Ja hoor het is zover. Afgelopen week kregen we een uitnodiging van het bestuur van de Ouderen Soos, om in de Bles te komen lunchen, als voorafje voor de opening  van de soos.  Premier Rutte moest de nieuwe maatregelen nog wel bekend maken, maar omdat er toch weer het een en ander was uitgelekt, hebben ze toch alvast maar door gezet.

Dinsdag 1 maart gaat het gebeuren.

We werden welkom geheten door de voorzitter Trees v. Velzen. De koffie of thee en andere drankjes werden in geschonken en van lieverlee kwamen ook de heerlijke broodjes op tafel. Erg lekker wat hebben we genoten. Er was een goede opkomst. Ik telde  een stuk of vijftig leden, die samen weer het hoogste woord hadden. Wat was het toch moeilijk om even stil te worden, toen Trees het woord vroeg. Maar dat valt ook niet mee als je elkaar al in bijna 2 jaar niet gezien of gesproken hebt. Na nog een lekker bakkie togen we weer op huis aan.

Hiermee wil ik iedereen bedanken voor de organisatie van deze gezellige middag en wens jullie een goede gezondheid en tot spoedig ziens.

Groetjes, Ria v. Dijk

In een kleine, door water omgeven polder staat midden tussen weilanden een kas. In deze (koude) kas wordt sinds jaar en dag geteeld door de familie van Marwijk. Inmiddels is het aan de 3^e generatie glastuinder hier om de meest prachtige snijbloemen te telen.

Tegenover deze ‘polderkas’ bevindt zich op de dijk een bijzondere stek dat door velen uit de wijde omtrek wordt bezocht. ‘Op de dijk bij van Marwijk’ is voor elk wat wils te vinden! Hier treft men het levenswerk van Wim en Trees van Marwijk; hun ziel en zaligheid ligt in de producten die ze hier verkopen; groenteplanten, perkplanten, vaste planten, zaden, kunstmest, plat glas, bonenstokken, pootaardappelen, eieren van eigen kippen, jam uit eigen boomgaard, verse groenten vanaf de dijk, potgrond en tuinaarde en noem-het-maar-op . . .

Wim van Marwijk begon als 14-jarige met het oppotten van eigen groenteplanten; het wonder van het zaaien tot oogsten had én heeft hem tot op de dag van vandaag weten te bekoren. Nog steeds is de 71-jarige dagelijks te vinden in zijn dijkkas (door Wim en Trees de ‘kleine kas’ genoemd) om met zijn pottenpers nieuw ‘plantenleven’ te creëren. Beluchten, bewateren, bemesten, bevoorraden van de verkooptafels; Wim doet dit met veel passie.

Hij deelt zijn kennis graag met anderen, tegenwoordig nóg meer dan voorheen, dit zal zijn doordat hij er nu meer de tijd voor heeft en doordat hij het ‘sociale gesprek’ met de jaren heeft leren voeren door zijn vrouw Trees.

Trees is de ‘warme motor’ achter Wim . . . Van huis uit wist deze arbeidersdochter niet veel  van het hele ‘plantenrijk’,  ze stond echter open tot leren en deed in de loop der jaren veel ervaring op; zo gebeurde het dat Trees ‘zonder voorkennis begonnen’, hedendaags het ‘plantenvrouwtje’ zelve is. Mede door haar warme persoonlijkheid en haar luisterend oor heeft ze ook een hele vaste klantenkring waarmee ze meer deelt dan enkel informatie over planten. Mensen komen geregeld met een verhaal bij haar, en keren huiswaarts met planten en een prettig gevoel. Helaas belemmeren rugklachten Trees sinds jaren haar geliefde bezigheid op hetzelfde niveau te blijven uitoefenen. Wim heeft sindsdien diverse aanpassingen aangebracht waardoor Trees én klanten toch redelijk zelfredzaam bleven.

Zo vormen Wim & Trees samen een hecht team én het kloppend hart van hun onderneming.

Bij het betreden van de dijk treft  men een gezellig ogende kraam met een grote willekeur aan groenten, jam en eieren. Menigeen zal zich de kuiten voelen opspelen bij het ‘beklimmen’ van het pad naar boven. Bovenop de dijk prijkt het prachtig monumentale huis annex gemaal. Aan het hele erf is Trees’ creativiteit afleesbaar. Waar je ook komt tref je gezellige hoekjes die met aandacht en liefde zijn ingericht. Wanneer je het pad omlaag vervolgt richting ‘de kleine kas’ passeer je de buitenverkooptafels met daarachter de buitenren waar de kippen struinen. In de kleine kas staan de ‘glasgroenteplanten’, de meloen-en paprikaplanten en de plantuien uitgestald. In het huis bevindt zich een deel van de verkoop in het ‘boenhok’ en tot voor een aantal jaar terug nog een deel in de bijkeuken. Deze laatste, de zadenverkoop, is echter verplaatst naar een gezellig ogend ‘houten chaletje’ tussen huis en kleine kas in.

“Op de Dijk bij van Marwijk”: inmiddels al 50 jaar een begrip voor vele (moes)tuinliefhebbers, alwaar Wim & Trees in de loop der jaren een bijzondere onderneming hebben opgebouwd met hart voor alles wat bloeit en groeit!

Op 25 februari zijn zij 50 jaar getrouwd! Namens kinderen en kleinkinderen van harte gefeliciteerd met jullie gouden huwelijk. Nog vele mooie jaren samen!

Bianca Straathof- van Marwijk

De school zocht een groter kippenhok en wij zochten een nieuwe plek voor ons hok. Zo verhuisden onze twee dames naar school en kregen de kippen van school een grotere woning. 

De zijkant van het hok ontbrak, bij ons stond het hok tegen een muur. Een voorbijganger zag dit en bood gelijk schuttingdelen aan, die hadden de storm niet overleefd maar zijn nog perfect voor het hok.

Een mooie samenwerking en zo konden de kippen en de haan gelijk verhuizen. De pikorde werd bepaald en nu scharrelen ze gezellig in het rond. 

Groetjes Margriet

Op de foto;

Thijmen en Wouter Loomans 

1967-21-02-2022

Er wonen  mensen in de hemel

Die je zo graag nog even zou willen zien

Al was het maar voor heel even

Al was het maar een minuut of 10

Soms is het gemis zo overweldigend

En het verdriet haast niet te doen

Toch zijn deze mensen altijd bij je

Al is de afstand naar de hemel nog zo groot

In je hart ben je altijd samen

Want zowel leven als liefde stopt niet bij de dood

Agnes

“Man, man, ik zou nog zó graag een wedstrijd willen fluiten”. Onder die kop stond een paar jaar terug een interview in de kersteditie van de Dorpsketting, dat ging over voormalig Stompwijker Otto Havik. Vrijdag jl. is hij op 92-jarige leeftijd in Emmaus in Zoeterwoude overleden.

Otto heeft zijn sporen in de Stompwijkse gemeenschap op meerdere terreinen achtergelaten, met als exponenten de v.v. Stompwijkse Boys, het zangkoor en fanfare Juliana. Zelf heb ik hem decennia achtereen meegemaakt bij  de Boys. De herinneringen gaan terug naar de NKS-sportkampen (Wil Disseldorp was vele kampen z’n maatje), zijn activiteiten als scheidsrechter en alles wat hij eromheen deed voor ‘de voetbal’. Denk aan contributie ophalen, materiaal verzorgen, grensrechter bij het eerste enz.

Degenen die ’m meemaakten zullen het beamen: Otto kon vroeger wel eens mopperen, vooral als je op het voetbalveld in de doelen bezig was, terwijl er geen training of wedstrijd was. Havik verdedigde het gras in en voor het doel, alsof het zijn eigen voortuin was. “Het was gauw een baggerzooitje en dat wilde ik voorkomen”, zei hij vele jaren later.

Als scheidsrechter bij de Boys heeft hij naar eigen zeggen liefst ruim drieduizend wedstrijden gefloten, soms drie in één weekeinde. Ongetwijfeld zal hij dat zelf in een schriftje hebben bijgehouden.

Otto heeft zo’n driekwart van z’n leven in Stompwijk doorgebracht. Hij woonde eerst in de kleine huisjes tegenover boer Kees de Jong (tegenwoordig Elmeco). Later was hij woonachtig aan de Van Raephorststraat. Hij trouwde nog op zijn tachtigste met Corrie en verkaste toen naar Zoetermeer.

Otto kampte meerdere malen met fysieke tegenslagen, maar kwam er telkens weer bovenop. In het al aangehaalde interview zei hij toen: “Het gaat nu wel weer. Ik moet denken aan Hans Vreeswijk, oftewel Daan. Weet je wat die zei? Gezondheid is geen kunst, maar een gunst. En zo is het.”

De (besloten) afscheidsdienst begint komende donderdag om 13.00 uur. Daarna wordt hij begraven op het kerkhof nabij de Laurentiuskerk.

Jack Luiten