Kerstmis in Zuid Afrika 

Kerstmis in Brits — Zuid Afrika is anders dan in Stompwijk. We zitten hier midden in de zomer: de mussen vallen van het dak. Bij ons dus geen gezellig binnen bij een open haard of kaarten in de Bles maar in het zwembad en rond een vuurtje om te gaan braaien.  

De afstanden zijn te groot om ’s avonds nog ergens heen te gaan (het Dorpshuis?). Deze kerst hebben we gasten over die een paar dagen blijven. Dat wordt gezellig aan tafel, buiten rond het vuur of in het zwembad. Lekker eten en vooral drinken (het is dorstig weer) en natuurlijk ook cadeaus onder de plastic(!) boom. 

Vanuit een zonnig Zuid Afrika wensen we alle lezers van de “Kerstketting” een Zalig Kerstfeest en een Knallend Nieuwjaar. 

Majella, Hans, Esmee, Lars en Tian van der Arend

 

Vanuit mijn huis in Spanje, wil ik iedereen een gezellige Kerst en een gelukkig Nieuwjaar toewensen. 

Toen ik 23 november met de boot aankwam bij de Hoge Brug was ik (en mijn Pieten) enorm verrast van zoveel kinderen en volwassenen in dat mooie dorp Stompwijk. Daarna met zijn allen naar Het Blesse Paard voor een reuze gezellige middag. Uiteraard gaat mijn dank ook uit naar het organiserende team: Geweldig!! 

Tijdens de diverse bezoeken bij de kinderen en mensen thuis en elders heeft Sinterklaas het prima naar zijn zin gehad. 

Op 5 december ben ik met een paar Pieten op bezoek geweest bij de Maerten v.d. Veldeschool. Verwelkomd door directeur Kees-Jan en de Ouderraad, wij hebben een prachtige ochtend beleefd, met een bezoek aan alle groepen van de school. Stichting Amigos: bedankt voor de prima begeleiding.

 

Sinterklaas gaat nu voorlopig lekker genieten van de rust en ik hoop jullie volgend jaar natuurlijk weer allemaal te zien.

 

Prettige Kerst en een goed 2015!!

 

Sinterklaas

 

Hollandse kerstman in Drummond, New Zealand 

Veel vrije tijd gaf mij de kracht om een baard te groeien. Zittend aan de bar op mijn vaste stek deed daar ook het nodige aan toe. Richting het einde van het jaar gaat bij ons de praat over de ster bij Bethlehem. Kroegbaas Ken zag in mij de ideale kerstman. Dus ik was het haasje. M’n eerste klus was zittend in een ruime leunstoel achter op een Holden-ute (auto). Ho, Ho, Ho, Merry Christmas was mijn tekst. Kussen onder het pak en uit de kussensloop greep ik geregeld een hand vol snoepgoed en gooide dat naar de kinderen buiten voor de pub. De witte katoenen lap voor mijn baard wapperde op de maat van de wind al heen en al weer. Na enkele rondjes was mijn taak volbracht. En het was me een succes…….!!!

Enkele dagen later was ik kerstman op de plaatselijke kleuterschool. Die katoenen lap was een joke en deze keer kleurde ik mijn baard bij met witte waterverf. Niet wetend hoe de “echte” kiwi kerstman erbij loopt had de organisator Victor (kroegmaat) gelukkig wel Red Band korte laarzen bij zich.

En verdomd, na veel Ho, Ho, strooiend met snoepgoed en handjes schudden met het prachtige kleine grut zat ik nog maar net op mijn zetel of zo’n kleine aap trok aan mijn baard en keek naar mijn laarzen.

Met een serieuze blik in zijn ogen zei Kleintje Pils: “It is the real Santa”.

 

Merry Christmas and Best Wishes for the New Year.

 

The real Santa, Peet Ran, Dutch,

7 years in New Zealand.

 

P.S. Ook deze kerst ga ik weer in het pak!!

 

Even voorstellen… 

Dit is Peet Ran, geboren en getogen in het dorpje Zevenhoven dat valt onder de gemeente Nieuwkoop. In het jaar 1991/1992 is hij samen met Ron Knijnenburg en Sjors van der Poel voor een lange reis richting Australië vertrokken. Het leven in Australië beviel Peter meteen zo goed dat hij daar voor een aantal jaar is gaan wonen. Echter na een uitstapje naar Nieuw Zeeland te hebben gemaakt, bleek dat het leven daar ook helemaal prima was. Hij verruilde Australië daarom voor een land dat net nog iets verder van Nederland ligt. De Stompwijkse kermis, daar was hij eigenlijk nog nooit geweest maar Peter had hierover door de jaren heen al wel veel over gehoord. Toen hij in de zomer van 2007 voor een paar weken over was, kon hij dit fenomeen natuurlijk niet aan zich voorbij laten gaan. Samen met Sjors van der Poel fietste hij ‘s middags naar Stompwijk en de heren moesten aan het eind van de avond de tent uit worden geveegd. Ook de tocht naar huis werd nog een heel avontuur, maar legendarisch werd deze avond zeker.
Na enkele weken vloog Peter weer terug, in Nieuw Zeeland heeft hij namelijk helemaal zijn plekkie gevonden. Hij schrijft geregeld over zijn belevenissen aan de andere kant van de wereld, want schrijven dat doet hij graag en met veel humor. Als hij klaar is met zijn verhaal, scant hij het in en dan wordt het als bijlage per mail verstuurd naar zijn onderhand grote schare trouwe fans in Nederland. Als primeur heeft hij nu speciaal voor de ‘Kerstketting zonder grenzen’ zijn ervaring als Hollandse Kerstman in Nieuw Zeeland opgeschreven. Ik zou zeggen geniet van dit bijzondere verhaal en wie weet volgen er in de toekomst nog meer mooie verhalen over zijn belevenissen aan de andere kant van de wereld.

Anja van Boheemen

 

Een kerstgroet vanuit Sumas Washington USA!

Als ik terugdenk aan mijn jeugd en de kerst/feestdagen in Stompwijk zijn het ook ‘de geuren’ en tradities, die teruggaan naar die tijd. Dat is vermengd met de tradities, die we nu zelf, na 30 jaar in ons huis in de States, voortzetten en aan onze kinderen meegeven. Een mix dus van Hollandse en Amerikaanse tradities.

Vooral denk ik aan vroeger, wanneer mijn ouders bestellingen binnenkregen voor kerstkransen (en met Sinterklaas de banketletters). Die werden dan in de gang, de keuken en de woonkamer opgestapeld voor de klanten. Die geur was heerlijk en die mis ik nog steeds! Wij hangen nog steeds graag (als ze verkrijgbaar zijn) chocolade kransjes in de kerstboom, waar stiekem van wordt gesnoept en waar altijd wordt gezocht naar ‘het laatste kransje in de boom’!

Mooie herinneringen ook van de kerst avond/nachtmis in de Stompwijkse kerk, die altijd prachtig is versierd. Met veel kaarslicht. En dan aansluitend een kerstontbijt met stol en andere lekkere dingen, met natuurlijk weer veel brandende kaarsen.

Vroeger oliebollen bakken bij vriendin Karin thuis, altijd gezellig. Ook die traditie zetten we hier voort bij ons thuis met Hollandse vrienden. Er worden honderden oliebollen gebakken met ….Heineken erbij natuurlijk! Vaak komen er dan wat buren en vrienden langs voor een oliebol een biertje en een praatje! We zijn dankbaar dat onze ‘kinderen’ met vele ‘rijke tradities’ opgroeien van twee landen. Ook met Sinterklaas wordt de schoen nog altijd gezet om wat lekkers er in te ontvangen van de goede Sint en Piet. Ik doe dus ook niet aan de Amerikaanse stockings bij de open haard!

Over de grens gesproken, zelf wonen wij met de Canadese grens in onze achtertuin. Het lijkt op verre afstand van Stompwijk, maar het voelt alsof de wereld steeds kleiner aan worden is door de digitale middelen, die het ook ons bij alle mogelijke contacten zo makkelijk maken, zoals FaceTime, Skype , WhatsApp, Email, SMS, Facebook ect.

Het betekent zoveel voor mij persoonlijk om te kunnen Skypen met familie en vrienden en hun gezichten te kunnen zien. Daar droomden we al die jaren terug alleen maar van ! Nu kunnen we onze kerstboom en versieringen laten zien via het scherm. Zo is alles een stuk dichterbij!

Het maakt niet uit hoelang je al weg bent uit Holland, het gemis blijft altijd. Ik denk vaak met een warm gevoel aan Stompwijk en de familie en vrienden in Nederland!

Lieve bewoners van Stompwijk en alle andere ‘buitenlanders’ afkomstig van ons mooie oude dorp.

Wij wensen jullie allen een Zalig Kerstfeest en een mooi 2015 toe! 

Hartelijke groetjes van Jolanda de Bont-Suijten, Geerke, Sebastian, Alicia en Sabrina

 

NACHTMIS IN Indonesië                          

Palembang, Kerstmis 1948 

Kerstavond, je kunt er weinig van merken. De bevolking is overwegend Mohammedaans. Zij vieren dus geen Kerstmis. Maar al zouden ze het willen vieren, ze hebben het geld niet om wat extra`s te kopen. Ze zijn allemaal straatarm. Vijf jaar Japanse bezetting en drie jaar van gevechten en plundering hebben hun sporen in de stad achtergelaten. In de grote kantine, bestemd voor de militairen van alle onderdelen, ook voor hen die buiten Palembang op de z.g. buitenposten gelegerd zijn, wordt alles gereed gemaakt voor de Nachtmis. Een “tjemaraboom” als Kerstboom. Provisorisch gemaakte kerstversiering, een tafel met daarop alles wat nodig is voor de Mis, gestencilde velletjes met kerstliedjes en een haastig geformeerd koor wat de misgezangen zal verzorgen. De buitentemperatuur is 30 graden en de binnentemperatuur is niet veel lager, ondanks dat de ventilatoren volop draaien. Langzaam komen de soldaten binnen. Sommigen, die van de buitenposten komen hebben een geweer of een stengun bij zich.

Om 12 uur is de kantine stampvol. De soldaten zitten stijf tegen elkaar aan en heel veel van hen moeten staan. Er is bijna duizend man binnen. De aalmoezenier komt binnen, zoals dat toen nog de gewoonte was, gekleed in albe en kazuifel De mis begint, wij zingen bekende kerstliedjes en het koor zingt aarzelend de misgezangen, terwijl iedereen achter elkaar het zweet van zijn gezicht veegt. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot boven de 40 graden. Iedereen gaat natuurlijk ter communie en de aalmoezenier legt bij 1000 militairen de hostie op de tong. Nadat het laatste kerstliedje is gezongen verlaat iedereen de kantine en gaat naar zijn kampement terug. De jongens die op de buitenposten gelegerd zijn, hebben nog een paar uur voor de boeg, soms door gevaarlijk terrein. Hopelijk zijn ze allemaal goed thuisgekomen

Eigenlijk hoorden er in die tijd met Kerstmis drie missen achter elkaar gelezen te worden, maar de aalmoezenier hield het niet meer uit. Het was zo warm dat hij door alle misgewaden heen grote zichtbare zweetplekken op zijn rug had. Het is inmiddels 66 jaar geleden en toch denk ik er, vooral in deze dagen nog vaak aan terug. Ondanks het gebrek aan alles wat voor een echte kerstsfeer nodig was, was het toch een prachtige nachtmis

Jan van Rijn

 

Stompwijk

The land of our ancestors

Our Oma and Opa walked on your cobbled streets

Meeting friends everywhere they went… meeting loved ones, and neighbors

Pastures, green against the clear blue sky with puffy clouds (we loved to bike here)

Windmills, beautiful windmills – three in a row!

I will never forget you Stompwijk, little village, you are the heart of our sister city

Just remember we will love your people from afar

Kindness is in your earth, your ground is good and fertile, and your people are our family

 

Temecula loves you Stompwijk, like a sister loves another

Events like the Kermis (festivals) we love to enjoy with you

Memories we share: of our relatives, times together, and those who are at rest in peace

Enjoy our times when we have them together

Cute little village, Stompwijk, we love you

Understanding each other is our goal as your sister city

Loving our connection as relatives

Away, but not so far…

Blessings from your sisters and brothers in Temecula, California

Written by, Teresa Luiten-Bleeker (daughter of Jack Luiten, born near Stompwijk in August 1926)

 

De Paddemoesblues (1988)

Vijfendertig jaar geleden

ons stel zocht in vele steden

Zij belandden in het Paddenmoes

zonder warm water of douche.

Refrein:        Dat is de Paddemoesblues, de Paddemoesblues

                   ´t is een plek om fijn te wonen

                    met 2 dochters en 5 zonen

                    dat is het Paddemoes, de Paddemoesblues.

Papa had het snel bekeken,

de tuin had hem wel wat geleken

Hij wist nog niet van meloenenrovers,

of waren het poetsenstovers?!

Refrein:

Mama woonde er wel wat stil

en zei: een radio , da´s wat ik wil!

Niet vermoedend dat al haar zonen

met stereotorens bij haar kwamen wonen.

Refrein:

Aan kinderen geen gebrek,

na een aantal jaren op die stek.

Er liepen er wel zeven rond,

bij elkaar zo´n 1000 pond.

Refrein:

Het gewichtige gezelschap aldaar,

had het na wat klussen voor elkaar;

een huis met C.V. en gewoon alles recht.

Nou ja, da´s wel wat snel gezegd.

Refrein:

Nu is alleen de jongste wel eens thuis,

pa en ma in Spanje of voor de buis,

nog even genieten van hun rust,

want er ligt een kleinkind op de kust!

Refrein:

Inmiddels ben ik al 37 jaar uit Stompwijk.

Na een klein jaar in Den Haag te hebben gewoond, zijn we verhuisd naar Voorschoten. Van daaruit zijn we naar Oostzaan gegaan, waar onze zoon geboren is. 

Oostzaan is een kleine gemeente, wel groter dan Stompwijk. We herkennen veel dorpse gewoontes, zoals tot voor kort de hooitijd en het kermis vieren. Ook zijn er een aantal kleurrijke figuren in het dorp. Zo gaat één van de bewoners met de trekker naar zijn werk en de supermarkt. Natuurlijk op zijn klompen!

De eerste Kerst in Oostzaan vergeet ik ook niet. Het was de gewoonte dat er ´s nachts op straat, door een plaatselijk koor, kerstliederen gezongen werden. Wij lagen al onder de wol toen de eerste liedjes ten gehore werden gebracht. Heel bijzonder.

Momenteel werk ik op een VMBO in Castricum als docente en heb het daar prima naar mijn zin.

Met Stompwijk blijf ik natuurlijk in contact door mijn familie. Iedere dag bellen mijn  moeder en ik elkaar, om de dag door te nemen. Zo krijg alle nieuwtjes vers van de pers.

Prettige Feestdagen en Gelukkig Nieuwjaar,

Anneke van Wissen

 

Een leuke vraag van de Dorpsketting aan mij

Kerst vieren in Bahrein dachten zij

Hoe zou dat zijn, in een Arabisch land

Niks daar over te vinden in Dé Stompwijkse krant

Tot nu, ik zal er iets over vertellen

Al moet ik het zonder enige echte ervaring stellen

Want tot nu toe en ook dit jaar

Was/ben ik niet aldaar

Wij vieren de kerst ook dit keer 

in het Hollandse koude weer

Gezellig met vrienden en familie drinken en eten

En ons op 2e kerstdag met kaartend Stompwijk meten

 

Er wordt eigenlijk geen kerst gevierd door moslims in Bahrein

Maar ze vinden het feest hier wel fijn

De meeste Arabische lui hebben westerse vrienden die het wel vieren

Waardoor ze het hier ook heel mooi versieren

In elke winkelcentrum staan gigantische kerstbomen

Daar kunnen ze in Nederland alleen maar van dromen

Apart is het wel om de versiering te zien groeien

Terwijl het zonnetje nog best kan broeien

Ook nu nog is het zo’n 26 graden overdag

We kijken naar het weerbericht in Nederland met een lach

 

Voor wie niet weet wat ik hier doe met Marjolijn 

Een kleine update is dan wel fijn

We geven tennisles op scholen of bij mensen thuis

Ja, bijna iedereen heeft een tennisbaan aan huis

We ontmoeten hier mensen van over de hele aardbol

Arabieren, Belgen, Australiërs en Engelsen, we hebben de grootste lol

In de ochtend geven we dan één of twee lessen

Daarna duiken we het zwembad in om te trainen of te ontstressen

Trainen deden we hier voor de Challenge van Bahrein 

Zo’n halve Ironmen is gaaf, maar er voor oefenen niet zo fijn.

Dan rond een uur of drie in de middag gaan we weer aan het werk met een lach

Het duurt meestal tot een uur of acht dat je weer naar huis toe mag

We zijn maar één dag in de week vrij maar we hebben een mooi leven

Het huisje hier met zwembad en tennisbaan zou ik nog even niet op willen geven

 

Dan terug naar de kerst hier in de zandbak

Hier Kerst vieren kan dus met gemak

Zeker ook omdat ze hier een nationale dag op 16 december beleven

Dat is de dag waarop ze alles de rood/witte kleuren geven

Ze verven auto’s in de vlag kleuren

Maar vooral op straat is het een heel gebeuren

Witte en rode lichtjes zie je overal en in elke boom

Het ziet er uit als een gekke kerst droom

Alle palmbomen zijn dan verlicht

Maar voor ons is een kerstboom natuurlijk verplicht

Voor een kleine echte boom betaal je € 100,- of meer

Daarom hebben we een nepperd voor één keer

Vanuit hier wens ik iedereen een super kerst en een gaaf nieuw jaar

Voor nu ben ik even klaar

Koffers pakken en via vier dagen in Jordanië door naar Nederland 

Daar schudden we elkaar dan de hand

Na een weekje vertrekken we weer

Want met Oud en Nieuw gaan we even naar Dubai op en neer

Het is genieten van een mooi leven Kus, kus,

Maar Kerstmis hoor je en willen we toch echt met familie en vrienden beleven!!! Jorrian Hendriks

 

Alien invasie op Kerstavond

Op een mooie kerstavond in Wielwijk zag Henk Steen een lichtje fonkelen in het duister en dacht: “Het is een vallende ster”. Hij deed een wens voor zijn overleden oma of ze terug naar aarde wilde komen. Henk was klaar met zijn wens en ging slapen. De volgende morgen was Henk alleen thuis en ging de krant lezen. Er stond in de krant dat er een ruimteschip is geland op aarde. Hij dacht: dat wil ik zien ik ga er naartoe. Maar hij was te laat, het ruimteschip was al naar hem toe.

Henk rende naar buiten om te kijken hoe het schip eruit zag. Hij bekeek het schip heel goed. Het is niet eng, het is niet gevaarlijk en het is roze. Opeens gaat er een groot soort tv aan. Henk kijkt er naar. Hij ziet zijn oma erin. Er gaat ook een deur open en wie komt er uit, het is de oma van Henk. Ze zegt tegen Henk: “Vrolijk kerstfeest”, ze geeft een Kerstkaart en vertrekt, zonder maar iets te zeggen. De volgende ochtend wordt Henk wakker en vertelt het tegen zijn ouders die er niets van geloofden. Maar toen hij de kerstkaart liet zien begonnen ze toch te twijfelen. Ze hebben het nooit helemaal geloofd. Maar Henk, Henk weet wel beter.

Joost van Bemmelen (13 jaar)