Categorie archieven: Dorpsketting

redactioneel

Muizenissen

Mijn laatste stukkie van het jaar vergt nogal wat van mij. Niet om het schrijven ervan, nee, het gaat meer om de inhoud. Want als ik mezelf teruglees zie ik een hoop zaken die ik nog had moeten doen. Zo was er, euh..is er, nog steeds een schuur die nodig opgeruimd moet worden. En dan bedoel ik ook opgeruimd. Het zal al zes keer gedaan moeten zijn in 2010 maar het waren, achteraf gezien, louter vage beloftes. Want dan overheerst bij mij toch het ‘waarom zal ik het opruimen’. Want twee dagen later is het weer een bende. Die bende wordt niet alleen gecreëerd door de kinderen (altijd weer die kinderen..zucht) maar ook door mij. Want zodra ik ook maar iets van een klusje gedaan heb ligt alles alweer overhoop, dan hangen de steeksleutels niet meer keurig aan de muur, is de gereedschapskist een wirwar van gereedschap (terwijl ervoor alles nog keurig gesorteerd lag) en struikel ik weer over de fietspomp, onderdelen van fiets- of scooter of resten van hout en verfmaterialen. Herkenbaar? Gelukkig. Ook liggen er spullen die al maanden liggen te wachten om naar de kringloopwinkel De Stal (wordt momenteel onderverhuurd…) gebracht te worden. Ik krijg het maar niet voor elkaar. En dan wordt ook nog eens de oorlog verklaard aan Iran! Dan zullen de reservetroepen opgeroepen moeten worden want zoveel soldaten hebben we niet meer. Heb ik eigenlijk mijn plunjebaal nog wel in huis? Die ligt vast ook in de schuur. Ik zag de inhoud ervan de afgelopen jaren regelmatig voorbij komen met eronder of er in, een van mijn kinderen…

De laatste weken van 2010 zijn aangebroken. Op het moment dat ik dit schrijf zitten we midden in de sneeuw. En niet een klein beetje ook! Zoals we dit jaar begonnen, met sneeuw, eindigen we ook weer. Lekker glibberen op de stoep, slingerend over de weg …Wankelend Over De Drempel. Zo heette in 1979 de oudejaarsconference van Wim Kan. Zo voelt het ook dit jaar…Dat we wankelend over de drempel gaan. We zijn het evenwicht kwijt. Limburg is bezig met een revolutie en niemand doet wat. Een wolf in schaapskleren. Het brengt mensen aan het wankelen en ja, dan weet je weer hoe belangrijk evenwicht kan zijn.

We naderen het einde van het jaar, tijd om de balans op te maken. Veel leuke dingen hebben we weer mee mogen maken maar ook veel ellende passeerde onze wegen. Zo was er de aardbeving in Haïti en de Olympische Winterspelen in Vancouver: “Wat doet hij nou? O nee hè, je moet in de andere baan schaatsen!” Dan de klap: het Kabinet Balkenende viel. Op 10 juni werd al gauw duidelijk hoe de maatschappij rechtser werd. Zoals ik al zei, het evenwicht is weg en nu moeten we alles maar gedogen. De natuur kwam ook in opstand. Vulkanen met namen die niet uit te spreken waren, legden de luchtvaart plat. Velen werden gedwongen langer te verblijven op vakantie- of werkadres. Zo sprak ik iemand die in Londen gestrand was. Vervelend. Hij ging met enkele collega’s s’ avonds een blokkie om en op een gegeven moment staan ze op een plein..vol met mensen, allen in oranje kleding, poffertjes- en patattenten en verderop, op het podium..Di-Rect! Toen bleek dat ze beland waren op Trafalgar Square, waar een soort van Koninginnedag gehouden werd ter promotie van ons gekke, toch wel leuke landje. Maar toen het vliegverkeer dan toch weer op gang kwam, donderde er weer eentje naar beneden, met een Poolse politieke delegatie waaronder de President. ‘Dan maar met de boot’ was ook geen optie want in de Golf van Mexico begon een oliepijp te lekken…Och, och, het was een zootje of we maakten er een zootje van!

Altijd leuk, terugkijken gaat makkelijker dan vooruit. Nu de sneeuw er weer ligt vraag ik mij af wanneer en welke van mijn drie zonen de sneeuwschuiver ter hand neemt. Ik weet nog van begin dit jaar dat ‘de mannen’ dat maar raar vonden. Vooral omdat ik wilde dat ze een pad maakten over de gehele lengte van de straat. Uiteindelijk was het Sven die het braaf uitvoerde, maar dat was zeer waarschijnlijk omdat men hem knaken in zijn hand duwde, als dank voor zijn inspanningen. Al schuivend werd hij rijker en rijker…

Het kabinet in België viel ook. Maar dat waren we al gewend van ze. En ja, dan was daar ineens FC Twente die er met de landstitel vandoor ging. Ach, prima, heb daar wel vrede mee. Op 4 mei was er ééntje die geen vrede had met zichzelf. Dat liet hij rond een uurtje of acht even horen en vervolgens zagen we hoeveel angst er momenteel in de gemiddelde Nederlander zit: er brak enorme paniek uit. Door het WK voetbal verdween die angst weer een beetje. Heel Nederland kleurde oranje. Heel Nederland? Nou, bijna, op één huis na. Daar hingen Duitse vlaggetjes voor de ramen en waren er enkele ‘Zimmers frei’. De grapjas die dat verzonnen had werd stiller en stiller toen bleek dat de Duitsers wel heel erg goed speelden…’Wie die Holländer!’

Genoten heb ik van de verslagen die een oom dagelijks opstuurde vanaf zijn vakantieadres op Bali. Ik ben niet zo reislustig maar nu kreeg ik er zelfs zin in. Ergens zin in krijgen is belangrijk voor het slagen ervan. Zo kreeg ik ook zin om de slaapkamer van mijn oudste zoon op te knappen. Het werd een groot succes, zelfs enkele televisierubrieken belden om te filmen (ze kunnen namelijk nergens meer liefhebbers vinden..) maar ze kwamen er niet in. Zin kreeg ik weer in koken na een etentje ter ere van het trouwen van mijn zwager. Hij en zijn vrouw hadden een restaurantje in Voorburg afgehuurd en ik heb daar de hele avond, polonaiseloos, heerlijk mogen eten en drinken. Ja, dat was genieten.

Het jaar 2010 loopt op haar eind. Het ultieme Kerstgevoel is weer gestart dankzij de 3FM Serious Request en volgende week begint weer de Top 2000. Muziek, goede muziek, is voor mij erg belangrijk dus de radio staat weer zoveel als het kan aan, de kinderen kijken maar op hun kamer naar de TV. De bezoekers van de Love Parade kwamen ook voor de muziek. Het werd een catastrofe met 21 doden. Voor de mijnwerkers in Chili liep het wel goed af. Ruim voor de kerstdagen werden ze een voor een naar boven gehaald, een prachtig verhaal voor bij het haardvuur. Helaas worden dit soort verhalen weer overschaduwd door ranzigheid, deze keer uit Amsterdam, waar een beerput open ging.

De Dorpsketting bestond dit jaar alweer 40 jaar. 2000 maandagavonden zijn er door vele vrijwilligers opgeofferd om de DK in elkaar te draaien. Maandags zit ik al op internet mee te kijken hoe de Ketting digitaal gevuld wordt en lees met plezier de artikelen. Waar een klein dorp groot in is, de lijfspreuk van Stompwijk. Dat zou op een enorme tegel geverfd moeten worden, met namen van alle vrijwilligers in Stompwijk erop. Dat wordt een enórme tegel!

Fijne feestdagen en een prachtig Nieuw Jaar met meer evenwicht!

ingezonden

De klus is weer geklaard!

Met zo`n 13 vrijwilligers zijn er weer ruim 70 kerststukjes gemaakt. Al werkend daaraan gingen we terug in de tijd en vroegen ons af hoe het ook alweer begonnen was? In het souterrain van de Familie de Haas aan de Bovenmeerweg zijn ze vele jaren geleden gestart met dit nobele werk.

Annie zat in het bestuur van de Vrouwen Vereniging en maakte de vele stukjes met elkaar. Later zijn ze verkast naar het ruimere handarbeidlokaal van de Maarten van de Velde school omdat toen ook Mw. Corry Luk in het bestuur zat en daar handarbeid les gaf. Daar hebben we jaren met veel plezier “geknutseld”. De stukjes veranderde in de loop van de jaren van eenheidsstukje in een klein wit of groen bakje naar de wat grotere versies die nu weggebracht worden.

De dankbaarheid is wel het zelfde gebleven. Tot een paar jaar geleden brachten we ook nog stukjes naar de parochianen die naar verzorgingshuizen in Leidschendam, Zoetermeer en Zoeterwoude verhuisd waren. Die keken dan echt naar je uit en vonden het heel gezellig als je even tijd had voor een praatje.

Nu mochten we vorige week voor het eerst in het Dorpshuis de stukjes komen maken. Al gauw geurde het heerlijk naar dennengroen en koffie! Jetty heeft voor de heerlijke koffie gezorgd en al kletsend werden er mooie stukjes in elkaar geflanst. Wij willen het bestuur van het Dorpshuis hartelijk danken voor deze mogelijkheid.

Ook wil ik alle vrijwilligers bedanken en de wijkcontactpersonen, die de stukjes toch maar weer in deze barre sneeuw periode weggebracht hebben!

Iedereen hele Gezellige Kerstdagen en een Voorspoedig en Gezond 2011
Annie van Rijn

ingezonden

Fool Speed Ahead

Steun Serious Request en Fool Speed Ahead

Van 18 t/m 24 december is er weer Serious Request op 3FM en daarbij hebben ze de actie “demo van de dag”. Hierbij wordt de demo die aan het eind van de dag het meeste geld heeft opgehaald die avond gedraaid op 3FM. Fool Speed Ahead heeft dit jaar ook een demo ingezonden en wil Stompwijk oproepen om de actie te steunen (en natuurlijk ook deze stompwijkse band een beetje) door te doneren op de demo van Fool Speed Ahead.Doneren kan via de volgende link:http://3fm.komzelfinactie.nl/Pages/Demo/View.aspx?actionName=that-something-is-youen in de donatiebus die in de loop van deze week bij de kassa van de COOP komt te staan. Dus Stompwijk kom op en steun deze actie.Alvast bedankt namens Serious Request,

Fool speed ahead

redactioneel

Van de redactie

Aanstaande donderdag gaan de motoren voor het kerstnummer starten. Zorgt u dat uw kerstwens op tijd aanwezig is, dat scheelt ons een hoop werk.

We hebben nog geen reactie binnen wat de afgelopen 40 jaar het meeste indruk op u gemaakt heeft in de Dorpsketting. Dat kan natuurlijk van alles zijn, zoals uw terug gevonden sleutels of kip.

Ook ‘toen en nu’ is een bijzonder onderwerp waar je een eind weg meekomt. U bent de Dorpsketting zelf, dus denk mee, leef mee en schrijf mee.

We bedanken alvast Salon Silva voor de support van de inwendige mens, hier kunnen we minimaal een week tegen aan.

Red. Petra

 

ingezonden

Belangrijke informatie over vergoeding Fysiotherapie 2011

 

Zoals u wellicht bekend is gaan er met ingang van 1 januari 2011, in de vergoedingen fysiotherapie, wederom veranderingen optreden.

Fysiotherapeutische behandelingen worden over het algemeen alleen nog via uw aanvullende verzekering vergoed. Indien u een indicatie heeft voor langdurige fysiotherapie (zoals bijvoorbeeld na een operatie, botbreuk of bij ernstige neurologische aandoeningen) zullen met ingang van 1 januari 2011 niet de eerste 9 maar de eerste 12 behandelingen of vanuit uw aanvullende verzekering of door uzelf betaald moeten worden. Na deze 12 behandelingen worden de vervolgbehandelingen via uw basisverzekering betaald. Verder veranderen de voorwaarden voor de vergoeding fysiotherapie qua aantallen of qua maximaal bedrag van de diverse aanvullende polissen. U zult inmiddels door uw verzekering van de gewijzigde polisvoorwaarden op de hoogte zijn gebracht. Wij attenderen u erop, de voorwaarden van uw aanvullende verzekering goed door te lezen, zodat u er straks van op de hoogte bent of de fysiotherapeutische behandeling in 2011 door uw aanvullende verzekering vergoed wordt. Behandelingen die niet door uw aanvullende verzekering vergoed worden, dienen door uzelf betaald te worden.

Uw fysiotherapeut kan, zodra er meer informatie beschikbaar is, u hierover nader  informeren. Ook kunt u zelf de wijze waarop de diverse zorgverzekeraars de fysiotherapie in de aanvullende verzekering per 01-01-2011 gaan vergoeden, vinden op: www.fysiotherapie.nl of www.kiesbeter.nl

Wij maken u er tevens op attent dat, indien u uw verzekeringsmaatschappij of alleen uw aanvullende pakket wenst te wijzigen, u hiervoor tot 31-12-2010 de tijd heeft.

Nogmaals wijzen wij u erop, dat u sinds 2006 rechtstreeks naar de fysiotherapeut kunt gaan, zonder verwijzing van uw huisarts. Deze blijft echter wel de centrale rol spelen in de coördinatie van uw zorg en wordt dan ook geïnformeerd over uw behandeling (tenzij u dat niet wenst).

Magda Janson en Hugo Falet van: Fysiotherapeutisch Centrum “Palenstein”.

Van Santhorststraat 1 te Stompwijk tel: 070-7543636 (dinsdag en donderdag

8.00-12.00 uur) op andere dagen en tijden zijn wij bereikbaar op: 079-3314293

 

ingezonden

Nieuws van het peuterparadijs

Peuterparadijs wordt halve dagopvang en peuterspeelzaal

Vanaf 1 januari  2011 biedt peuterspeelzaal Peuterparadijs naast de gewone peuterspeelzaal uren van 8.45 uur tot 11.45 uur ook halve dagopvang van 8.00 uur tot 13.00 uur. Ouders die kiezen voor deze halve dagopvang uren kunnen,  wanneer zij allebei werken,  gebruik gaan maken van de kinderopvangtoeslag van de belastingdienst.  In het Peuterparadijs werken we momenteel met de methode Puk & Ko. Deze methode stimuleert op een speelse wijze de taalontwikkeling van het jonge kind. Deze methode biedt ook veel ideeën voor creatieve activiteiten. Daarnaast vinden we het belangrijk om de kinderen activiteiten aan te bieden die hun fantasie prikkelen, lezen we veel voor en is er een prettige buitenruimte met veel speelmateriaal voor de kinderen. Om 11.45 uur worden de kinderen opgehaald die de peuterspeelzaaluren afnemen. De kinderen van de halve dagopvang eten gezellig met elkaar en deze kinderen bieden we activiteiten tot zij om 13.00 uur kunnen worden opgehaald.

Met de start van deze halve dag opvang is de komst van een echt kinderdag- verblijf in Stompwijk weer een stukje dichterbij gekomen.  We hebben nog enkele plekken vrij op alle dagen op de peuteropvang peuterparadijs.  Bij vragen of aanmelden neemt u dan contact op met SKZ 071-5808010

 

ingezonden

Bedelarmbandje verloren!!

Vorige week donderdagochtend ben ik na de gymles mijn bedelarmbandje verloren. Er zaten mooie bedeltjes aan van onder andere een dolfijn, een slak en Katrien Duck en ik hoop écht dat iemand hem gevonden heeft.

Heb je mijn armbandje ergens gezien?

Bel dan even naar Annicka Luk 071-5803461.

 

redactioneel

Muizenissen

 Om het maar eens populair te zeggen: ik ben nog niet Kerst-ready.  En volgens mij ben ik de laatste want waar ik ook kijk zie ik kerstbomen in de woonkamers of lampjes voor de ramen. Onze straat is ondertussen één grote lichtbak, bang in het donker hoef je hier niet meer te zijn. Daardoor kwam waarschijnlijk ook het volgende persbericht naar buiten: Vrouwen voelen zich op straat veiliger! Bij mijn huis dus niet want dat is gewoon een donker gat, zo’n nis waar je niet alleen zou willen lopen en waar menig onguur type zijn vingers bij af zou likken. Ik lig er niet wakker van maar mijn buren wel. Die kijken mij aan met een blik van ‘Waar blijf je nou met je lampjes!’ Zij zijn al dagen bezig met het verlichten van de straat. En als ze het niet hebben dan halen ze het wel bij de bouwmarkt. Ja, Kerst moet licht brengen, maar om nou direct heel de Vinexwijk in lichterlaaie te zetten, nee, dat gaat mij te ver. Ja, ik woon in een Vinexwijk. Dat is best wel speciaal want men schrijft er zelfs boeken over. In zo’n boek staat dan bijvoorbeeld dat Vinex bewoners regelmatig buiten de rand pissen met de buurman of buurvrouw en dat echtscheidingen vaker voorkomen dan zeg maar een reclameblokje bij de commerciële tv-zenders. Maar goed, naast voorgaande bezigheden dien je dus ook lampjes op te hangen. Het waarom daarvan weet ik niet, kan het hooguit vermoeden: Dat is gezellig! Maar toen ik gisteravond de hond ging uitlaten, met zonnebril op want het lijkt hier wel klaarlichte dag, zag ik dat al die buurtjes de overgordijnen stijf dichtgetrokken hadden…Dus ze hangen hun tuin vol met lampjes omdat dat zo leuk en gezellig staat en blinderen vervolgens alle ramen waaruit je zo mooi naar buiten kunt kijken! Ja, ik ben een ouwe zeur, ik weet het. Mijn kinderen begonnen ook al: “Wanneer haal je de kerstboom?” Maar ik heb daar helemaal geen zin in. Het maakt zo’n rommel in de auto. Sinds een week of drie heb ik weer een auto en ik ben daar vreselijk zuinig op. Dat had ik nooit van mijzelf gedacht, dat ik zo kon zijn, maar ik ben zo blij met deze auto dat ik anders ben gaan denken. Het is een Space Wagon, zo’n wagen waarin je kunt verdwalen, vergelijkbaar met  zo’n benzineslurpende Asobak of PC Hooft-tractor die op voorhand twee parkeerstroken in beslag neemt. Ik ben nu wat milder, noem de auto liefkozend ‘de Pausmobiel’ omdat er van die mooie grote ramen inzitten. En, nog belangrijker, het lijkt wel of hij zweeft boven het wegdek! Ook zitten er allerlei leuke ‘gadgets’ in de auto. Zo worden de spiegels elektrisch verwarmd, kan het stuur op verschillende hoogtes afgesteld worden, is er een bakje voor kleingeld zodat je nooit misgrijpt bij betaald parkeren of het winkelwagentje, zijn er twee bekerhouders voor ‘het bakkie koffie onderweg’ en kunnen de deuren elektrisch tegelijk(!) vergrendeld of geopend worden. Ha, ja, dat laatste lijkt voor de meeste autobezitters de gewoonste zaak van de wereld maar mijn vorige auto had dat niet, dat was telkens rekken en strekken wanneer er meerdere passagiers mee moesten rijden. Maar met zo’n auto ben ik nog steeds niet klaar voor de kerst. Ik zou hem in de tuin kunnen zetten, met knipperende lichten, maar onze straat is autovrij. 

Toch zal ik de buren en mijn kroost tegemoet komen, hoor. Er ligt vast nog wel ergens een rits lampjes in mijn schuur en die gooi ik een dezer dagen wel even naar buiten. Op de buxus of in de conifeer. En ik bel even naar Schiphol. Want zij krijgen er immers nu een landingsbaan bij, de zevende!

                                                                             Arjen Veldhuizen

 

 

ingezonden

Thierry Schmitter

thierry Thierry Schmitter genomineerd voor gehandicapte sporter van het jaar 2010

Super leuk, toch om genomineerd te worden?

Alleen dit jaar vind ik het veel minder spannend dan vorig jaar, toen ik ook genomineerd werd. Nu vraag ik mij af waarom, terwijl een andere sporter het super leuk zou vinden. Ik denk dat het voornamelijk komt omdat ik het winnen (of verliezen) van zo een prijs niet echt in de hand heb. Hoe kies je een winnaar tussen een Wereldkampioen in een Olympisch klasse en een Volvo Ocean Race zeiler of een transat solo zeiler die met een geïmproviseerde tuigage nog net binnen de tijden de finish haalt. Als “extreem” sporter in hart en nieren, nu ik mijn rondjes draai op ruikafstand van havens. Ik ben ervan overtuigd dat een solo off-shore wedstrijd zoals de Route du Rhum of de Vendée Globe veel meer van je lichaam en geest vragen dan een potje varen op een Olympisch baan. Maar gelukkig vragen deze totaal verschillende disciplines ook totaal verschillende menselijke eigenschappen. Het is gewoon niet te vergelijken! Maar dit soort prijzen verplicht ons om het te vergelijken en geven een vals beeld van het zeilsport.

Lees verder Thierry Schmitter →