“Onvergetelijk”, zo noemden ze het zelf al. Ria en Wim Loomans: 50 jaar getrouwd. Maar hoe begon dat? Wim zat al als zelfstandige in de bouw, zoals dat heet. Toen zij wilden trouwen konden ze het huis van Ria ’s ouders over nemen. Er was veel achterstallig onderhoud, zoals zo vaak vroeger. Twee jaar werd alle vrije tijd in de verbouwing gestopt. Waar Wim timmerde was Ria aan het verven en behangen. Alles voor hun eigen nestje. Later kwamen er nog een paar werkruimtes bij. Wim weet zich alle huizen die hij heeft gebouwd nog te herinneren. En ook de namen van grote bouwwerken. Een vakman. Later is hij ook controleren en opleveren gaan doen, onder andere voor vereniging Eigen Huis. Hij was zodoende ook altijd betrokken bij de restauratie van onze kerk. Niets ontging hem. Hij kon er bijna zijn bed neer zetten. Eerst in het kerkbestuur, daarna in het restauratiebestuur.
Partners in de bouw: Wim maakte kozijnen, Ria verfde ze en deed de administratie, rekeningen enzovoorts. Ook hun kinderen zaten al te timmeren op de zolder. Toch zijn die niet echt de bouw ingegaan. Rogier is nog wel werkvoorbereider geworden. Maar André is systeembeheerder en Mariëlle werkt ook administratief. Een eenmansbedrijf wilden ze. Daardoor hadden ze ook wel tijd voor hun hobby ‘s. Ria tennist al ruim veertig jaar. Lang ook competitie, maar dat hoeft niet meer. Foto’s maken is ook een hobby van haar. Jarenlang maakte zij de foto’s op school van de musicals en dergelijke. En vanaf 2004 is zij vrijwilliger in Emmaus. Mensen wat gezelligheid bieden bij een kopje koffie dat ligt haar wel. Ook haar werk bij De Stal mogen we niet vergeten. Trouw maakte zij elke maand de roosters voor de vrijwilligers, en werkte mee. Dat daar nu een eind aan komt is jammer, maar er valt vast nog genoeg te doen. Ze passen ook op de kleinkinderen als het nodig is en die wonen allemaal in Stompwijk, dus in de buurt.
Vervelen is er niet bij: Behalve klaverjassen is Wim net als Ria bridge gaan leren. Hij is fanatiek fietser en schaatser. Hij heeft heel wat tochten op zijn naam staan en ook in het bestuur van de IJsclub staat hij zijn mannetje. Een aantal jaren geleden zag het er even niet naar uit dat ze op hun stekje konden blijven wonen. Maar na een aantal kuren knapte Wim toch op en ze zitten er nog steeds. Ze voelen zich vreselijk verwend met alle mooie dingen tijdens hun feest. Het leek wel een reünie. Oude kennissen die elkaar ontmoetten, ieder liep gezellig rond. Ook het Shantykoor waar Wim op zit kwam een optreden verzorgen. Kleinkinderen en kinderen hadden van alles verzonnen, wat wil je nog meer. De kok van De Bles had zijn beste beentje voor gezet. Een mooi feest om op terug te kijken.
Agnes van Boheemen Vollebregt
Op 22 juni was de school nog even open voor publiek. Iedereen is door de school in de gelegenheid gesteld om afscheid te nemen en zijn jeugdherinneringen aan school op te halen. De opkomst was niet spectaculair. Het weer was opgeslagen en het tijdstip misschien niet echt optimaal, toch waren er genoeg mensen op af gekomen. Twee zonnige parasols staan op het schoolplein opgesteld, groot genoeg om bescherming tegen zon te beiden, maar die is vandaag ver te zoeken. Knabbels hier en daar opgesteld en een drankje. Voor school betekende dit een extra organisatie naast de drukke afsluitweken, waarin van alles moet gebeuren.
Er lijkt niets veranderd, de piepkleine wc-tjes, de waterbak en zandbak zijn er nog steeds. Herinneringen borrelen boven, veel fijne maar ook nare, zoals bij mijn vriendin. De kapstok, bevestigd onder het randje siertegeltjes, was naar beneden komen zetten en mijn vriendin kreeg de schuld. Toen ze zei wie het wel gedaan had, kreeg ze straf. “Ook nog een ander de schuld geven!” Ze werd 4 uur in een donker hok opgesloten en dat als kleuter van 4 jaar, dat maakt een onuitwisbare indruk. Ik had het hok zelfs nooit gezien. Het bewijs was er nog, dezelfde donkere tegels op de vloer, alleen was de wasbak inmiddels verdwenen. De relatie met de schuldige, die haar mond hield, is nooit meer goed gekomen. Bij de wc’s hing ook altijd zo’n grote bol gele zeep. Iemand had eens zoveel zeep gebruikt dat de juffrouw het van de handen af moest schrapen.
Ik kom 5 zussen Verhagen (v.l.n.r. Jacqueline, Angelique, Elly, Marry en Hubertine) tegen, die nog even aan de watertafel willen spelen, het zusje uit Nieuw Zeeland ontbreekt. We zoeken de poppenhoek voor een herhalingsfoto, we nemen genoegen door onze benen in de nek te vouwen en op de kleine stoeltjes achter de tafeltjes plaats te nemen.
na lang toeren zonder Tom Tom,
we rijden nu met navigatie, altijd blij
Elina gefeliciteerd met je mbo 4 diploma.
om via de weilanden van omgeving spookverlaat richting Alphen aan den Rijn te rijden. Het is heerlijk rustig op de weg en de wereld om ons heen ontwaakt. De wereld is groen, de lucht bewolkt en de hortensia’s fleuren de boel nog eens extra op. Wat een schattige dorpjes doorkruisen we vandaag. Meest gaan we van A naar B met de auto via de rijksweg, hiermee de dorpjes vermijdend. Eigenlijk zijn ze allemaal een bezoekje waard, neem het kerkje van Aarlanderveen dat ons aan het eind van de straat lijkt op te wachten. Of het oude centrum van Nieuwkoop of was het Nieuwveen, is in stijl gebleven en ademt de sfeer van vroeger uit. Na pakweg 30 kilometer kunnen we eindelijk aan de koffie, je wilt niet weten hoe dat dan smaakt. De serveerster had 3 piepkleine pleistertjes op haar oor. Ik kon mijn 
nieuwsgierigheid niet bedwingen en heb haar gevraagd waar dit voor diende. Ze is hiermee vorig jaar 15 kilo afgevallen, maar had nu met een terugval te maken, dus direct weer aan de slag gegaan. Ze bekende zonder schroom vorige week nog 3 gebakjes achter elkaar te hebben verorberd, dat paste eigenlijk niet in het plan, maar dat begrijpt u. Tip 1, GEEN alcohol, tip 2 geen zoetigheid en dit werkt ook zonder acapunctuurachtige speldenknopjes in je oren. Ook wij gaan weer op weg en hebben nog vele kilometers te maken, mijn fiets is weer enigszins opgeladen om de terugweg met tegenwind aan te kunnen. We komen nu honderden wielrenners tegen die een fietstocht maken van tegengestelde richting. Zo lang we ze tegenkomen zitten wij goed, op het grote terrein van het dagactiviteitencentrum van de Hooge 
Burch ging dit even mis. We misten onze tegenliggers, zodra zij weer in beeld waren zaten ook wij weer op de juiste route. Een paar keer een drinkpauze ingelast, het even staan helpt ook tegen een tintelende kont. We kunnen er weer tegen. We pakken de kortste route, langs het Kerkepad van Gelderswoude om via de Weipoort weer naar Stompwijk te fietsen. We hebben er 66 kilometer opzitten en we zijn weer helemaal voldaan. De start van de zondag was in ieder geval goed.