Ons dorp is klein en we komen elkaar overal tegen, fietsend over de Dr. Van Noortstraat of bij onze enige supermarkt.

Of bij Stompwijk ’92 waar Annie jarenlang lid is van de aerobicclub waar ze op de derde rij haar lijf en leden soepel houdt. Er wordt gefluisterd dat ze meer voor de gezelligheid komt dan voor de actie zelf. Deze week is het stil in de kleedkamer…

Of bij VrouwActief waar ze altijd bij haar Libelle-vriendinnen te vinden is. De meiden hebben ooit met een aanbieding van het weekblad Libelle een reisje ondernomen en dat was zo’n succes dat ze dit jaren hebben volgehouden. De vele foto’s en herinneringen zijn blijvende getuigen van een gezamenlijk verleden. Viel er een stilte dan was er de lach van Annie. Die Annie is altijd een beetje ondeugend, dat kan je zien aan haar pretoogjes.

Of bij haar vriendinnenclub van de Oud Prinsen Vrouwen. Bij alle genoemde gelegenheden kwam ik haar tegen. De foto op haar kist is twee weken geleden gemaakt bij het startsein van het carnavalsseizoen. Proostend op de toekomst! Nóóit kunnen bedenken dat de toekomst voor haar nog maar zó kort zou zijn.

Annie heeft veel gulle kwaliteiten, is aardig, goedgehumeurd en letterlijk een opgeruimd type. Hoeveel huizen heeft zij niet op orde gehouden. Lekker haar handen uit de mouwen en dan de verdiende kop koffie en de gezellige babbel. Vele mensen keken wekelijks naar haar uit. Ze voelt de mensen om zich heen goed aan en reageert met veel sympathie. Ja, ze staat inderdaad altijd voor iedereen klaar met een woord, een glimlach of gebaar. Dit maakt haar zo geliefd. Ze komt eigenlijk altijd relaxt, hartelijk en geïnteresseerd over. Tijd nemend om even bij te praten. Nooit chagrijnig altijd goedlachs.

Verslagenheid heerst in alle gelederen. Hoe kan dat nou…. haar carnavalspak is besteld……. We hebben er zelf geen zin meer in, zonder Annie is alles anders.

Alle liedjes worden anders. Zoals de vaak gespeelde cool down song bij aerobics: van Celine Dion over onsterfelijkheid: ‘We don’t say goodbye’ dat nu een heel andere betekenis krijgt en ons allemaal raakt.

Het thema van carnaval ‘Met Gaandrië de wereld’ over wordt anders bezien. We hebben het gehad over: ‘Ik vertrek!’ of ‘We zijn er bijna!’ Alles klinkt, voelt en is gewoon anders en zó definitief.

En ja de tekst op haar kaart verwoordt het heel goed. Ze liet ons zien hoe een klein hart groot kan zijn.

Ik wil afsluiten met de gedachte over een libelle

In een vijver onder de oppervlakte wonen kevertjes eenvoudig en tevreden. Heel soms verdween een kever via de stengel van een lelieblad naar de oppervlakte om nooit meer terug te keren. De anderen wisten dan dat het kevertje gestorven was en nooit meer terug zou keren.

Op een dag voelde één kevertje de onweerstaanbare drang om de stengel van dat lelieblad te beklimmen. Dit kevertje was vastbesloten om niet voor altijd weg te blijven. Nee, zij zou terugkomen en al haar vriendjes in de vijver vertellen wat zij daarboven had gevonden. Zo begon zij aan de lange reis naar boven.

Toen het kevertje de top bereikte, en uit het water klom om op het lelieblad te gaan zitten, was ze erg moe, de zon verwarmde haar en ze soesde weg.

Terwijl het kevertje insliep, veranderde haar lichaam, en toen zij wakker werd, was ze getransformeerd in een prachtige, glanzend blauwe libelle met zilveren vleugels, en een slank lichaam dat gebouwd was om te vliegen.

Dus vliegen deed ze! En terwijl zij door de lucht scheerde en de schoonheid van deze totaal nieuwe wereld ontdekte, kwam zij erachter dat zij zich in een veel hogere en mooiere dimensie bevond dan zij ooit had durven dromen. Toen herinnerde zij zich haar kever vriendinnetjes, en dat ze zouden denken dat zij dood was. Ze wilde teruggaan om uit te leggen dat zij zich nu meer levend dan ooit voelde. Haar leven was vervuld van geluk en warmte, in plaats van beëindigd.

Maar, haar nieuwe lichaam kon echter niet meer het water in. Zij kon niet teruggaan om het goede nieuws te vertellen. Toen begreep de libelle dat er een tijd zou komen, dat ook haar vriendinnetjes deze prachtige, nieuwe dimensie zouden betreden. Op een dag zouden zij weer samen met haar zijn.

Zo zie ik Annie voor mij, samen met Alie, ook lid van de libelle-club, op weg naar een nieuwe bestemming, op weg naar de regenboog.

Petra Oliehoek– v. Es