Wanneer het eigenlijk precies begonnen is weet ik niet, in december 2019 kregen heel veel mensen een longontsteking veroorzaakt door een onbekend virus. Daar wist de rest van de wereld nog niets van af maar dat zou snel veranderen. Zo eind januari/begin februari begonnen ook in Nederland de eerste berichten over dat onbekende virus door te sijpelen en, erger nog, er vielen al heel snel slachtoffers over de hele wereld. In Nederland was de provincie Brabant als eerste aan de beurt en ach wees eerlijk, dat is toch een ver van mijn bed show. Maar naarmate de tijd vorderde rukte ook het coronavirus op in de rest van Nederland en elke dag waren er wel doden te betreuren en duizenden mensen werden besmet met het virus. De IC kwam bedden te kort, het personeel draaide driedubbele diensten en op een gegeven moment kon de regering er niet omheen, er moesten maatregelen komen.

Tja en daar zit je dan, zelf chronisch ziek, een chronisch zieke man en een moedertje van 82 die weliswaar redelijk gezond is maar door haar ouderdom automatisch bij de doelgroep behoorde. Mijn man en ik kregen huisarrest opgelegd van de huisarts, alle ziekenhuisafspraken werden verzet of als dat kon telefonisch afgedaan. Het is vreemd, onwerkelijk, niets is meer gewoon. Wat ben ik bang geweest in het begin, ik durfde echt niets, bleef het liefst de hele dag in bed en mijn handen waren binnen een paar dagen rood en ruw van het vele wassen. Maar ik besefte ook wel dat dit zo niet langer kon, dus met veel pijn en moeite een knop omgezet, welke knop weet ik niet, maar het is gelukt en ik kan er nu mee omgaan. Wat niet wil zeggen dat ik niet bang meer ben maar het is in balans. Wij zijn gezegend met een heerlijke tuin en kas en gelukkig is het de grootste tijd van het huisarrest mooi weer dus daar maakten we gretig gebruik van. Als ik echt een goede dag had ging ik op de scootmobiel een rondje polder, maar dan wel met mondkapje voor, sjaal eroverheen, zonnebril op en handschoenen aan. Het verwonderde mij hoeveel mensen er toch gewoon gezellig in groepjes liepen en verbaasd waren als ik in een grote boog om ze heen ging. Maar dat kan natuurlijk ook komen door hoe ik er uit zag haha. Wat ik het ergste vond en nog steeds vind is dat ik al die weken mijn moedertje niet in het echt heb kunnen zien, even heb kunnen knuffelen en vasthouden. Oh we bellen elke dag, skypen, maar toch is het anders. Dan nog snap ik dat wij ‘geluk’ hebben, je zal deze periode op een flatje zitten, drie hoog achter met een klein balkonnetje en 4 kinderen die niet naar school kunnen.

Hoe het verder gaat? Ik weet het niet. We leven maar bij de dag. Ik vrees dat het nog wel eens heel lang kan gaan duren en dat het veel meer gevolgen heeft dan we nu denken. Maar ja, wie dan leeft wie dan zorgt? Is dat mijn kop in het zand steken? Misschien wel maar anders ga ik er aan onderdoor en dit is dus mijn manier van overleven.

Agnes Hofstede

(uit het boekje (mijn) leven met corona, dat in het begin van de coronatijd, – vorig jaar dus – door en voor de leden van Ouderen Soos Stompwijk is gemaakt)

Ik ben er weer. Vorige week moest ik helaas verstek laten gaan, maar wat heb ik jullie en het schrijven gemist. Maar ik heb weer praatjes dus kan die praatjes mooi op papier kwijt. De afgelopen week heb ik intensief te maken gehad met de medewerkers in de zorg en in kan niet anders zeggen dan: petje af. Nu het Covid-19 virus wat terugloopt en ze het iets rustiger krijgen zie je de één na de ander instorten. Al die maanden gewoon gas gegeven, niet nadenken maar doen en daar krijgen ze nu toch een beetje de rekening van gepresenteerd. De zorg, het moet echt je roeping zijn, maar wie roept er dan?

Enfin, dat is achter de rug, nu heel rustig aan verder gaan en dan komen we er wel. Alleen is dat rustig wel lastig want ik wil graag een beetje sneller. Voor de voetballiefhebbers onder onze leden is het genieten, hoe verder Nederland komt hoe meer de oranje gekte toeneemt. Nu ze dan na twee wedstrijden al winnaar van hun pool zijn kan het gevoel helemaal niet meer stuk. Ook wij kijken graag naar een goede wedstrijd maar zijn geen superfans hoor, het moet wel een pot tussen twee goede landen zijn anders zappen we naar een andere zender. Hebben we wel de pech dat het zomer is en dat er eigenlijk helemaal niets of alleen herhalingen op televisie zijn maar ach, dan gaan we gewoon wat anders doen.

Dat wat anders doen zou dan een bezoekje kunnen zijn aan de Molenwei, Stompwijkseweg 27. Daar is een hele leuke tentoonstelling in de vorm van Panorama Mesdag maar dan onder de noemer Panorama Platteland, Molenwei. Ria Luiten heeft er de afgelopen weken al over geschreven en ik breng het ook nog eens onder uw aandacht. Het is een 40 meter lang ‘schilderij’ over het boerenleven vanaf 1945 tot heden. De officiële opening is al geweest maar op dinsdagmiddag 29 juni vanaf 13.30 uur en donderdagmiddag 8 juli vanaf 14.00 uur is er speciaal voor de ouderen vanaf 65 jaar een gezellige middag georganiseerd met rondleiding en natuurlijk een uitgebreide mogelijkheid om het Panorama te bekijken. Gezellig met elkaar, een kopje koffie en wat lekkers en de middag is compleet. U hoeft voor deze middagen geen lid te zijn van de Ouderen Soos, elke oudere Stompwijker vanaf 65 jaar is van harte welkom. Ook zijn er géén kosten aan deze middagen verbonden. U dient zich echter wel aan te melden, er zijn er al een aantal mensen die dat hebben gedaan, maar er kunnen er nog meer bij dus heeft u niets te doen, geef u dan op. Dat kan via het aanmeldingsformulier uit de Dorpsketting van vorige week of via de e-mail: ria.luiten6@gmail.com

Doen hoor, ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat het zeer de moeite waard is. Als u zich via de e-mail opgeeft (een briefje bij Ria in de brievenbus mag natuurlijk ook) vermeldt daar dan even bij of u over eigen vervoer beschikt.

De afgelopen dagen was het verschrikkelijk heet. Het beste was om gewoon binnen te blijven, zo weinig mogelijk te doen en vooral goed te drinken en zorgen voldoende zout binnen te krijgen. Ik heb me dan ook netjes aan minimaal anderhalve liter water per dag gehouden, maar wat wordt je daar flauw van zeg. Dus maar een beetje limonade siroop erin, dat ging al beter. Maar dan nog ontbreekt het nodige zout dus ik heb mijn wederhelft naar de supermarkt gestuurd om paprika chips te halen. Nou niks bijzonders hoor ik u denken, ware het niet dat ik helemaal niet van chips hou. Brrrrr ik wordt er misselijk van. Maar nu met die warmte eet ik makkelijk een zak per dag weg. Tja, misschien last van een zonnesteek? Ik wil maar zeggen, zorg goed voor uzelf, u hoeft natuurlijk geen chips te eten, maar een eitje met zout, een boterhammetje met rookvlees of een beker bouillon volstaat natuurlijk ook. Gelukkig schijnt het aankomende week wat koeler te worden en dat is toch wel erg fijn. Maar op het moment dat deze Ketting bij u op de mat valt dan hebben we de langste dag weer gehad, 21 juni, en gaan we alweer aftellen richting herfst. Soms lijkt het wel alsof ik ergens wat aan tijd mis…..

Het zonnetje hoog aan de lucht,

Vogels en vlinders fladderen hun vlucht

De zwoele zomergeur

De vakantie staat voor velen nog voor de deur

Maar zo heel zachtjes aan

Moeten we al dit moois alweer laten gaan

Seizoenen gaan zo snel voorbij

Dus ga nog even naar het Panorama aan de Molenwei!

Een lieve groet namens het complete bestuur van Ouderen Soos Stompwijk.

Agnes, secretaris

Zoals u allemaal heeft kunnen lezen: Agnes is gelukkig weer aan de beterende hand. Daar ben ik blij om. Om háár nu eens een hart onder de riem te steken, lijkt het mij zo leuk, als u haar allemaal een kaartje stuurt. Dat zal ongetwijfeld bijdragen aan een sneller herstel en dat gunnen we haar toch allemaal zeker? Ik zal u haar adres geven:

Agnes Hofstede, Blauwpolderkade 18, 2355RB te Hoogmade.

Mensen, laten we er met zijn allen voor gaan zorgen, dat haar brievenbus helemaal uit gaan puilen.

Kleine moeite, groot gebaar……..

Alvast hartstikke bedankt allemaal, Trees van Velzen, voorzitter

In het begin was het wennen met de gedachten wat is dit allemaal. In één klap werd alles afgelast en dan sta je met je gedachten hoe moet het nu verder.

Ja, ik ben een bezige bij. Vele sociale bezigheden en nu zit alles op slot dan word je wel even chagrijnig omdat je niet meer weet, wat je moet gaan doen.

Al snel hervond ik mij, heb de volkstuin maar nieuw leven ingeblazen, zodoende had ik weer wat omhanden.

Ja de kinderen hadden ons het dringende advies gegeven blijf thuis en een goed advies kan je niet naast je neer leggen, maar er kwam ook geen bezoek of iets dergelijks meer. Zelfs de boodschappen werden voor ons gedaan.

Na verloop van tijd ga je toch wel dingen bedenken, hoe kunnen we hier weer een mouw aanpassen. De 1,50 meter afstand kwam er aan en de familie bezoeken thuis  werden weer geregeld. Ook zijn we weer zo nu en dan gaan fietsen en wandelen en zelf de eerste boodschappen halen we weer.

Dit is weer het nieuwe prille begin van herstel.  Gelukkig is het iedere dag mooi weer dat is wel positief voordeel.

Ja over positief gesproken, nu kunnen we pas zien wat we allemaal hadden/hebben je staat er niet bij stil dat het leven zo verrijkt is met heel veel leuke dingen.

Zelf ben ik van (net) voor de oorlog, als ik daar aan terug denk, toen was er niets, ja echt niets, zoals een paar te noemen: geen tv, geen radio, geen computer of telefoon, ja alleen een gammele fiets en verder alleen werk en daar moest je de hele week op teren. Niet dat werk verkeerd is, het voldoet aan de levensbehoefte en het is de beste vrijetijdsbesteding.

We moeten eerder dankbaar zijn dat we een heleboel mooie en leuke dingen hebben ook al krijgen we nu even een beperkingen op gelegd door dat virus, nu zien we pas hoe rijk we zijn.

Er ontstaan ook positieve dingen, zo als schone lucht (ik hoop dat ze daar goed over na denken) en saamhorigheid (dat mag eigenlijk niet meer veranderen) zo komen er nog veel meer mooie dingen uit voort.  

Zo zie je maar elk nadeel heeft ook zijn voordeel.

Met vriendelijk groet, Jan Duyvestijn

(uit het boekje (mijn) leven met corona, dat in het begin van de coronatijd, – vorig jaar dus – door en voor de leden van Ouderen Soos Stompwijk is gemaakt)

Het is heel jammer, maar deze week geen praatje van Agnes. Waarom zult u zich afvragen? U bent er immers zo aan gewend, dat Agnes mimimaal 1 of zelfs anderhalve pagina weet vol te schrijven. Agnes zit wat in de lappenmand en dat verklaart alles. Zij is deze week niet in staat om te schrijven, maar u houdt het van haar te goed. Volgende week hoopt ze weer voldoende hersteld te zijn, zodat zij weer met heel veel enthousiasme haar pennenstreken neer kan zetten.

Lieve Agnes, namens al onze leden en het voltallige bestuur, wensen wij jou een heel voorspoedig herstel en hopen je snel weer te horen, te lezen of te zien.

Trees van Velzen, voorzitter

En toen was het ineens 5 juni, de dag waarnaar heel veel mensen met smart naar hebben uitgekeken. Wat is er aan de hand hoor ik u denken? Nou er worden weer een aantal corona regels versneld versoepeld! Je mag weer sporten met elkaar, feesten met een grote groep mensen, dineren binnen in een restaurant en vooral belangrijk voor veel van onze lieve leden: zingen in de kerk!!

En nu maar hopen dat het goed blijft gaan zodat ook de volgende geplande versoepelingen iets eerder doorgevoerd kunnen worden! En verder zeg ik niets…..

We hebben een paar snikhete dagen achter de rug. We klagen niet want we hebben er lang op gewacht maar dit was wel heel veel van het goede. Niet in alle delen van het land, want in het noorden en oosten stroomden wegen over, tunnels en kelders vol en geparkeerde auto’s dreven gewoon weg. Dus het is maar net waar de bui valt. De komende dagen gelukkig wat koeler en elke zomer met die hoge temperaturen ben ik weer zo blij met ons aircosysteem. In de huiskamer en slaapkamer, dus we kunnen ook heerlijk koel slapen.

Voor het eerst sinds 10 jaar hebben we aardbeien uit eigen tuin. Al 10 jaar lang proberen we het ieder jaar weer, maar al 10 jaar lang lukte het niet. Er kwam geen aardbei aan en als er wel ééntje aan zat dan waren ze al opgevreten door de vogels voordat wij de kans krijgen. Maar dit jaar doen ze het als een trein en lekker dat ze zijn! Gewoon plantjes bij een particulier, 50 cent per stuk en dat hebben we er inmiddels al dubbel en dwars aan afgegeten. Heerlijk. Dat is genieten en het fijne van de zomer. Ook de blauwe regen en de sering staan in bloei en dat ruikt zo heerlijk! Echt genietmomentjes. En dat is ook belangrijk om daar oog voor te hebben. We mogen dan wel weer wat meer, maar nog lang niet alles. Maar van de natuur kan je altijd wel genieten, tenzij je hooikoorts hebt. Dan is het minder, maar anders zijn juist dat de dingen die je door deze moeilijke tijd heen kunnen helpen. Ga een lekker rondje lopen, fietsen, met of zonder rollator of scootmobiel en kijk goed om je heen. Je ziet zoveel wat je niet ziet als je in de auto over de weg sjeest. En nu de terrassen weer langer open zijn kan je tussendoor even een pauze inlassen voor een lekker kopje koffie met appeltaart, een wijntje of een ijsje. De stamppotten en erwtensoep bewaren we nog even voor de winter.

Wat ik met dit stukje zeggen wil, probeer te genieten van alles wat er is want het leven is zo betrekkelijk en vergankelijk.

Geniet van kleine dingen

Van een vogeltje dat fluit

Door een liedje mee te zingen

En een boompje vol met fruit

Geniet van kleine dingen

Van bloemetjes die bloeien

Door je door de bossen heen te wringen

En van lammetjes die samen stoeien

Geniet van kleine dingen

Van wat het leven je biedt

Kijk goed om je heen

Zodat je niet vergeet wat je ziet

Namens het complete bestuur Ouderen Soos Stompwijk,

Agnes, secretaris

Ik sprak een Joop Hilgersom die 18 mei 75 jaar geworden was. Hij was nog helemaal in feeststemming.

Ze hebben het in tweeën gevierd, want om nu alles bij elkaar te zetten is iets te risicovol in deze tijd.

Maar gelukkig was het mooi weer en konden ze ook heerlijk buiten zitten. Het is een superfeest geweest. (Agnes)

Het coronavirus doet ons niet zoveel, begrijp me niet verkeerd, we hebben er niet zoveel last van is misschien beter omschreven. Het is nou eenmaal zo en we hebben er geen moeite mee. We wonen lekker buiten, kunnen in de tuin zitten en ik heb sinds kort een scootmobiel omdat ik niet meer fietsen kan. Dan gaat Rosina op de fiets en ik op de scootmobiel en dan gaan we er lekker op uit. Had liever gehad dat ik op de fiets ging en Rosina op de schootmobiel maar dat is nou eenmaal niet anders haha. We gaan ook nog met de auto weg en boodschapjes doen we zelf.

Nee, wij begrijpen het wel maar er zijn natuurlijk echt hele oude mensen die zijn wel zo gewend te leven maar begrijpen het soms niet. Die komen niet meer buiten en er komt niemand op bezoek, dat is wel zwaar.

We zijn verder gelukkig nog goed gezond en vermaken ons wel, het is alleen jammer dat we niet meer kunnen kaarten. Het zal niet mee vallen om de Soos weer op de starten, de ruimte is dan toch te klein. Misschien moet je in groepen gaan werken maar dan nog blijft de anderhalve meter afstand een probleem. Jullie moeten maar goed nadenken hoe jullie dat weer in een vat kunnen gieten zodat we er allemaal weer plezier van kunnen hebben.

Wij gaan gewoon lekker door zo en zolang we het virus niet krijgen dan zijn we meer dan tevreden.

Maak er maar een mooi verhaaltje van en dan zien we t.z.t. het boekje wel verschijnen.

Joop en Rosina Hilgersom

(uit het boekje (mijn) leven met corona, dat in het begin van de coronatijd, – vorig jaar dus – door en voor de leden van Ouderen Soos Stompwijk is gemaakt)

Rectificatie

Lieve leden,

Ik beging deze week met een rectificatie n.a.v. mijn stukje van vorige week. Daar schreef ik dat Andrea na 25 jaar haar kapsalon sluit maar dat ze wel thuis blijft kappen. Echter mensen zien daar tegenop omdat het wassen van de haren boven de gootsteen of in de douche zo’n gekledder met water is. Dat is echter een misverstand, Andrea beschikt over professionele spullen waaronder een goede mobile wasbak waar zonder geknoei de haren mee gewassen kunnen worden. Dus maakt u gerust een afspraak met haar dat ze bij u thuis komt met haar spullen.

Andrea, mijn excuses, het is totaal niet mijn intentie om je neer te zetten als onprofessioneel. Ik wens je heel veel succes voor de toekomst met veel klanten aan huis.

Agnes Hofstede, secretaris Ouderen Soos Stompwijk

Wat was het weer slecht weer afgelopen week. Ik heb het de hele week koud gehad, hoeveel kleren ik ook aantrok, ik kon niet warm worden en de houtkachel heeft weer overuren gemaakt. Gelukkig is het inmiddels wat beter en wat warmer en ik hoop dan ook dat het heel lang zo blijft. We zijn allemaal wel aan wat zonnestralen toe, ik kan me niet herinneren dat we ooit zo’n slecht en lang voorjaar hebben gehad. De langste dag, 21 juni is al over 3 weken en dan gaan we alweer aftellen naar de herfst, terwijl we nauwelijks de zon hebben gezien. Maar wat niet is kan nog komen dus daar gaan we voorlopig maar van uit.

De Corona cijfers gaan op en neer, was Griekenland vorige week nog vrij gegeven als vakantie land, inmiddels zijn er diverse eilanden alweer behept met code oranje. Ik was er al bang voor, het is toch vroeg, men wil te snel. Ook in Nederland hebben ze de smaak van het versoepelen te pakken. Was het eerst de bedoeling dat er weer een aantal versoepelingen op 9 juni zouden plaatsvinden, het gaat zo goed dat men dat vervroegd heeft naar 5 juni. Sorry hoor, maar daar kan ik met mijn pet niet bij, dat zijn zegge en schrijven 4 dagen, het kost weer een heleboel geld en die 4 dagen zouden net nodig kunnen zijn om een nieuwe lock down weer te voorkomen. Dus schiet mij maar lek, ik snap het niet meer. Wat ik wel snap is dat we helaas nog steeds niet kunnen beginnen met de dinsdagmiddag soos. Ook al is iedereen geënt, de ruimte is en blijft te klein om op anderhalve meter van elkaar ons ding te kunnen doen. Dus helaas moeten we nog geduld hebben want deze maatregel zal als laatste eraf gehaald worden. Ik heb stiekem de hoop dat we de decembermaand met elkaar kunnen vieren, maar dat is geen gegeven en het zal gewoon afwachten zijn. Wij, het bestuur, missen jullie ontzettend!!

Waar we wel van kunnen genieten is van onze mezen familie die ook dit jaar weer hun intrek heeft genomen in ons zelfgemaakte nestkastje dat we een aantal jaren geleden in elkaar getimmerd hebben. Inmiddels valt het bijna uit elkaar van ellende maar daar trekken papa en mama mees zich niets van aan. De hele dag wordt er druk heen en weer gevlogen, eerst zagen we ze met allerlei takjes en hooi en strootjes in hun bekje naar binnen gaan en ja hoor, anderhalve week geleden was het zover, de takjes werden vervangen door wormpjes en insecten en dus was er gezinsuitbreiding geweest. Kijken durven we nog niet, maar als je bij het kastje staat en goed luistert hoor je het gepiep van jonge meesjes. Superleuk en we kunnen bijna niet wachten totdat de jonkies eruit komen voor hun eerste vliegles.

Zoals we genieten van de meesjes, zo balen we van de spitsmuizen. Die hebben de wonderplanten de we net gepoot hadden ontdekt en kennelijk vonden ze het erg lekker want de plantjes zijn helemaal kaal gevreten. Staat alleen maar een steeltje en verder niets. Dat is verdrietig om te zien, het is al de tweede keer dat het mislukt maar we blijven optimistisch en gaan gewoon verder voor een derde keer. Als ze het dan wel gaan doen dan doen ze hun naam eer aan, dan is het echt een wonder.

Schudt de winter uit je hoofd

Want er is mooi weer beloofd

Laat de boel de boel

En geniet van dat ene doel

Schop je schoenen van je blaren

Wees vol goede moed

En loop op blote voeten

De Lente tegemoet

Lieve Leden, maak er toch weer een fijne week van en tot de volgende week.

Namens het bestuur Ouderen Soos Stompwijk, Agnes, secretaris

Ook maar even aan de oproep gehoor geven om een stukje te schrijven.

Ja, wat doet het met me. Ook ik begin het zat te worden. Alhoewel ik denk dat ik het nog een tijdje vol moet houden.

Hoe kom ik m’n dagen door. Nou, ik verveel me niet, dat is toch een pluspunt. Kom toch ’s morgens op tijd uit bed om op gemak de hele krant door te lezen. En ik moet zeggen, voorheen werden er hele stukken overgeslagen.

Ik spreek toch ook wel lotgenoten. En we moeten bekennen dat je er toch wel rustig van wordt. Niks moet, en je hebt de hele dag de tijd aan je zelf. Ik heb al menig legpuzzel in elkaar gelegd. Hoe ontspannend is dat wel niet. En toen ik zelf door de puzzels heen was en ik aan m’n kleindochter vroeg zijn er nog, bracht ze 3 tassen vol. Ze dacht misschien wel dat corona nog 2 jaar op visite bleef. Daarnaast verslind ik ook menig boek. Ik heb het geluk dat m’n dochter bevriend is met de bieb, dus ik zit nooit zonder.

En wat denk je van het mooie weer steeds. Je kan me bijna uittekenen met een boek hier buiten bij de voordeur. Er zijn altijd wel mensen die een wandellingentje maken en blijven staan voor een praatje.  Hoe gezellig is dat. En met dit mooie weer zijn de buren ook veel buiten en wordt er nog al eens een babbeltje gemaakt. Als ze mij vragen, hoe gaat het, dan zeg ik, ik ben wel alleen, maar niet eenzaam.

En…. Ik ben elke morgen mee gaan doen met Nederland in beweging. En meestal loop ik elke dag een stuk of ik fiets een rondje. Jammer dat ik m’n fietsmaatje voorlopig kwijt ben. De eerste dagen van corona hebben we nog samen gefietst. Nu ze weer thuis is uit het verzorgingshuis ga ik vaak even langs bij haar voor een praatje.

Ook heb ik gelukkig telefoon. Word regelmatig gebeld en ik bel ook vaak. Zeker naar vrienden en vriendinnen die ook alleen zijn. Ga zondag vaak naar Alwin, 1,50m uit elkaar even koffie drinken. En Ingrid komt vaak even bij mij buiten op het bankje zitten.

Ja, er gebeuren ook leuke dingen. Zoals het optreden van de Paashaas en het Paasontbijt wat bezorgd werd. Het optreden van de zangeressen en het draaiorgel. Ook nog een bosje tulpen aangereikt. In één woord geweldig. Van Petra het verzoek, als de muren op ons af komen konden we bij haar gebruik maken van het terras, hoe lief. Op Koningsdag kwam Stefan met muziekinstrument en hebben we met elkaar het Wilhelmus gezongen. Hoe leuk die saamhorigheid.

Maar o, wat mis ik de Soos en de zangrepetities, de zang zondags in de kerk en de bridgemiddag. Ik hoop met zovelen anderen dat dit toch binnen niet al te lange tijd weer snel terug is. Dus corona, wat mij betreft mag je wel weer verdwijnen.

Dit is mijn verhaal over m’n bezigheden tijdens de eerste weken van het coronavirus.

Lenie van Ruijven  

(uit het boekje (mijn) leven met corona, dat in het begin van de coronatijd, – vorig jaar dus – door en voor de leden van Ouderen Soos Stompwijk is gemaakt)

De afgelopen week stond ik het teken van het Songfestival. Nou vind ik het wel leuk om de oude beelden te zien, van festivals uit het verleden en dan vooral jaren 50, 60 en 70. Heerlijk, toen werd er tenminste nog echt gezongen, draaide het ook om de zang en niet om de extreme kleding of acts die er tegenwoordig bij zijn gekomen. Daar vind ik dus helemaal niets aan. Het is meer schreeuwen dan zingen en hoe gekker hoe beter. Excuses als ik nu mensen beledig die er wel helemaal fan van zijn, maar zo denk ik er over. Ga ik zaterdagavond kijken? Ik kan het niet beloven, maar de kans is groot van niet.

En ineens gloort er een beetje licht aan de horizon, tenminste volgens het journaal. De Corona cijfers gaan heel langzaam naar beneden, het vaccineren gaat gestaag en heel, heeel, heeeeeeel voorzichtig durf ik te gaan geloven dat er een kansje inzit dat we elkaar dit jaar toch nog weer gaan zien en dat de gezellige dinsdagmiddagen weer opgestart kunnen worden. Zal wel tegen het eind van het jaar zijn maar heel misschien als we de decembermaand met elkaar zouden kunnen vieren wat zou dat geweldig zijn. Laten we met z’n allen duimen dat het ook daadwerkelijk gaat lukken en dat de cijfers blijven zakken. Als je de beelden in Indië ziet, waar ze een paar duizend doden per dag hebben die aan Corona overlijden en die in massagraven langs de rivier de Tiger worden begraven omdat er geen normale begraafplaatsen zijn, dat is toch diep triest. Laten we hopen dat dat bij ons niet gebeurt.

En dan de kapper, wat fijn dat er een doorstart gemaakt wordt boven de Bles en dat de mensen die slecht ter been zijn met een lift naar boven kunnen. Natuurlijk blijft Andrea nog steeds thuis kappen maar als ik mijn eigen moeder hoor dan vind ze dat maar niets met haar hoofd steeds onder de kraan van de gootsteen, die eigenlijk te laag is, of in de douche en dan is alles kletsnat. Kan Andrea niets aan doen maar mijn moedertje en met haar vele anderen zijn erg blij dat ze naar de Bles kunnen. Het is ook vertrouwd en meiden, heel veel succes, jullie hebben heel veel mensen heel gelukkig gemaakt. Dat jullie de moed hebben om in deze tijd met z’n drietjes samen dit Kapperscafé te beginnen. Het getuigt van zin en doorzettingsvermogen en daar kan ik niets anders dan respect voor hebben.

Afgelopen week was ik op bezoek bij één van onze lieve leden. Na een klein misverstandje over de datum kwam het er dan toch van en wat heb ik genoten. Ze wonen in een mantelzorg woning en hebben een prachtig uitzicht op de Vogelplas en in de verte kon ik de contouren van mijn ouderlijk huis zien. Dat vond ik heel bijzonder. Omdat wij graag naar Stompwijk willen verhuizen ging  ik eens kijken hoe dat er dan uitziet, een zorgwoning. Nou daar is niets mis mee. Alles zit erin, op en aan en je kan er prima leven. Het enige nadeel, voor ons dan, is dat je eigen grond moet hebben en dat hebben we dus niet. Dus ook deze optie gaat aan onze neus voorbij en gaan we gewoon vol goede  moed weer verder. We gaan de zomer tegemoet, al zou je dat nu niet zeggen. Als ik over het water uitkijk dan denk ik; ach we wonen hier toch ook heerlijk en overal is een oplossing voor te vinden. Dus we zien wel waar het schip strandt, letterlijk en figuurlijk. Maar ik wil ons lid bedanken voor hun gastvrijheid en het openstellen van hun huis zodat ik een indruk op kon doen. Dankjewel.

Men zegt hoop doet leven

Maar we hopen nu al even

Ieder heeft wel iets

Je bent misschien een gelukkig mens al heb je niets

Maar daar geloof ik niet zo in

En ik probeer dan ook met goede zin

Te geloven dat het leven toch weer gaat worden zoals het was

Zonder mondkapje, dat dan wel

Want die dingen zijn een hel

Maar laten we tot die tijd, aandacht hebben voor elkaar

Sta nog steeds een beetje meer voor een ander klaar

Een bezoekje, een boodschapje, een vriendelijk woord,

Geloof mij maar dat wordt gehoord

Dan gaan we wellicht eindelijk met goede moed

Een gezonde toekomst tegemoet

Lieve leden een hele fijne week, blijf gezond en hopelijk tot snel.

Een hartelijke groet namens Bestuur Ouderen Soos Stompwijk,

Agnes, secretaris

p.s.: U mag mij nog steeds bellen als u even wilt praten, het maakt niet uit waarover, ik heb voor elk onderwerp een luisterend oor. Dus schroom niet en bel gewoon. Ik kijk er naar uit. 06-43412445

Uren worden dagen, dagen worden weken, weken worden maanden en maanden worden jaren.

Inmiddels leven we al ruim anderhalf jaar met het Covid-19 virus en hoe raar het ook klinkt, het begint te wennen. Je weet niet beter, als je de winkel ingaat een mondkapje voor, vaker je handen wassen en ontsmetten en vooral hopen dat je snel aan de beurt bent voor de vaccinatie. Afgelopen tijd zijn er regels versoepeld en dat vond ik gewoon vreemd. Aankomende week zit er misschien weer een versoepeling is en hoe raar het ook klinkt, ik vind het gewoon vreemd. Anderhalf jaar….waar is die tijd gebleven….?

Lieve leden vergeet niet te genieten van alles wat er is en kan, ook met het Covid-19 virus

Zoveel ballen in de lucht, zoveel bordjes hoog,

ik ren, ik vlieg en besef,

dat ook deze dag weer vloog

de tijd glipt door mijn vingers

het maakt niet uit hoe hard ik ren

en toch wil ik daar niet aan

perfectionistisch als ik ben

vandaag was het nog gisteren, gisteren wat het nog vorige week

mijn kleintjes werden zomaar groot

toen ik eventjes niet keek

en daarom sta ik even stil

vang ik dit kostbare moment

in het ritme van de dag, was ik het haast voorbij gerend

ik adem in, ik adem uit

en als ik heel goed kijk

besef ik wat de tijd mij geeft

ik ben meer dan rijk!!!

(uit: brievenbusgeluk)

We hebben een heerlijke Hemelvaartsdag achter de rug. Wat een prachtig weer, de zon scheen volop en dat was te merken. Veel mensen trokken erop uit voor een wandeling of fietstocht. Ik kon op mijn scootmobiel nauwelijks m’n rondje polder rijden, zoveel mensen die ook de polderwegen opzochten. Halverwege ben ik maar omgekeerd en naar huis gegaan, dan maar genieten in de tuin, ook heerlijk.

Maar wat vieren we nu eigenlijk met Hemelvaart?

Voor veel mensen is het gewoon een extra vrije dag en vaak plakken ze de vrijdag er ook nog aan vast zodat ze een lekker lang weekend hebben. Maar Hemelvaart heeft wel degelijk een betekenis. Op deze dag herdenken de Christenen dat Jezus naar de Hemel ging, 40 dagen nadat hij opstond uit de dood (Pasen) Hij verliet de aarde, maar in zijn plaats zal hij 10 dagen later de Heilige Geest naar de aarde sturen.

Dan vieren we het feest van Pinksteren. Even een klein stukje geschiedenisles, want dat mag niet vergeten worden. Die extra vrije dag is heerlijk maar als Hemelvaart er niet was hadden we die ook niet.

Ook zal de tijd uitwijzen of en wanneer we de dinsdagmiddag Ouderen Soos weer kunnen opstarten. We hopen jullie dan allemaal gezond en wel terug te zien. Nog steeds hebben we een aantal zieken, herstellenden of leden die wachten op een operatie, onder ons. We willen jullie van harte beterschap wensen en laten weten dat we aan jullie denken.

Namens het bestuur Ouderen Soos Stompwijk,

Agnes, secretaris