zei mijn moeder altijd. En dat doe ik zoveel mogelijk. Ik werk met mensen die rond moeten komen van een bijstandsuitkering en jarenlang elk dubbeltje moeten omdraaien. Ongevraagd zijn ze in een dergelijke situatie gekomen door onverwerkte trauma’s, verbroken relaties, torenhoge schulden, werkloosheid of ze gevlucht zijn vanuit oorlogsgebied en hier een nieuw bestaan moeten zien op te bouwen. Soms is het de liefde die zorgt voor een besluit om familie achter te laten en naar een ander land te gaan. Ze worden geacht een nieuwe taal te leren vanuit het Arabisch of Chinees en dat is een enorm kluif, vooral het in de praktijk oefenen blijft moeilijk. Mijn bewondering is altijd weer groot om hun doorzettingsvermogen te zien. Zo heb ik een collega die in de jaren ´90 samen met zijn dochtertje is gevlucht vanuit Afghanistan. Nu nog vallen er bijna dagelijks bommen op Kabul vallen. Hij heeft een gezin, een Poolse vrouw en inmiddels 3 schattige kinderen. Van zijn broer die op zijn beurt weer in Polen woont, ontving hij afgelopen vrijdag onderstaand berichtje dat met dit achtergrond verhaal in een ander daglicht komt te staan en ik graag wil delen.
Geluk
Als je eten en kleding hebt, een dak boven je hoofd
en een plek om te slapen, dan ben je rijker dan 75% van de wereld.
Als je geld op je bankrekening of in je portemonnee hebt en nog wat
kleingeld op zak, dan ben je een van de 8% van de wereld.
Als je vandaag gezond wakker bent geworden zonder klachten,
dan heb meer je geluk dan een miljoen mensen die deze week niet overleven.
Als je nooit te maken hebt gehad met oorlogsgeweld, doodsangst,
je hebt niet vastgezeten en je bent niet mishandeld, dan heb je meer geluk
dan de 500 miljoen die lijden.
Als je deze tekst kan lezen, dan heb je meer geluk dan 3 miljard
mensen die helemaal niet kunnen lezen.
Petra
Op het einde van het jaar wil ik heel graag de ‘Stompwijk helpt kinderkankeronderzoek’ staf nogmaals bedanken voor hun enorme inzet. Wat hebben ze toch hard gewerkt en wat was het toch een geweldige benefiet!
Stel je voor er is geen hemel
Stel je voor geen bezitten
Het Kulturhus is bijna klaar, in februari of maart worden de klassen in het nieuwe schoolgebouw in gebruik genomen, een beetje later dan gepland. Wij laten op de valreep van het jaar een foto zien van het oude zusterklooster ‘Immaculata’, dat in 1907 ontworpen is door architect E.J. Margry en gebouwd door aannemer Rinks uit Santpoort, en tevens diende als meisjesschool met een eerste en tweede klas en de bewaarschool. Het is nu niet meer voor te stellen, maar in die tijd waren er gescheiden meisjes en jongens scholen. De meisjes kregen les van de nonnen, de Zusters van de Choorstraat uit ‘s-Hertogenbosch.
Deze kaarsen branden in Lourdes voor de meegegeven intenties uit Stompwijk en omstreken. Wij kunnen uw niet allemaal persoonlijk bedanken voor de kaarten, bezoekjes in het revalidatiecentrum, opbeurende woorden aan mij en Corrie van Santen– Wortman. Een speciaal bedankje voor het bezoek van de prins en page met de oppper aan mij tijdens mijn revalidatie in Topaz – Revitel in Leiden. Klasse!
Een compliment voor Jokelien die na 22 jaar nog steeds even enthousiast haar aerobic lessen geeft aan een grote groep, waarvan een groepje even lang lid is. Ze weet nog steeds van elke les een feestje te maken met toepasselijke muziek. Ze bezoekt jaarlijks bijscholingslessen en wordt mogelijk hierdoor geïnspireerd. Zo hebben we afgelopen week weer afgesloten met Happy New Year van Abba. Verder is ze een kei in organiseren van leuke uitjes voor de aerobicmeiden maar ook in de kantine is ze een grote steun, inspirator en laat ze handen flink wapperen.
Afgelopen donderdag 13 december heb ik afscheid genomen van Stompwijk en ben ik verhuisd naar Verzorgingshuis Westhoff in Rijswijk. De afgelopen jaren is mijn geheugen steeds verder achteruit gegaan en nu is het moment aangebroken dat ik niet meer zelfstandig kan wonen. Mede door de inwoners van Stompwijk heb ik het zolang kunnen volhouden. Ik heb persoonlijk geen afscheid kunnen nemen, maar toch wil ik een aantal mensen in het bijzonder bedanken:
Het team heeft ook dit jaar weer heel hard gewerkt om alles weer klaar te krijgen voor de rally inclusief het helemaal zelf bedenken en bouwen van een aanhanger die net als de rally- en assistentietruck een passende bijnaam kreeg ‘het karretje’. Dit was voor Aad nog een belangrijke toevoeging voor het team. “Vorig jaar hebben we onze assistentietruck gebouwd. Helemaal naar eigen inzicht en we hebben daarbij goed gekeken hoe anderen het hebben en daarvan alle goeie ideeën samengevoegd. En Brutus, zoals we hem noemen, heeft zich al dubbel en dwars bewezen. Het enige wat er eigenlijk nog ontbrak was een aanhanger waarop we onze rallytruck mee kunnen vervoeren. Ook deze keer hebben we, in dit geval Arie Verhagen en ik, weer een heel plan uitgewerkt en hebben we van een voormalige huif aanhanger een op maat gemaakte aanhanger gemaakt voor de rallytruck. Ik ben er heel tevreden over. We gaan er straks weer zoveel voordeel mee hebben.”