessen zijn mijn favorieten.

Wat is de grootste verbetering binnen het onderwijs?

Dat is de computer met de mogelijkheid om de verbeelding en belevingswereld via internet in huis te halen. Met het Digibord kan ik die wereld in de lessen brengen. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ook de kinderen mij daarin een lesje kunnen leren. 

Wat mag van jou geschrapt worden in het les (school)programma?

Het aantal projecten. Twee projecten per jaar zijn voor mij het maximum. Het basisleerprogramma moet ook af.

Wat maak het dat je het zolang bij één school volhoudt?

Ik heb op meerdere scholen gewerkt voordat ik op de Maerten van de Velde kwam. Op deze school heerst een groot gevoel van collegialiteit en inzet. Verder is het leuk om hele families mee te maken met hun eigenheden en verschillen. Waarom dan op zoek gaan naar een andere baan?

Welke vraag heb je gemist?

Blijf je tot jouw pensioen in het onderwijs?

Renske Theelen

 Eerst leren ze kinderen praten en lopen en zodra ze op school zijn wordt het stilzitten en zijn mond houden.

ANONIEME UITSPRAKEN/AFORISMEN

 Namens alle bezorgers van de Dorpsketting hartelijk dank voor uw bijdrage. Met elkaar haalden zij het mooie bedrag op van

€ 2474,81.

Wij bedanken Chiara van Boheemen en Anne van Veen voor hun jarenlange trouwe bezorgdienst. Zij gaan er beiden mee stoppen.  Red.

Volgens mij is het alweer negen jaar geleden dat ik voetbalvader werd. Zoon Youri ging op voetbal en vervolgens was de trend gezet: zijn twee jongere broers gingen ook op voetbal. Vanaf die tijd was ik wekelijks te vinden op de (RKAVV) sportvelden en leerde ik ook de regiosportvelden kennen want de KNVB stuurde mij alle kanten op. Was dat een straf? Nee, integendeel, zo kom je nog eens ergens en het ontmoeten van andere voetbalouders maakte een hoop goed. Natuurlijk ergerde ik mij in het begin wel eens. Dan zag ik mijn jongens met alles bezig zijn in het veld behalve het voetbal….Pirouettes draaien, naar de wedstrijd kijken op het nabij gelegen veld, klavertjes vier zoeken of kijken hoe snel het gras groeide. Dat ergeren leerde ik op een gegeven moment dan weer af want ja, ze hadden wel plezier en daarvoor doe je ze ook op sport. Maar dan worden ze ouder en ouder en dan zie je ineens dat ze het spelletje gaan begrijpen en krijg je zelf, na de wedstrijd, analyses van ze te horen waar ze bij Studio Voetbal en Voetbal Insite nog een puntje aan kunnen zuigen. Ik leerde daarvan ook dat mijn grijze massa niet meer zo optimaal is want ze wisten zonder enige hapering de wedstrijd na te vertellen, van minuut tot minuut en van actie naar actie. Op den duur zaten ze alle drie op voetbal en waren mijn zaterdagen geteld…Van september tot en met mei, soms nog een staartje in juni. Ook het uitslapen op zaterdagen kon ik op mijn buik schrijven want vaak ging de wekker al voordat het buiten enigszins licht werd. De voetbalschoenen werden op vrijdagavond al uit de schuur gehaald zodat de vorst er niet meer in zat.. En ik kon direct bekijken hoe de staat van de schoen was: onder de modder en gras, vol met rubber deeltjes van het kunstgrasveld. Of de veters waren zodanig geknoopt dat een meester in het al oude ambacht ‘splitsen & knopen’ gillend zou weglopen…Eigenlijk zouden alle vaders van voetballende zonen (en dochters!) hiervoor beloond moeten worden! Nee, nou sla ik door. Want de beloningen zit ‘m in dat ene mooie doelpunt, die prachtige schijnbeweging of … eens in de zoveel jaar, een kampioenschap! Dat laatste gebeurde mij weer eens, afgelopen zaterdag. Terwijl ik nog zat bij te komen van het behaalde landskampioenschap van Ajax stond ik zaterdag weer langs de lijn. De B1 van Stompwijk’92 kon kampioen worden als ze zouden winnen van RKDEO B3. De nummer twee tegen de nummer vier. Het werd een 9-4 overwinning, een doelpuntenwolkbreuk waarvan enkele de titel juweeltjes meekregen, maar een echte leuke wedstrijd werd het niet. Het kampioenschap was een feit. Uit pure vreugde werden de drie Leiders/Trainers, Tim, Trevor en John de (modder!) sloot in gekukeld door de overwegend 16 jarigen en uit pure baldadigheid sprongen ze er vervolgens zelf ook maar in. Dat was na de champagne en de bloemen. De laatste keer dat Youri met een team kampioen werd, met RKAVV D5, kregen ze cola en een patatje mét. 

Nu werden al gauw de pitchers gevuld en bleef het lang onrustig in de kleedkamer. Eenmaal uit de kleedkamer, bij sommige zag ik nog steeds modder in de moeilijke ‘hoekjes’, stond er op het warming-up veldje taart en bier klaar, alleen het ‘Bloed, zweet en tranen’ ontbrak nog.  Ik ging mijzelf nu verplaatsen, het was immers zaterdag: op RKAVV was zoon Sven bezig met een toernooitje en eenmaal daar aangekomen kon ik nog twee wedstrijden zien. Zij werden 1^e dus ik glom, naast de rode kop van de zon, van trots. Maandagavond moet hij met zijn team de kampioenswedstrijd spelen en daardoor kan ik wederom afsluiten met de laatste woorden van vorige week: Wat kan voetbal toch leuk zijn!

Arjen Veldhuizen

Spreuk van de week

Ik ben mijn stem verloren, dus moet ik met mijn hart zingen.

– Bono (1960)

Muizenissen

Waar zou ik het deze keer eens over hebben? Zijn er actualiteiten die er toe doen? Bijvoorbeeld over de drie J’s, dat ze het nét niet gehaald hebben? Of dat de eindexamens begonnen zijn? Of over kamermeisjes die lastig gevallen worden door belangrijke IMF topmannen? Of over de herstart van het Play Station Netwerk? Of over die enorme karper die ik vanmorgen uit het water zag springen, een vreugdedansje waarschijnlijk omdat het eindelijk weer eens goed regende? Nee, er is natuurlijk veel belangrijker nieuws, uit de sporthoek. Heb er alweer zeven jaar op moeten wachten dus ik moet het kwijt!  Ik denk dat veel voetbalfans van bijvoorbeeld Feyenoord, ADO en PSV nu afhaken maar dat zou ik onsportief vinden. Want Ajax was zondag gewoon de betere ploeg (vorige week was Twente de betere!) en daarom ga ik het hebben over het 30^ste Landskampioenschap van Ajax. De derde ster is binnen en nu heeft Ajax er dus drie, PSV twee en Feyenoord en HVV (!) er één. Afgelopen zondag lag ik dus om half drie voor de autoradio terwijl twee vrienden van mij druk aan het klussen waren aan een auto. Op zulke momenten komen mijn twee linkerhanden goed van pas: want dan hoef je ook niet te helpen en werd ik niet gestoord tijdens het luisteren naar de wedstrijd van het jaar. Zaterdag moest ik al een kleine teleurstelling verwerken want twee zonen konden kampioen worden maar beiden moeten daar nog een weekje op wachten. Dat had te maken met een gelijk spel (4-4) van Sven en Youri moest gewoon winnen (11-0 werd het) maar was afhankelijk van de nummer twee in de ranglijst, die moesten eigenlijk verliezen maar wonnen met 1-0. Dat was voor Youri al de tweede teleurstelling die week want Stompwijk B1 werd dinsdag uitgeschakeld in de halve finale van de KNVB beker door penalty’s, na een 1-1 stand. Gelukkig maakte het aantrekkelijke spel van beide kanten een hoop goed.

Aantrekkelijk was ook de strijd om het Landskampioenschap. Dat kan toch niemand ontkennen. Velen hadden ingezet op FC Twente en eerlijk gezegd gaf ik die ook het voordeel. Na de bekerfinale had ik het idee dat zij fysiek veel sterker waren en ook meer een eenheid. Niets was minder waar, Ajax liet vanaf het begin zien dat zij wilden winnen en dan heb je als tegenstander weinig meer te vertellen. Toen het eerste doelpunt viel sprong ik wel even uit de auto van vreugde maar wist dat het nog niet gedaan was. Want Twente kwam vorige week ook terug en hoe! De 2-0 vierde ik door twee keer om de auto te rennen en net toen ik het derde rondje wilde gaan maken, schoot Theo Jansen alweer de aansluitingstreffer. Dat was direct weer op de plaats rust! Een depressie verscheen boven mijn hoofd maar die werd weggeblazen door de uitzinnige verslaggever op de radio want Ajax bleef druk zetten en Twente was te angstig. Toen uiteindelijk de 3-1 viel vloog ik mijn maatjes op de nek, overigens zonder erotische gevoelens, en wist ik dat dit niet meer fout kon gaan. Mijn cluppie ging kampioen worden en de komende maanden kan ik daar van gaan genieten, bijvoorbeeld op de werkvloer. Want zoals ik al eerder schreef, ik woon in een regio met veel Feyenoord- en ADOaanhangers en die hebben het niet zo op de Amsterdamse Godenzonen. Dit laatste woord, Godenzonen, schrijf ik express op om er direct mee af te kunnen rekenen. Want het slaat nergens op, het zijn gewoon voetballers en die staan zoals algemeen bekend is, gewoon met twee benen op de grond, op het gras wel te verstaan. Daar is niets spiritueels aan. Ajax was trouwens niet de enige kampioen, ook de Leidschendamse Vereniging RKAVV behaalde het kampioenschap door een nipte zege op Wilhelmus, 2-3. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: Wat kan voetbal toch leuk zijn!

Arjen Veldhuizen

Het is wel lekker hoor, die warmte, maar na een dagje vol in de zon gestaan te hebben ‘mag ’t van mij wel weer een beetje minder..’. Mijn hoofd is vuurrood en het zal mij niks verbazen als je er een ei op kan bakken. Een echt inductie-hoofd. Zonen Sil en Sven kijken naar mij met een gretigheid die mij angstig maakt. Zij zijn namelijk al de hele week aan het experimenteren met koken op verschillende brandstoffen. Dat is ontstaan nadat Sil thuis kwam met zo’n militair etensblik, een mestin. Plus een overlevingspakket! Wij hebben namelijk een militair in de straat, Lindsey. Zij heeft al verschillende uitzendingen naar het buitenland op haar naam staan en ik ben daar, als buurtgenoot, best trots op en hoop ook dat ze steeds weer ongeschonden huiswaarts mag keren. Daarbij  vind ik het ook wel stoer, zo’n meid op kisten, in camouflagepak met een Hecklor & Koch 33 in de hand en een baret scheef over d’r rechteroor getrokken.. Een meid met pit maar ondertussen nog steeds op en top een mooie, jonge vrouw. Maar ik dwaal af. Van de week begonnen Sven en Sil ineens van alles uit de keuken naar de tuin te slepen: eieren, bakboter, een garde, een kommetje, borden, bestek…zout & peper! Uiteraard liep ik er direct achteraan en voordat ik wat kon zeggen riepen ze in koor: “Het komt goed, pap, we ruimen alles op!” Ik ging maar weer naar binnen, zag nog wel twee van die etensblikken op de grond staan, naast een soort van brandpitten..en een paar strips barbecue aanmaakblokjes! Er ging ook nog een emmer met enkel water naar toe, “Bluswater, pap!” zei Sven mij, en keek mij heel verstandig aan. Moest ik nu extra alert zijn? Nee, absoluut niet. Sven weet hoever hij kan gaan maar ja, dat mag ook wel na een opleiding van 14 jaar…Even daarna ging de deurbel en stond er een vriendje van de mannen voor de deur. Ik stuurde hem door naar de tuin en wees hem op de gevaren die hem te wachten stonden. Of hij luisterde weet ik niet, dat idee gaf hij mij niet echt. Zijn blik was al gericht op de tuin. Twintig minuten later zaten er zeven jongens in mijn tuin. Of ze het geroken hadden! Nou zou dat laatste best wel eens kunnen want allerlei luchtjes mengden zich in mijn neus: van gebakken eieren, gekookte eieren, warme chocolademelk, warme ranja..Heuh! Warme ranja? Volgens de heren was het lekker en wie ben ik dan om te zeggen dat het niet lekker is? Wederom werd er servies en glaswerk uit de keukenkast weg getrokken. De vele monden moeten gevoed worden immers. Daar ging de deurbel weer. Nu stonden er drie meiden voor de deur. Dat werd mij teveel: “Nee, de jongens zijn ergens buiten..Ik zal zeggen dat jullie geweest zijn, oké.” Jokte ik. Om bestwil. Want als die meiden erbij zouden komen dan gaan de mannen stoer doen of er ontstaat ruzie. Op een gegeven moment werd mijn reukorgaan weer geprikkeld..Het rook naar verbrande..euh..Ja, dat was het! Veters? Snel liep ik de tuin in en daar zag ik dat mijn voorraad oude doeken tevoorschijn waren gehaald. De aanmaakblokjes waren op! Sven zat ondertussen scrambled eggs te eten en ik kreeg een glas chocolademelk in mijn handen gedrukt. Daar zat ik niet op te wachten. De laatste keer dat ik warme chocolademelk gedronken had was op de ijsbaan op Terschelling, ergens midden jaren zeventig.  Daar ben ik toen dagen ziek van geweest dus sindsdien drink ik het niet meer. Maar ach, een gegeven paard en het was alweer jaren geleden, dus ik nam een slok. Tjonge jonge, dat was best lekker. Maar vervolgens sprak ik de pyromaantjes toe dat de oude doeken niet gebruikt mochten worden. Mopperend gaven ze toe, de buiken waren immers toch al rond en even later was alles aangeveegd, geschrobd met water en zeep en zag ik niks meer liggen wat deed denken aan de bivak. Ze weten wel hoe het moet!

Tot ik in de keuken kwam…                 

 Arjen Veldhuizen

 Vrijheid beleef je pas het sterkst, als dit je ontnomen wordt. De vrijheid om te gaan en staan waar je wilt is allemaal logisch zolang alles functioneert. Zodra dit ontnomen wordt ervaar je de beperking. Zo liep ik pakweg 9 weken geleden een bacteriële infectie op: de ene dag vol in bedrijf en zelfs nog gesport, de andere dag verschrikkelijk last van mijn been, om na één week thuis kwakkelen helmaal niets meer te kunnen. Via de EHBO ben ik opgenomen in het ziekenhuis om 4 operaties in 4 weken te ondergaan en 6 weken aan infusen te liggen. Volledig afhankelijk van zorg om je heen en volledig van je vrijheid beroofd om zelf simpele dingen te kunnen ondernemen. Zoals het als een plank gestrekt in je bed liggen en niet te kunnen gaan liggen zoals je zelf zou willen. Niet zelf naar de toilet kunnen gaan of te kunnen douchen. Langzamerhand kwamen deze dagelijkse handelingen weer terug en telkens was dit weer een overwinning. Trek krijgen in je ontbijt, geen braakneigingen meer bij inspanning. Je zelf los kunnen maken van je matras en als klap op de vuurpijl waterstralen op je hoofd na 2,5 week niet kunnen douchen. Dat is écht een feestje. Na 5 weken weer zelf naar toilet kunnen en zelfstandig kunnen voortbewegen. En na 6 weken verblijf ziekenhuis naar huis, dat is voor mij dit jaar echte vrijheid.

Vrijheid maak je met elkaar, lees ik ergens. Dat klopt, want zonder zorg was ik nergens geweest. Stel dat ik in een ander land geboren zou zijn, waar de medische voorzieningen niet zo goed zijn, dan had ik vast het vaantje gestreken. Stel dat ik in niet in Stompwijk had gewoond, dan had ik nooit meer dan 200 kaarten ontvangen. Mijn kamer leek wel behangen, met allemaal lieve meelevende berichten. Ik ben door de Aerobic-club verwend met een giga grote mand met allemaal cadeautjes, voor elke dag één. Boeken, stapels tijdschriften, puzzelboekjes, bloemen, planten, lekkere doucheproducten en lotions die direct uitgeprobeerd werden en allerlei verrassende fleurige onverwachte cadeautjes. Mijn kamer werd hierdoor een ziek’thuis’kamer. Ik denk dat ik wel meer dan 100 bezoekers aan mij bed heb gehad, waaronder een deel van mijn koor uit Zoetermeer die mij liefdevol kwam toezingen. De zorg in het ziekenhuis en natuurlijk de liefdevolle aandacht van het thuisfront. Het heeft allemaal bijgedragen aan mijn herstel. Hiervoor mijn hartelijke dank aan iedereen.

Petra

Osama bin Laden dacht de vrijheid van de Amerikanen aan te kunnen tasten zonder daar op afgerekend te worden. Na maandag 2 mei weten we weer dat misdaad niet loont dat je niet aan elkaars vrijheid mag tornen.

“Vrijheid heeft beperkingen maar geen grenzen.” Voorgaande wijsheid is ooit uitgesproken door de Engelse premier David Lloyd George (1863-1945). Woensdagavond sta ik om acht uur twee minuten stil. Dan sta ik stil bij de vrijheid waar ik nu al zevenenveertig jaar van geniet. Vrijheid die ooit verworven is door mannen en vrouwen die verder keken dan hun eigen belangen. Meestal kostte dat hun vrijheid of, erger, moesten dat met de dood bekopen.

Een van mijn vrijheden is dat ik mag schrijven wat ik denk zonder dat ik bang hoef te wezen opgepakt te worden. Maar daarnaast heb ik er nog zoveel meer. Alledaagse dingen doen zonder steeds over mijn schouder te hoeven kijken: Naar muziek luisteren die ik goed vind; bezwaar maken tegen de bouw van een prestigeobject of een in mijn ogen, onterechte bekeuring; stemmen op een politieke partij waar ik in geloof; juichen voor de voetbalclub die ik bewonder; klagen over een wegrestaurant… Zomaar een greep van vrijheden. De beperking van vrijheid is natuurlijk hoe je iets brengt. Je kunt natuurlijk heel hard schreeuwen of het wat genuanceerder brengen. ‘C’est le ton qui fait la musique’. In de huidige samenleving is die nuance nogal ver te zoeken. We misbruiken onze vrijheid van meningsuiting ‘omdat we maar alles moeten kunnen zeggen wat we denken.’ Het resultaat weten we inmiddels: er is een tweedeling ontstaan in de maatschappij. En masse proberen we elkaar te overschreeuwen, het liefst op een manier die de ander veel pijn doet (vernederen tot op het bot) en vanuit een groep en we voeden onze ontevredenheid door niet tevreden te zijn met wat we hebben. Daarbij komt dan ook nog een stukje afgunst om de hoek kijken, gevormd door egoïstische gevoelens die opgewekt worden door bepaalde mensen in machtposities. Ik praat mijzelf niet schoon, maak dagelijks fouten waar ik niet trots op ben en soms draaf ik ook door in wat ik schrijf. Maar ik weet wel dat de wereld aan het veranderen is, veranderingen die honderden jaren geleden al ingezet zijn en door niemand te stuiten zijn.

Enkele decennia geleden zat ons land nog in een strak regime. De kerk was min of meer de baas en daar moesten we ons maar aan houden. Maar vrijdenkers lieten ook een ander verhaal horen en steeds meer mensen zagen in dat samenleven ook anders kon. Zo’n zelfde golf is nu bezig in het Midden- Oosten. Elk mens wil immers met respect behandeld worden!

Mijn kinderen groeien in vrijheid op en ik hoop ze respect voor anderen mee te geven. Die taak heb ik op me genomen toen de eerste geboren werd. Moest ik daar een studie voor volgen? Nee, het is mij door mijn ouders geleerd, vanaf de eerste luier tot en met vandaag de dag. Want opvoeden doe je voor het leven. Ik moest het niet flikken om iets te slopen van anderen of een grote bek te hebben. Wanneer ik toch wat geflikt had kwam mijn vader wel met een straf en restte mij deze simpelweg te accepteren. En dat was in de tijd toen de kindertelefoon nog niet bestond! Uiteraard vergeten mijn kinderen ook wel eens de ‘regeltjes’ en dan treed je op als ouder. Misschien wel een van de beperkingen van vrijheid. Helaas zijn er ook veel ouders die vinden dat hun kind ‘nooit iets fouts doet’. Vaak wijzen ze naar anderen want zelf zijn ze perfect. Bij hen is de vrijheid op hol geslagen, weten ze niet ermee om te gaan.

Vrijheid heeft beperkingen maar geen grenzen. Ik voeg daar aan toe dat vrijheid niet vanzelfsprekend is. Daar moet je dag in dag uit aan werken!!

Arjen Veldhuizen

Muizenissen

Toen ik vrijdag aan de kinderen voorstelde om naar kikkerdril te zoeken, kreeg ik blikken toegeworpen waar ik niet vrolijk van kon worden. De één negeerde mij gewoon, de tweede begon besmuikt te lachen en de derde schudde meewarig met zijn hoofd alsof hij zeggen wilde dat papa toch wel erg zielig aan het worden is. Pa is zóóóóó jaren tachtig…Ze hebben wel wat anders te doen dan een beetje in een slootje te staan graaien. Zo werd Sven die avond gebeld om mee te gaan naar ADO- Twente, zijn maatje had een gratis kaartje voor hem. De jongste had het nog beter geregeld. Hij ging met twee meiden ‘uit’, naar een party in een Leidschenveens buurtcentrum. De meisjes droegen allebei slippers met zilver kleurige bandjes, speciaal gekocht voor deze gelegenheid, en Sil mocht de dames begeleiden als een ware chaperon. Hij was mij al een paar dagen aan het voorbereiden geweest en het wachten was nog enkel op mijn toestemmend knikje: “Is goed, maar voor donker thuis zijn!” Om negen uur die avond stond hij alweer voor de deur, mét de meiden en een moeder. Wild drukte hij op de deurbel, schreeuwde via de brievenbus naar binnen dat ik de deur moest openen want ja, er moest natuurlijk flink uitgesloofd worden! De moeder hoorde bij het meisje waar Sil al enige maanden extreme belangstelling voor heeft, dus dit was een mooie gelegenheid om met haar kennis te maken. Sil ging tijdens dat gesprek gewoon door met uitsloven en toen viel ineens de deur dicht. Stokstijf bleef hij staan: “Pap, heb jij de sleutel?” vroeg hij waarop ik ontkennend moest antwoorden, “en er is verder niemand thuis…. Maar de schuifpui is open dus klim maar even over de schuur heen..want de poort is dicht.” Weg stoof Sil, met in zijn kielzog de twee meiden want die vonden dit natuurlijk heel spannend. Ik praatte ondertussen rustig door met de moeder, zonder blikken of blozen, zodat zij kon zien dat ik wel een hele relaxte vader was. En dat ben ik ook. Ja, bescheidenheid siert de mens, ik weet het. En dat Sil zich zo uitslooft, heeft hij dus echt niet van een vreemde!

Feyenoord sloofde zich zondag ook uit. En hoe! Ik heb de tweede helft gevolgd via Langs de Lijn en heb staan dansen in de woonkamer. Dat doe ik niet vaak hoor, als Feyenoord wint, maar deze keer maakte ik graag de uitzondering. Het zijn nu mijn vrienden en ik hoop oprecht dat ze Europees voetbal halen. Het was natuurlijk een kwestie van eigen schuld, dikke bult. PSV heeft vorig jaar immers de Rotterdammers tot op de fundering beledigd door er in Eindhoven tien in te rammen en dat waren de mannen van Us Mario nog niet vergeten. Ik wist dat dit hun Waterloo zou worden, dat voelde ik aan mijn water. Oké, die rode kaart viel te betwisten, maar toen PSV scoorde tegen FC Utrecht (0-1) na een overtreding op een verdediger of toen Koevermans zich liet vallen tegen Excelsior en daarna een penalty mee kreeg waardoor Eindhoven met drie punten naar huis ging, hoorde je Rutten ook niet stamelen dat de Scheidsrechter het niet goed gezien had. En dan heb ik het nog niet eens over Toivonen die voor het maken van de gelijkmaker tegen Heerenveen een verdediger onderuit trapte waardoor deze het nakijken had. Gerechtigheid! En het laat maar weer zien dat de bal rond is. Het worden spannende weken voor mij. Want naast het feit dat Ajax kampioen gaat worden is er een grote kans dat ook zonen Youri (Stompwijk B1) en Sven (RKAVV C5) het kampioenschap binnen zullen halen. En ze doen allebei ook nog mee aan de KNVB beker!

En toegegeven, dat is toch iets spannender dan kikkerdril uit de sloot halen!

                                                                             Arjen Veldhuizen