Honderd dagen en nog iets is het kabinet Rutte nu jong en ‘minister’(!) Geert Wilders gedoogd nog steeds. Dat had ik niet verwacht, maar dat komt natuurlijk doordat we een vlotte, energieke minister–president hebben. Eentje die een stuk duidelijker is dan Jan-Peter in het afgelopen decennium. Zelfs de Powned verslaggevers krijgen maar geen vat op hem. Daarbij moet wel gezegd worden dat Geert een flink toontje lager is gaan zingen en van de PVV’ers in den lande mogen alleen nog de woordvoerders wat zeggen. Tot nog toe is het hoogtepunt in deze kabinetsperiode dat we straks 130 kilometer per uur op de Afsluitdijk mogen rijden! Dat gaat ruim 60 seconden schelen! Deze nieuwe snelheidslimiet zou voor mij betekenen dat de rem er op moet want zodra ik op De Dijk zit, trap ik het gaspedaal zo diep als mogelijk in, laat het bij het monument even los waarna de race zich weer voortzet. Dat komt door een jeugdtrauma. Eens per jaar ging ik met mijn ouders in de Fiat 238 op vakantie en dan was het passeren van de Afsluitdijk een onderdeel van de reis. Voor mijn gevoel duurde dat uren. En dan ga je rare dingen doen, bijvoorbeeld onderweg het portier opendoen…Het liep goed af, grote broer of zus (ja, mijn geheugen is niet meer wat het was) pakte mij direct beet en trok het portier snel dicht. Daarna kreeg ik natuurlijk een hele tirade over mij heen en mijn weerwoord, waarom zit er geen kinderslot op die deur, hielp ook niet want dat was toen nog niet uitgevonden. Stel dat ik toch met mijn neus op het Afsluitdijkasfalt terechtgekomen was, dan was het nog de vraag met welke snelheid..Want vóór 1973 mocht iedereen nog zo hard als hij kon. Dat kon ook makkelijk natuurlijk, er was immers amper verkeer en ja, hoe hard kon het gemiddelde autootje toen..130? 140 met wind mee? Tegenwoordig kun je al 100 rijden in de 3^e versnelling…Ná 1973 mocht je overal niet harder dan 100 km per uur en pas in 1988 werd de snelheid opgevoerd naar 120 km per uur. De komende jaren zal de snelheid op snelwegen een onderwerp van discussie blijven. Persoonlijk ben ik voor flexibele snelheden. Tijdens de nachtelijke uren zou je gewoon wat harder moeten kunnen want de combinatie van 100 over een bijna lege A4, de uitstekende vering van de gemiddelde auto en een minimaal geluidsoverlast in de auto’s zijn toch vaak de reden om de ogen te sluiten tijdens het rijden. Met alle gevolgen van dien. Het Egyptische volk is met hele andere zaken bezig. Al veertien dagen staan de Egyptenaren op het Tahrir-plein te demonstreren tegen hun leider. In navolging van de Tunesiërs, een prachtige revolutie die zich als een olievlek uitbreidt. Een mooi voorbeeld van hoe de wereld steeds kleiner wordt door uitvindingen zoals televisie, GSM’s en het internet. Men ziet en hoort dat het ook allemaal anders kan, dat onderdrukking uit is en vrijheid in. Elke dictatuur zal uiteindelijk sneuvelen omdat het volk niet achterlijk is. Zij is nieuwsgierig en absoluut niet achterlijk. Dat leert de geschiedenis ons al jaren. Als ik kijk naar onze geschiedenis zie ik veel overeenkomsten. Ooit was de kerk heer en meester en had je te luisteren naar wat zij ons voorhielden. 

Bijvoorbeeld dat vader’s wil wet was. Moeder’s taak was het huishouden en het grootbrengen van de kinderen. Het liefst zoveel mogelijk kinderen! Tegenspraak werd niet geduld. Inmiddels ligt die tijd achter ons en worden de herinneringen eraan steeds vager, wordt het nog wel eens lacherig aangehaald op verjaardagsfeestjes. Discussie, dat is de kern van een hedendaags (gezins)leven. Zo schreef ik vorige week, in alle vrijheid, over de verliefdheid van mijn jongste zoon. Dat leverde later die week, toen hij erachter kwam, een stevige discussie met hem op. Hij was terecht boos op mij. Gelukkig heb ik mij eruit kunnen lullen en respecteert hij mijn filosofie hierachter: Later lach je erom!

Arjen Veldhuizen 

Verlangen is een werkwoord waar iedereen wel iets mee heeft. Je kunt verlangen naar eten, een nieuwe fiets, verjaardag, de liefde,  of naar een bepaald evenement. Zo zijn er mensen die al in augustus verlangen naar de kerstdagen en daar dan zo mee bezig zijn dat ze vlak voor kerst zuchtend zeggen dat ze blij zullen zijn als de kerstdagen weer voorbij zijn… Dat kun je ‘ongeduldig‘ verlangen noemen. Ik verlang altijd naar het voorjaar. Zodra het jaar gewisseld is begin ik daar al mee. Een intens verlangen naar brullende kikkers, rokjesdagen, groene bomen, terrasjes….Daar kan ik knap ongeduldig in zijn. Het voorjaar is dit jaar erg vroeg, ondanks het feit dat de temperatuur nog steeds om het vriespunt ligt. Want sinds een aantal dagen loopt hier een jochie van tien jaar rond en die heeft het voorjaar in zijn hoofd. Voornamelijk met één onderdeel er van: de liefde! Sil is verliefd op een meisje van zijn school. Hij is niet de enige, enkele vriendjes van hem zijn óók verliefd. Probleem is wel dat het om het zelfde meisje gaat…Ze woont enkele straten verderop en de mannen paraderen zoveel als mogelijk door haar straat. Elke vrije minuut. Het begint ‘s morgens al om half acht. Dan komt hij beneden, werkt snel een broodje naar binnen, giet een glas melk achterover, rent weer naar boven om zich te wassen, poetst zijn tanden en modelleert zijn haar met een klodder gel. Dit alles in recordtijd. Ik had het eerst nog niet in de gaten, tot hij om kwart voor acht al zijn jas aantrok. “Hallo vriend, wat ga je doen?” Hij keek mij aan met een blik van ‘ben ik nou zo slim of ben jij nou zo dom?’ en antwoordde met een diepe zucht: “Ik ga kijken of ze er is…”  Na schooltijd, zo tegen half vier, komt hij weer thuis, gooit zijn tas in een hoek en voordat ik wat kan vragen is hij alweer weg. Hij zit in vreselijke tijdnood. Dat komt ook doordat er natuurlijk meerdere kapers op de kust zijn: “Pap, ik kan nooit even alleen zijn met haar..” Daarom verzint hij allerlei manieren om maar zoveel mogelijk in haar straat te zijn. Hij heeft zelfs onze hond in de strijd geworpen..Al een paar keer betrapte ik hem toen hij de hond mee naar buiten nam: “De hond is al uitgelaten, hoor..” maar daar heeft hij geen boodschap aan. Meisjes vinden het een leuk hondje en daar gaat het om! Hij denkt nu als een roofdier, sluipend draait hij rond zijn doel, wachtend op het juiste moment van toeslaan. Op het zelfde moment gaat de deurbel. Het was Jesper, een klasgenoot van Sil en hij kwam Sil halen. Terwijl schoenen gestrikt werden ging de deurbel opnieuw, nóg een vriendje, Mike. Ik keek even naar buiten of er soms nog meer kwamen maar dat was niet het geval. Vervolgens stapten de Romeo’s op de fiets en gingen ze naar school…nou ja, via de straat van ‘Julia’ natuurlijk. De volgende dag kwam Sil tussen de middag thuis om te eten en Mark en Mike schoven ook aan. Het werd een rondje geroosterd brood met kaas.. en drie melk graag! Een kwartier later gaf Sil het sein voor vertrek aan. Mark stond direct op: “Dan ga ik mijn schoenen alvast aandoen want dat gaat niet zo makkelijk..het zijn nieuwe….Heeft u een schoenlepel?” Nee, die had ik niet. Of misschien wel maar ik wist zo even niet waar die dan lag. Mike begon direct met de bordjes en glazen naar de keuken te brengen en Sil pakte drie  pepermuntjes voor onderweg, wellicht ook voor een frisse adem natuurlijk. De drie bronstige musketiers vlogen de deur uit en ik besloot mij op te stellen bij het keukenraam. Want van daaruit kon ik de ‘eerste brug’ zien. Het meisje woont namelijk daar tegenover. En ja hoor, daar zag ik Sil op de fiets de brug passeren en vlak erna kwam Mike met de fiets voorbij. Dan enkele tellen erna..Mark! Maar wat liep hij raar…en wat had hij in zijn handen? Toen zag ik dat hij zijn schoenen in zijn handen had en op zijn sokken zijn makkers achterna liep… Shakespeare zei het ooit al, het pad van ware liefde was nooit effen!

Arjen Veldhuizen