Half december mochten Bart Pardon, Jelsie van Ruijven en Sanne van Ruijven naar Eindhoven voor het Nederlands kampioenschap voor junioren en jeugd. Bart mocht maar liefst 6 keer op de startblokken verschijnen. Wel bijzonder dat Bart naast zijn favoriete schoolslag ook mocht starten op de 50, 100 en 200 meter vrije slag. En op de wisselslag werd hij 24e van Nederland. Bart is een zeer complete zwemmer geworden hoewel hij vaak nog een alles of niets element in zich heeft. Niet op alle nummers haalt hij een PR, maar als het dan eenmaal zo is dan laat hij vriend en vijand met open mond van verbazing toekijken. Zo ging Bart helemaal los op de 50 meter schoolslag. Een stevige PR dat zelfs goed was voor een 6e plek. Daarmee was hij slechts 1,5 seconde verwijderd van een podiumplek. Hopelijk laat Bart ons bij een volgend NK weer eens versteld doen staan met een superrace met bijbehorende podiumplek.
Jelsie opende vrijdag haar toernooi met 2 PR’s en een bijna PR: goed voor twee 4e plekken en een 6e plek. Zaterdag wist ze met een 3e plek haar eerste medaille te behalen. Maar het was aan haar zwemmen te zien dat ze niet fit was. Want eigenlijk waren we een Jelsie gewend dat ze op dit soort toernooien ver boven zichzelf uitstijgt. Op zondagochtend tijdens het ontbijt zag het er al niet erg beloftevol uit. Maar als een vis die na een tijdje op het droge te zijn geweest het water voelt, ging ze van start op de 200 meter vlinderslag. Op dit zwaarste nummer van het toernooi wist ze geen PR te zwemmen, maar ze bleek sterk genoeg om hiermee toch een zilveren medaille omgehangen te krijgen. Ook de rest van de dag bleek een PR ver buiten het bereik, en hield ze zich staande. Maar toen ze zondagavond thuis kwam stortte ze helemaal in en kroop ze vroeg onder de wol. Vervolgens heeft het zwemwater nog een weekje moeten wachten voordat Jelsie weer haar eerste duik nam.
Sanne van Ruijven mocht met 3 clubgenootjes aantreden voor twee estafettenummers (4×100 m wissel en 4x 100 m vrij). Ook dit keer presteerde Sanne in het Pieter van den Hoogenband zwemstadion bijzonder goed en wist ze met haar team een paar plaatsen te stijgen op de ranglijst. Dit was goed voor twee keer een 23e plaats.
Al met al was het weer een bijzonder weekend met veel spanning en hebben we uitbundig mogen juichen vanwege de Stompwijkse prestaties en zien we uit naar een volgend NK.
Ilona van Ruijven
Albert Jan Barendse geniet sinds 1 januari van zijn pensioen. En ik mocht hem op een van zijn eerste vrije dagen opzoeken. Waarom en hoe wordt je huisarts? Geboren in Leiderdorp volgde hij na de lagere school de Mulo en de HBS in Leiden. Met het vak Biochemie begon hij al een beetje een keuze te maken. Tussen alle mogelijkheden vond hij “per ongeluk” een boekje over geneeskunde. Toen viel het kwartje. Tijdens de lessen voor basisarts moest weer een keuze worden gemaakt. En dat werd huisarts. Daar heb je met alle verschillende geneeskunde te maken. Hij heeft er nooit spijt van gehad.
Zoals velen nog wel weten, eerst in een noodwoning en het Wit-Gele Kruisgebouw aan de van Santhorststraat. Met apotheek, en dat deed hij ook nog heel lang na de verhuizing naar de Dr. v. Noortstraat. Of liever gezegd: het Laantje van de Dokter. Hij kreeg meteen ook Swetterhage erbij. En hij heeft in vijfentwintig jaar tijd een heleboel Stompwijkse kinderen op de wereld helpen zetten. Vaak ’s avonds en in het weekend. Buiten de ‘gewone’ praktijk: vijf dagen van 8 tot 6. Dus dat werd teveel. “Alle bevallingen zijn goed gegaan”, zegt hij. “En ieder kind is een wonder.” Maar er kwamen overal verloskundigen. Dus ook hier.
In al die jaren heeft hij in zijn praktijk 33 huisartsen mogen opleiden. En deed hij zelf de nodige bijscholingscursussen. Wat veel tijd kostte. Hij probeerde al een paar jaar om te minderen. Maar dat werd niets.
We maken een hele sprong, want daartussen zit een heleboel beroepsgeheim…….. En wat was het druk in De Bles. Half Stompwijk leek wel uitgelopen. Plus nog patiënten uit Zoeterwoude, Zoetermeer enzovoorts. Swetterhage krijgt nog een eigen afscheid. Veel handen geschud, leuke cadeaus en grote en kleine giften voor de Stichting Wensenfonds Swetterhage. Waar ze daar wat extra’s mee kunnen doen. En nog een boek met herinneringen van patiënten. Hij wist er echt niets van: een mooie verrassing! Het verraste hem zelf dat hij alle namen en voornamen van zijn patiënten nog kende. We staan tenslotte niet allemaal iedere week in zijn spreekkamer.
En nu….