Het gezegde “de donkere dagen voor Kerst” krijgt dit jaar wel een heel bijzondere inhoud. Geen gezellig samenzijn met familie of vrienden of slechts een beperkt bezoek van drie volwassenen per dag. Een somber vooruitzicht. De gevolgen van de coronacrisis zijn heftig en merkbaar. Velen verloren in korte tijd onder afschuwelijke omstandigheden hun dierbaren, ondernemers vrezen, ondanks overheidssteun, hun voortbestaan. Personeel in de gezondheidszorg werkte zich uit de naad om adequate zorg te verlenen. Troost en medeleven, sterkte en moed houden en applaus voor de mensen in de gezondheidszorg zijn passende woorden.
Het afgelopen jaar was voor De Dorpsketting ook nog eens een keer het 50-jarig bestaan. Ondanks de crisis werd door velen activiteiten gepland om dat bestaan te vieren. Een activiteit niet alleen voor het 50 jarig bestaan maar tevens bedoeld om de saamhorigheid in ons dorp te versterken en te bevestigen. Dat is trouwens altijd het uitgangspunt van ons blad. Een middel om mensen in ons dorp te verbinden. Helaas hebben we moeten besluiten die viering af te lasten. Maar wat in het vat zit……. Volgend voorjaar proberen we het, afhankelijk van de omstandigheden, nog maar een keer.
Na een stevige discussie werd ook het nieuwe abonnementensysteem ingevoerd. Het gratis maken en verspreiden was door de jaarlijks stijgende kosten niet meer haalbaar. De bodem van onze reserves was bereikt. Stoppen of alleen maar digitaal was de keuze. De lezers kozen in meerderheid voor een printversie tegen betaling. Een niet onbelangrijk deel koos voor alleen de digitale versie. Daarmee werd opnieuw het draagvlak van ons blad vastgesteld en de continuïteit geborgd. Volop perspectief dus. Overigens ook met dank aan de adverteerders en de donateurs (verenigingen).
Perspectief is er ook voor de corona bestrijding. Vaccineren, laat als het goed gaat, niet lang meer op zich wachten. Hopelijk in de loop van 2021 weer terug naar normaal. Een lichtje aan het eind van de tunnel. Een lichtje ook dat ons steunt de stille kerstdagen door te komen.
Ik wens U allen, namens het bestuur van de Dorpsketting,
krijgt cheque Rabobank Regio Den Haag voor kerstmaaltijd
Stichting Woej is blij met de cheque van € 1.000,- die zij mocht ontvangen van de ledenraad van de Rabobank Regio Den Haag. Het bedrag wordt deels gebruikt om een kerstmaaltijd te bezorgen bij 78 inwoners en gezinnen in Leidschendam-Voorburg die het financieel of sociaal moeilijk hebben.
De maaltijden worden op 23 en 24 december door vrijwilligers van Woej in een op de coronamaatregelen ingerichte keuken bereid en daarna rondgebracht. Het resterende deel van de cheque is bestemd voor het maken van een feestelijke attentie bij de kerstmaaltijden.
Vanwege de coronamaatregelen kon de feestelijke uitreiking helaas geen doorgang vinden, maar de cheque is namens de ledenraad van Rabobank Regio Den Haag op 15 december afgegeven bij Femke Janssen, sociaal werker bij Woej.
Ons 2e jaar in Stompwijk zit er alwéér op. Het allesomvattende natuur– en weerspektakel konden wij opnieuw 12 maanden waarnemen. Door onze ramen en in de polders tussen Zoeterwoude en Leidschendam. Ja en hoe! Hier hebben wij bewust géén vitrage of jaloezie voor de ramen. Wij wonen 2 hoog, op een hoek. Er is géén inkijk en géén langslopen..
In Zoetermeer hadden wij 38 jaar noodgedwongen wél vitrage en jaloezie voor de ramen. Men liep pal langs de ramen op de stoep voorbij en keek naar binnen. Omdat het een smal straatje was keken de overburen ook de woning in. Nu is het nóg dagelijks een opluchting, een verademing, niet meer alles potdicht te moeten houden maar licht en letterlijk lucht te kunnen hebben. Nu wij niets meer voor de ramen hebben dan een enkele raamdecoratie zijn er veel nieuwe waarnemingen die ik hier gráág met u deel. Dit is mijn 2e jaaroverzicht over de 4 seizoenen in Stompwijk.
Van december 2019 tot en met februari 2020 was het redelijk zacht. Ach ja, de winter. Als ik denk aan mijn jeugd kun je déze 3 maanden haast niet meer zó noemen. Het water van de Oude Haagweg, de Laakhaven en het verversingskanaal naar Scheveningen was wekenlang bevroren en hoe! Uren schaatspret in Den Haag dus. Elfstedenfans kunnen van de dikte van dat ijs alleen maar dromen. Wat een bergen sneeuw waren er in die tijd. Zeker in 1962/63. Snel terug naar de winter van 2019/20 die zacht was. Ja, de opwarming van de aarde is in ons kikkerlandje goed zichtbaar en voelbaar. Er lag amper ijs op de sloten we kunnen die anderhalve vlok die neerdwarrelde toch geen sneeuw meer noemen. Er was nauwelijks vorst en zodoende hadden we geen last van gladde wegen. Er was ook geen hinder in het verkeer omdat het asfalt meer grijs bleef dan wit werd.
Viel het u al op dat dat door de zachte winter weer heel wat vogels hier bleven en niet weggetrokken zijn en dat opnieuw héél veel vervroegd uitliep. Vaak zelfs veel te vroeg?!
Ik denk bijvoorbeeld aan de magnolia, sering, wilgenkatjes, de kastanjeboom, pinksterbloem, zuring, de gele plomp, het klein en groot hoefblad enzovoorts.
Met de zon achter ons en de regen voor ons, zagen wij vanuit ons huisje, diverse keren de regenboog.
Het blijft een prachtig fenomeen, al die mooie kleuren. Mijn dochter Mirjam, toch ál 58 lentes jong, zag onlangs in Stompwijk voor het eerst de volledige regenboog. In Zoetermeer, en daarvoor in Den Haag wonend, was dát dus onmogelijk. Door alle bebouwing kon je slechts een klein gedeelte zien. Ze bleef maar kijken en uitroepen: ”Wat is dit mooi”!. Ik heb zelf vroeger aan zee, de volledige regenboog mogen zien en nog dubbel ook, namelijk weerspiegeld op de golven.
In het Pastoorsbos waar ik dankzij mijn rollator zowaar kán komen, zag ik diverse kleine en grote paddenstoelen. Tussen het kreupelhout zag ik ál de eerste sneeuwklokjes en de hulst had al rode besjes. Boven mijn hoofd vlogen onlangs in V-vorm ganzen. Ze waren zich ál in het formeren voor de grote trek naar warmere streken en deden dit op tijd want inmiddels hebben we een paar keer nachtvorst gehad en gaan we naar de winter 2020/2021 toe.
Als ik nu thuis kom van een klein ommetje smaakt de ál gezette kamillethee of karamelkoffie dubbel lekker. Van winter tot winter heb ik deelgenoot gemaakt van de natuur en het weer in en rond Stompwijk.
Al vroeg in de lente liep de temperatuur hoog op, tot maar liefst 25 graden. Een aantal nachten achter elkaar waren er onweersbuien en het regende in die tijd gemiddeld 20 mm per etmaal . De regenmeter op ons balkon gaf zelfs 1 keer 28 mm aan.
Onze Lieve Heer laat mij steeds weer andere dingen zien. Voor het 2e jaar stonden op ons balkon in een grote plantenkuip afrikaantjes. Wat een prachtige bloemen zijn dit trouwens en wat een heerlijke geur komt er vanaf. Alsmaar ervan genietend zag ik dat de bijen uit de bloemen nectar haalden. Iets positiefs dus. Ook zag ik dat de spinnen er gif uithaalden om hun prooi te doden, dus iets negatiefs. Wonderlijk hè, en dat uit dezelfde bloem.
Dicht bij ons huisje was men druk in de weer om de sloot langs de Meer en Geerweg te verbreden. Dankzij mijn scootmobiel ben ik er heel wat keren geweest om te kijken, ik kon er geen genoeg van krijgen.
“Er zaten 7 kikkertjes al in een boerensloot” zó begint een kinderliedje, Ik kon rustig bekijken wat er allemaal in leeft; diverse soorten visjes, watersalamanders, watertorren en ja hoor, inderdaad kikkers, slakken enzovoorts. Het was een afwisselend menu voor de meeuwen die er dan ook veelvuldig zaten.
We hadden opnieuw een lange, zeer warme zomer. De temperatuur bereikte een aantal dagen ruim de 30 graden en er waren uitschieters bij van maar liefst 35 graden. Het was bovenal een droge zomer De lucht was heel vaak helderblauw. De kleurenpracht vlak voor de zonsondergang is met geen pen te beschrijven , zo mooi! Ja de lucht blijft ons beiden boeien. Al schrijvend schieten enkele regels van een lied mij te binnen en wel deze: (Onze Lieve Heer) Die wolken, lucht en winden wijst spoor en loop en baan
Zal óók wel wegen vinden,
Waarlangs uw voet in (2021) kan gaan
Mag ik u hiermee bemoedigen?
Wij kregen óók meer oog voor de maan. Ontdekte u al hoe snel de maan zich verplaatst. Zó staat de man nóg (vanuit ons raam gezien) helemaal linksboven Zoeterwoude en een poosje later staat de maan alwéér helemaal rechts boven Leidschendam. Oók viel het ons op hoe betrekkelijk snel het gaat van nieuwe maan naar volle maan.
Ik blijf mij verbazen over de hoeveelheid kauwen hier en vraag mijzelf af waar die elke dag hun kostje halen. Ook over de zwermen wilde ganzen verbaas ik mij nog steeds.
Door de droogte waren er al vroeg bladeren van de bomen af gevallen en enige tijd later werd het menens door de herfst. Enerzijds bleef het nog lang zacht weer en hoorde ik nog steeds de kikkers kwaken, anderzijds bracht de herfst ons mist, bewolking, pittige regenbuien en storm en kwam er zó een einde aan de droogt.
Daarom hierbij een paar teksten uit de EMS-viering die niet gehouden wordt.
Lezing: Het Kerstkind
Als het Kerstkind nu op aarde kwam, waar zou dat kunnen zijn? Misschien dichtbij in Rotterdam, of ver weg in Bahrein? Is Het dan blank of zwart, hoe wordt Het dan herkend? Schijnt op die plaats een ster als toen, hoog aan het firmament?
Als het Kerstkind nu op aarde kwam, wie ligt dan in het veld? Is dat die vredesdemonstrant die strijdt tegen ’t geweld? Of is het die soldaat, die voor de vrijheid vecht? Aan wie wordt door de engelen het Blijde Nieuws gezegd?
Als het Kerstkind nu op aarde kwam, wie zijn de wijzen dan? Zijn dat de wereldleiders soms uit o zo verre land? Wat is dan hun geschenk, waar ’t Kind mee wordt verblijd? Zou dat een vredesboodschap zijn, of oproep tot de strijd?
Als het Kerstkind nu op aarde kwam, of is dat Kind er al? Is het misschien nooit weggeweest, ligt Het nog in die stal? Kom ga dan mee op zoek, naar waar die stal dan staat. Dan komt de vrede toch misschien en is ’t nog niet te laat.
Hans Cieremans
Slotgedachte: Kijk naar het kind in de stal
Kijk naar het kind in de kribbe. Zie je hem ook in jezelf? Die vraag stelt kerstmis ons. Kijk naar het kind in de kribbe. Maak zijn ogen tot jouw ogen, opdat je naar mensen leert kijken zoals hij deed. Maak zijn oren tot jouw oren, opdat je kunt luisteren naar mensen zoals hij deed. Maak zijn mond tot jouw mond, opdat je, juist als hij, woorden van vrede kunt spreken. Maak zijn handen tot jouw handen, opdat je, juist als hij, een helpende hand kunt toesteken aan allen die in het donker zitten. Dan is hij ook in jou en door jou een licht in de duisternis.
Vanaf morgen gaat praktisch alles dicht, maar onze brievenbus en mailbox staan wagenwijd open. Een jaar om nooit meer te vergeten, waarin de wereld op zijn kop kwam te staan en we verdoofd en ontregeld in het leven komen te achterbleven. Waar mondkapjes altijd binnen handbereik zijn en eigenlijk ook zo snel wennen. Ondertussen luisteren wij naar premier Rutte en vang ik flarden op dat we opnieuw binnen moeten blijven en we te maken hebben gehad met rouw, verlies en verdriet. Soms in zelf-quarantaine moesten blijven of baan kwijt of faillissement, toekomst in de wacht, angst, stress en eenzaamheid door alle generaties heen. De behoefte om bij elkaar te zijn, is juist dit jaar groter dan ooit. Er wordt een beroep op ons gedaan om binnen alle beperkingen oog te blijven houden voor elkaar, voor hen die verdrietig of alleen zijn.
Ik hoor cijfers over elke dag 60 doden, 9.000 besmettingen. Ja dat is veel te veel. We moeten constant alert blijven, het virus springt teveel over.
In totaal 30.000 opnamen, waarvan er 6000 op intensive care terecht zijn gekomen en één miljoen behandelingen al zijn uitgesteld. Speciaal aandacht voor de zorg die al maanden op hun tandvlees loopt, terwijl het griepseizoen nog moet beginnen. Rutte sluit af dat 2021 een jaar van hoop, vaccin en licht aan het eind van de tunnel moet worden. Daar gaan we voor.
Kortom we kunnen er niet omheen, het kerstnummer staat voor u klaar om uw verhaal in kwijt te kunnen als het gaat om ontslag, verlies of ziek zijn.
Ook hoopgevende verhalen zijn van harte welkom, uw eigen gedachten of hersenkronkels, ervaringen, eigenlijk is alles welkom, waarbij respect voor elkaar voorop staat. Natuurlijk uw kerstwensen, tekeningen, gedichten enz.
De uiterste inleverdatum wordt zaterdagochtend 19 december,12.00 uur.
Volgende week meer over de soep, vogelhuisjes die hun bestemming hebben gevonden en de LoveBells on tour, dat is echt kerstmateriaal.
We gaan woensdag starten dus wacht niet te lang dan kunnen we het werk een beetje spreiden of ook lekker thuiswerken. We verwachten dat de Dorpsketting op dinsdag 22 december bezorgd wordt. En dan komen we volgend jaar weer terug. Houdt hier rekening mee.
Dit jaar hebben we de verschillende momenten van vieren en herdenken, van vreugde en verdriet op een andere manier moeten invullen en kunnen beleven. Ook de meestal feestelijke maand december wordt anders dan we gewend zijn. Het zijn juist deze momenten waarop we zoveel missen. We missen de directe nabijheid van de mensen waarmee we graag samen vreugde willen beleven of verdriet willen delen om ons heen. Een knuffel of een arm om je heen.
Het zijn ook de momenten die je graag had willen delen met een geliefde die je helaas moet missen. Een vriend of vriendin, je man of vrouw, je kind, je broer of zus, je geliefde die je is ontvallen. In het gemis van deze tijd is dit gemis misschien juist nu nog wel groter. Dan denk ik ook aan al die families die in de afgelopen tijd afscheid hebben moeten nemen van hun geliefde. Een afscheid dat soms niet een echt afscheid kon zijn. Het bezoek bij het sterfbed, de laatste omhelzing of groet. Het was beperkt of kon zelfs niet plaatsvinden. Hoe groot is dan het gemis geweest om samen afscheid te kunnen nemen en het verdriet te delen. Hoe moeilijk is dat geweest.
Voor dat verdriet en gemis moet er ruimte en aandacht zijn. Moeten we er voor elkaar zijn en aan elkaar denken. Dan zal deze aandacht voor elkaar als een warme deken om ons heen zijn. Worden de koude dagen warmer en de donkere dagen lichter. Daarom is er ook in deze tijd een moment om een lichtje aan te steken. Een lichtje waarmee we aan onze geliefden denken en stilstaan bij het gemis van onze dierbaren. Een lichtje dat de dierbare herinneringen in ons naar boven laat komen. Een lichtje dat ons verbindt, met onze dierbare die we herdenken en onze geliefden om ons heen.
