Bart Pardon en Jelsie van Ruijven gingen, na ervaring opgedaan te hebben bij de minioren, voor het eerst naar het Nederlands Junioren Jeugd Kampioenschap. Al snel werd duidelijk waarom Nederlands jeugdzwemmers alles doen en laten om hier een keer op de startblokken te mogen staan. In een geweldige ambiance van het Pieter van den Hoogenband zwemstadion waan je jezelf op een groot toernooi van de wereldtoppers.
Redelijk onverwacht mocht Sanne van Ruijven vorig weekend ook drie keer met de vereniging WVZ starten bij de estafettenummers (4×100, 4×200 vrije slag en 4×100 wissel). Bij deze wedstrijden was haar eigen leeftijdscategorie samengevoegd met meiden van een jaar ouder. Sanne maakte haar verkiezing in het team meer dan waar door zelfs een keer 2 seconden onder haar eigen PR te zwemmen.
Bart mocht vrijdag voor het eerst starten op de 100 meter vrije slag. Nog onder de indruk van het grote toernooi werd hij knap 22e. Zaterdag mocht Bart starten op de schoolslag waar hij als 23ste geplaatst was. In de kwalificaties van de afgelopen weken lukte het steeds niet om te laten zien dat hij een topper is op de schoolslag. Maar wanneer het echt moet gebeuren dan staat hij er. Want na een geweldige race werd hij met een mooi persoonlijke record 12e van Nederland!
Voor Jelsie was het van te voren al duidelijk dat er van alles kon gebeuren. Voor elk zwemnummer waren er medaillekansen, maar de meiden in de top 10 zijn erg aan elkaar gewaagd. Jelsie begon op de 400 meter vrije slag, afgesproken was om vooral technisch goed te zwemmen en energie over te houden voor de andere wedstrijden. Met deze tactiek verbeterde ze zichzelf met 11 seconden en werd ze knap 5e. Daarna volgde de 200 meter rugslag; weer een forse verbetering van haar PR en dit keer was dit wel goed voor een plek op het podium: 3e plaats.
De volgende dag werd er na de 100 meter vlinderslag, de 50 meter rugslag gezwommen: wederom een forse verbetering van haar PR en weer een bronzen medaille. Nu ze twee medailles had op de rugslag (200 en 50 meter), waren er hoge verwachtingen voor de 100 meter rugslag. Maar dat wiskunde een ander vak is dan zwemmen bleek bij de uitslag: geen medaille, maar een 6e plek.
Na diverse nummers in de top 10 te hebben gezwommen sloot Jelsie het toernooi af met de 200 meteschoolslag. Vanaf de kant werd haar het zwemritme toegeschreeuwd. Jelsie bleek dit bijzonder goed op te pakken. Ze lag nek aan nek in de strijd om de zilveren medaille. En werkelijk alles werd uit de kast gehaald, zo gebrand was ze op deze kleur medaille. Toen ze strompelend van vermoeidheid het zwembad verliet, wist ze wel dat de zilveren medaille mee naar Stompwijk mocht. Jelsie kan zeer tevreden terug kijken op een geweldig toernooi en mooie prestaties: 10e, 8e, 6e (2x), 5e (2x), 4e (3x), 3e (2x), 2e.
Ilona van Ruijven
Op donderdag 9 februari vertrekt er weer een busje naar Leidsenhage, er kunnen 7 personen mee. Jong en oud mag mee, ook de boodschappenkar en/of rollator.
Gelukkig verzin ik dit ter plekke, maar je zou er toch niet aan moeten denken?!
Ja, dat willen er wel meer. Mevrouw van Santen- Heemskerk, voor familie tante Nel, is het aardig gelukt. En elke dag heeft ze er nog zin in. Toch heeft ze niet echt een rustig leventje gehad. Ze is geboren in 1927 op een boerderij in Warmond in een gezin van elf kinderen. Het boerenleven was in die tijd hard werken en afzien. Ze herinnert zich nog dat ze op haar klompen naar school liep. Ze mochten niet met klompen aan de school in. Dus met klompen in de hand, vaak op sokken koud en nat van regen en sneeuw, naar binnen. Toen ze 13 jaar was brak de oorlog uit. Zij was best bang en hoopte maar dat niemand die ze kende zou omkomen. Ze kon goed leren en is nog een aantal jaren kraamverzorgster geweest.
haar 33e en kwam in Leidschendam aan de Oostvlietweg te wonen. Granneman bouwde voor hen een nieuwe boerderij op de grond van vader van Santen. Ze kregen er vijf kinderen. Vier jongens en een meisje. Hoewel Anneke zich ook wel de vijfde jongen noemt. Dat heb je in een dergelijk mannenhuishouden. Samen ravotten op de boerderij, in de strenge winter van 1963 schaatsen op de Vliet en op de schaatsen naar school. Eigenlijk runde moeder de boerderij. Vader Cees van Santen ging vier dagen in de week met paard en wagen naar “de stad.” Schillen en oud brood ophalen voor de varkens en de koeien. Goedkoop veevoer. Met zuinig zijn kan je een heel eind komen. Vijf kinderen groot brengen, koeien melken, varkens voeren, de boekhouding: ze kon het allemaal. Volgens Anneke kon bij hen ook alles. Haar moeder zat en zit altijd vol humor en grapjes. Op vijftigjarige leeftijd heeft ze nog geprobeerd haar rijbewijs te halen. Maar dat strandde. Volgens de rijschoolhouder zou ze dan alleen in een Dafje of driewieler de weg op mogen. Dat vond ze niet stoer genoeg.
Zaterdag 21 januari werd haar 90e verjaardag gevierd in het Dorpshuis, waar dochter Anneke de scepter zwaait. Ruim honderd familieleden vormden een complete reünie. Eerst kwamen de 65-plussers en later de 65-minners. Niet teveel gelijk. Ze kan er heerlijk op terug kijken en vindt dat ze het geweldig getroffen heeft met zoveel zorgzame mensen om haar heen. Ze geniet in een huiskamer vol plantjes, cadeaus en mooie kaarten. Als de zomer nu ook nog komt kan ze misschien weer zelf naar de supermarkt.
Wat heb ik dit jaar weer genoten van Dakar.
Waar mogelijk wat winst in de strijd te maken was op de concurrentie is die kennis misschien opgedaan zijn door Aad van Velsen op de Stompwijkseweg. Die lijkt nog het meest op parcours van Dakar en een trainingsveld is nergens zo kort bij als in Stompwijk.
Van de zomer genieten wij weer van Max Verstappen anders zou ik zeggen laten het maar weer snel januari worden. Zet Stompwijk hier mee op de kaart. Samen met het navigatie team de prestatie volbracht, en natuurlijk ieder die zich daarvoor heeft ingezet
Al enige tijd zit er bij ons op de boerderij een zwart-witte kat/poes.