Muizenissen

Toen ik vrijdag aan de kinderen voorstelde om naar kikkerdril te zoeken, kreeg ik blikken toegeworpen waar ik niet vrolijk van kon worden. De één negeerde mij gewoon, de tweede begon besmuikt te lachen en de derde schudde meewarig met zijn hoofd alsof hij zeggen wilde dat papa toch wel erg zielig aan het worden is. Pa is zóóóóó jaren tachtig…Ze hebben wel wat anders te doen dan een beetje in een slootje te staan graaien. Zo werd Sven die avond gebeld om mee te gaan naar ADO- Twente, zijn maatje had een gratis kaartje voor hem. De jongste had het nog beter geregeld. Hij ging met twee meiden ‘uit’, naar een party in een Leidschenveens buurtcentrum. De meisjes droegen allebei slippers met zilver kleurige bandjes, speciaal gekocht voor deze gelegenheid, en Sil mocht de dames begeleiden als een ware chaperon. Hij was mij al een paar dagen aan het voorbereiden geweest en het wachten was nog enkel op mijn toestemmend knikje: “Is goed, maar voor donker thuis zijn!” Om negen uur die avond stond hij alweer voor de deur, mét de meiden en een moeder. Wild drukte hij op de deurbel, schreeuwde via de brievenbus naar binnen dat ik de deur moest openen want ja, er moest natuurlijk flink uitgesloofd worden! De moeder hoorde bij het meisje waar Sil al enige maanden extreme belangstelling voor heeft, dus dit was een mooie gelegenheid om met haar kennis te maken. Sil ging tijdens dat gesprek gewoon door met uitsloven en toen viel ineens de deur dicht. Stokstijf bleef hij staan: “Pap, heb jij de sleutel?” vroeg hij waarop ik ontkennend moest antwoorden, “en er is verder niemand thuis…. Maar de schuifpui is open dus klim maar even over de schuur heen..want de poort is dicht.” Weg stoof Sil, met in zijn kielzog de twee meiden want die vonden dit natuurlijk heel spannend. Ik praatte ondertussen rustig door met de moeder, zonder blikken of blozen, zodat zij kon zien dat ik wel een hele relaxte vader was. En dat ben ik ook. Ja, bescheidenheid siert de mens, ik weet het. En dat Sil zich zo uitslooft, heeft hij dus echt niet van een vreemde!

Feyenoord sloofde zich zondag ook uit. En hoe! Ik heb de tweede helft gevolgd via Langs de Lijn en heb staan dansen in de woonkamer. Dat doe ik niet vaak hoor, als Feyenoord wint, maar deze keer maakte ik graag de uitzondering. Het zijn nu mijn vrienden en ik hoop oprecht dat ze Europees voetbal halen. Het was natuurlijk een kwestie van eigen schuld, dikke bult. PSV heeft vorig jaar immers de Rotterdammers tot op de fundering beledigd door er in Eindhoven tien in te rammen en dat waren de mannen van Us Mario nog niet vergeten. Ik wist dat dit hun Waterloo zou worden, dat voelde ik aan mijn water. Oké, die rode kaart viel te betwisten, maar toen PSV scoorde tegen FC Utrecht (0-1) na een overtreding op een verdediger of toen Koevermans zich liet vallen tegen Excelsior en daarna een penalty mee kreeg waardoor Eindhoven met drie punten naar huis ging, hoorde je Rutten ook niet stamelen dat de Scheidsrechter het niet goed gezien had. En dan heb ik het nog niet eens over Toivonen die voor het maken van de gelijkmaker tegen Heerenveen een verdediger onderuit trapte waardoor deze het nakijken had. Gerechtigheid! En het laat maar weer zien dat de bal rond is. Het worden spannende weken voor mij. Want naast het feit dat Ajax kampioen gaat worden is er een grote kans dat ook zonen Youri (Stompwijk B1) en Sven (RKAVV C5) het kampioenschap binnen zullen halen. En ze doen allebei ook nog mee aan de KNVB beker!

En toegegeven, dat is toch iets spannender dan kikkerdril uit de sloot halen!

                                                                             Arjen Veldhuizen

Dag Marja, welkom Wilma  !!

Na bijna 20 jaar is Marja van den Berg gestopt met haar vrijwilligerstaak bij de niet– en vouwploeg van de Dorpsketting. Elke dinsdagmorgen was zij als eerste aanwezig om de vergaarmachine te starten. Sinds de nieuwe printer is dit werkje niet meer nodig. Totdat we 6 jaar geleden verhuisd zijn naar de pastorie werd het insteken altijd bij Marja thuis gedaan. Om extra tijd vrij te maken voor de zorg aan haar ouders, vond Marja het tijd om het stokje over te dragen.

Marja zou Marja niet zijn,want ze had zelfs al voor een vervangster gezorgd, hartstikke goed!

Wilma van Es—Olsthoorn is sinds een paar weken aan het clubje toegevoegd. Over een paar weken zullen we haar interviewen hoe zij het vindt op de dinsdagmorgen met Loes en Ria.

Red.

Vorige week zaterdag werd er een open dag georganiseerd bij de Familie Verboon en zoon in de Weipoort in Zoeterwoude. Het is namelijk een waar feestje als de koeien na maanden lang op stal te hebben gestaan weer naar buiten mogen. Heel vroeger stonden ze vastgebonden op stal, nu kunnen de meeste nog vrij rondlopen. Maar een feest blijft het.

Ik had mezelf aangemeld bij het Koe-alert bij de Stichting Wijk en Wouden, dan word je op de hoogte gehouden van de vrijlating van de koeien in de directe omgeving.   In verband met mijn ziekenhuisopname, heb ik er zelf dit jaar niets aan gehad.

De uitnodiging om dit festijn mee te beleven is via de Dorpsketting geplaatst. Ook landelijk is hier aandacht aan besteed in samenwerking met de Campina open boerderij dag. Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Heel veel mensen hebben een bezoek gebracht aan de prachtige boerderij van de familie Verboon. Een erehaag van bezoekers begeleidde de koeien naar het malse gras in het weiland. Vrolijk dansten de koeien in het rond. Deze foto is gemaakt door Jack Luiten, waarmee hij mee kan dingen naar de mooiste foto!

Verder was de hele boerderij voorbereid op bezoekers middels de diverse kraampjes, maar of ze voorbereid waren op 1200 bezoekers is de vraag!

Petra

Vorige week moest ik naar het Oosten des lands, Coevorden, in verband met familie omstandigheden. Ik liftte met mijn broer en schoonzus mee en ondanks de trieste reden van het bezoek vlogen de tweeënhalf uur van de reis om. De uren erna ook, en voor ik het wist zaten we alweer in de auto richting het mooie Amsterdam. Het was al na zessen dus de inwendige mens begon al te protesteren: ‘Eten!’ Dat komt natuurlijk doordat we gewend zijn drie keer per dag te consumeren, dat zit er in gebakken. Op een gegeven moment stopte broer bij een AC restaurant, ’t Harde. Het viel eigenlijk direct al op: er stonden nagenoeg geen auto’s geparkeerd! En dat is best vreemd zo langs de snelweg. Eigenwijs als wij Veldmuizen normaal gesproken zijn, won de trek het van de geest en stapten we toch naar binnen. Het leek wel of we terugvielen in de tijd, jaren ’80, begin ’90 vermoed ik. Nadat we drie dozen perssinaasappels gepasseerd waren kwamen we bij de buffetten. En dat was het dan ook eigenlijk, buffetten voor etenswaren maar dan zonder etenswaren…. Heel apart. Aan de rechterkant stond een tafeltje met daarop twee soeppannen en na het deksel verwijderd te hebben zag ik tomaten- en in de andere champignonsoep. Maar ik moest er diep in kijken want er was slechts nog een bodem.’Zeker een bus langs geweest.’ Dacht ik nog. Ik speurde met mijn schoonzus de bordjes boven de buffetten af maar nergens stond wat we wilden zien, bijvoorbeeld een broodje fricandeau, broodje hamburger of boerenomelet. Er stond wel saté met patat en appelmoes, hamburger met patat en appelmoes of kipschnitzel met patat en appelmoes…En daar vroegen ze ‘maar’ 15 euro voor! Uiteindelijk koos ik voor de tomatensoep (met ballen), nam er een bruin broodje bij en voor de smaak nog een flesje bier. Zeven euro mocht ik even daarna afrekenen, inclusief tien procent korting doordat schoonzus een ANWB pasje had. Zij nam ook dit ‘menu’ maar dan zonder bier. Broer nam niets, had het al helemaal gehad en koos voor hongerlijden. Ik herkende zijn gedrag wel, had normaal gesproken hetzelfde gedaan maar nogmaals, de trek won het van de geest. Toen ik hem een slok van mijn bier gunde nam hij dat gretig aan, dat dan weer wel. Maar de ellende hield niet op en de soep werd niet zo heet gegeten als zij opgediend werd. Dat klopte als een bus, de soep was lauw. Toen brak ik ook en nam de ergernis het over van de roep om vulling van mijn maag. Al klagend liepen we naar de auto na hooguit tien minuten binnen geweest te zijn en ik wist waar ik maandag over zou gaan schrijven, puur om zoveel mogelijk mensen te waarschuwen: Ga er niet naar toe! Ook al ben je in staat om je toe te leggen op kannibalisme, blijf er weg! Ja, ik weet het, dat klinkt behoorlijk dreigend maar geloof me, het is echt beter om daar weg te blijven….Ga desnoods naar de Mac! Zo, dat lucht op zeg! Ik ben niet zo’n klager maar soms moet het even. Van opkroppen word je alleen maar bozig en dat is slecht voor je gezondheid. Als  straks niemand meer naar dit restaurant gaat heeft het management reden tot klagen, ik hoop dat ze het niet er op aan laten komen.

Enkele kilometers verderop zagen we een van de redenen van de slechte klandizie. Want daar zag ik bij een afslag een pizzeria, een wokrestaurant en een wegrestaurant…Mijn maag begon direct weer te jammeren!

                                                                             Arjen Veldhuizen