Gisteren de 15e, een maand geleden, kon ik na mijn operatie op 5 mei en de daaropvolgende herstel periode in het ziekenhuis weer huiswaarts keren.

Ik was zeer onder de indruk van de grote hoeveelheid beterschaps-kaarten, met zoveel lieve woorden, die ik in het ziekenhuis en aan mijn huisadres kreeg toegestuurd.

Ik had de indruk, dat een groot gedeelte, met liefde zelf waren gemaakt. Het heeft me goed gedaan, zoveel blijken van waardering en medeleven te hebben mogen ervaren van jullie in een voor mij hectische en moeilijke tijd. Daarom aan een ieder van jullie, heel, heel hartelijk dank, ook aan mijn nicht Ria, voor de kosteloze distributie naar mijn brievenbus in Benthuizen.

Ondanks dat ik in een herstel periode zit, en wacht op een plekje voor revalidatie, gaan de werkzaamheden gewoon door. Maar ik hoop jullie binnenkort weer eens te mogen ontmoeten in Stompwijk.

Met vriendelijke groet,

Kees Onderwater

In deze tijd van Black Lives matter, denk ik aan mijn vader.

Mijn vader kreeg op werk een nieuwe collega uit Suriname. Geen collega wilde deze “roetmop” inwerken. Mijn vader wel en al snel werd hij “oompie” genoemd door deze collega en mijn ouders nodigden hem uit op zondag.

Wij keken als kinderen onze ogen uit. Dat hadden wij nog nooit gezien. We mochten van hem voorzichtig aan z’n gezicht voelen. Heel spannend vonden wij dat en hij schoot in de lach, wij schrokken, want plotseling kwam daar zo’n stralende witte tandenrij.  Ik ben nog altijd trots op mijn vader!

Jona van der Meer

We zijn alweer twee weken open en hebben wat pech gehad met tegenvallende weersomstandigheden. Op zonnige momenten worden onze terrassen goed gevonden, maar helaas hebben we pas een paar mooie dagen van het terras kunnen genieten.

Verder wordt er gelukkig nog steeds veel eten afgehaald en komen er gelukkig ook veel mensen bij ons eten. Waarvoor dank. We houden ons in het restaurant en op het terras aan de coronaregels en dat leidt nog wel eens tot discussie. Mensen komen met elkaar in één auto aan en mogen dan vervolgens niet bij elkaar aan tafel of mensen kiezen er liever voor om thuis met elkaar te gaan eten als ze horen dat het bij ons niet kan. Wij vinden het allemaal enorm vervelend om niet soepeler om te kunnen gaan met de regels. We weten dat er veel horecaplekken zijn waar ze de regels veel soepeler hanteren en dat maakt de discussie dan ook extra moeilijk.

Eerlijk gezegd hadden we gehoopt (en er eigenlijk ook op gerekend) dat nu, twee weken na het heropenen van de horeca en het uitblijven van impact op de zorg, de regels zouden versoepelen en we wat meer mensen aan één tafel zouden mogen toestaan. Zeker op het terras.

Voor mij is het echt onbegrijpelijk en frustrerend dat deze stap niet gezet wordt door het kabinet, maar helaas telt mijn mening niet in deze discussie. Het maakt ons werk soms wel iets minder leuk op dit moment. Het zit niet in onze gastvrije bedrijfscultuur om geen oplossing te kunnen vinden voor behoeftes en wensen van onze gasten, maar in dit geval kan dat niet en zullen we blijven verzoeken om verder uit elkaar te gaan zitten en accepteren we dus niet teveel gasten aan dezelfde tafel. Hoe vreselijk we het ook vinden om dat te moeten doen. Het is helaas de wetgeving en daar zullen we ons aan houden. Wij vragen uw begrip en uw medewerking. Neem het ons niet kwalijk, wij zouden het zelf ook graag anders zien. Ik zou graag kunnen schrijven dat het allemaal voor uw en onze veiligheid is, maar door de inconsistente keuzes van het kabinet een de schijnbare willekeur aan versoepeling geloof ik daar persoonlijk niet meer in.

Bezorgen

De reden dat we zijn gestopt met het bezorgen van maaltijden en u alleen maaltijden kunt afhalen bij De Bles is dat we niet iedere dag personeel beschikbaar hebben om eten weg te brengen op de drukke momenten. De collega’s met rijbewijs staan immers weer volop in de bediening en keuken. Het soms wel en soms niet kunnen aanbieden van bezorging leek ons inconsequent en daardoor verwarrend en daarom hebben we beslist daar nu mee te stoppen. Bent u vanwege gezondheidsredenen echt niet in staat om eten af te halen, bel dan even ruim van tevoren om te overleggen of we toch een uitzondering kunnen maken. We willen altijd zorgen voor de ouderen en zieken in het dorp en vinden dan vast een oplossing.

Het woord ‘diamant’ stamt uit de Griekse tijd en betekent onverslaanbaar. Kees en Riny Schrader waren op 14 juni 60 jaar getrouwd, een diamanten huwelijk, en blijken dus een onverslaanbaar koppel.  Kees en Riny wonen nu alweer meer dan 5 jaar heel fijn in Voorburg, maar hebben het grootste deel van hun leven in Stompwijk gewoond. Kees is er in 1933 geboren en Riny woonde er sinds hun huwelijk in 1960.  

Zondag jongstleden was precies de huwelijksdag. De Bles was al een tijd geleden gereserveerd, maar helaas gooide corona roet in het eten. Daarom werd de dag op een andere manier ingevuld. Na koffie en taart in de tuin samen met kinderen, kleinkinderen en aanhang, kwam als verrassing Piet Turkenburg, vergezeld door Linda Overdevest, met zijn prachtige aangespannen rijtuig voorrijden voor een tochtje met het bruidspaar, langs diverse plekken in Stompwijk en Zoeterwoude waar zij vele herinneringen hebben.

De eerste stop was bij Dr. van Noortstraat 178, het ouderlijk huis van Kees, waar het jonge stel na hun huwelijk ging wonen. Let wel, ze gingen er pas wonen na het kerkelijk huwelijk in juni 1960, terwijl ze op 30 december 1959 al volgens de wet getrouwd waren.

Daarna ging de route door de Meer en Geer naar de St. Jan’s kerk in de Zuidbuurt, waar het huwelijk precies 60 jaar geleden werd voltrokken. Daar werd het Ave Maria ten gehore gebracht, het lied dat Kees 60 jaar geleden zelf had gezongen. Dit liet de aanwezige familieleden en vrienden niet onberoerd.

Vervolgens werd koers gezet naar de Weipoort; de plek waar Riny is geboren. Hier had de familie Ammerlaan een meelbedrijf en een kruidenierswinkel. De volgende stop was iets verder in de Weipoort bij de boerderij waar Riny als jong meisje als dienstmeisje lange zware werkdagen had gemaakt met poetsen, kaas maken etc. Op dit punt werd gekeerd en werd de terugweg via Zoeterwoude dorp ingezet.

Een stop bij Tiny, de weduwe van Henk Schrader met wie Kees zo lang z’n aardappelbedrijf heeft gerund, mocht natuurlijk niet ontbreken.

Bij terugkomst had het paar 6 herinneringsdocumenten en 6 x 10 rode rozen verzameld, die door de kleinkinderen bij de diverse stops waren overhandigd. 

‘In een woord schitterend’ was de conclusie van Kees en Riny. Daar viel niets op af te dingen, dus werden er maar gauw een paar flessen met de nodige knallen ontkurkt. Aansluitend werd er nog lekker Italiaans gegeten met kinderen en kleinkinderen. Zo lang samen, zoveel mooie herinneringen, dat is het waard om gevierd te worden, ook in Corona-tijd.  We wensen Kees en Riny nog vele gelukkige jaren samen. 

Ted Schrader

De fietsbrug voorbij het tunneltje richting de Meerpolder werd afgelopen vrijdag open gesteld. Van afstand was al te zien dat er een aardige slinger in kwam en dat is dus ook zo. Wat mij betreft had het wel wat minder lus mogen zijn, ik ben bang dat er in de toekomst regelmatig fietsers de bocht uit zullen vliegen. De hekken staan er nog. Nu maken de meeste wielrenners al gebruik van de rotonde en zolang ze daarmee wegkomen zal dat alleen maar toenemen denk ik.

Misschien kan het fietspad iets breder gemaakt worden en iets minder bocht, dan is het bruggetje een mooie nieuwe aanwinst. Dit weekend was het in ieder geval al druk met wandelaars en fietsers. Misschien kan er ook nog een afvalbak geplaatst worden zodat de mensen die het anders zomaar weggooien het hierin deponeren.

Met Scotty op pad heeft hij dagelijks wel een leeg blikje of sigarettendoosje te pakken. Vol mee, dan kun je het ook leeg mee terug nemen of deponeer het in een bak! Alvast bedankt voor het netjes houden van de omgeving en het prachtige gebied rondom ons. Dan kunnen we blijven genieten!

Ria Luiten