Mijn moedertje is de allerliefste…..dat zegt natuurlijk iedereen…..maar de mijne is het écht!

Geen originele Stompwijkse maar een rasechte Haagse, in eerste instantie werd er een koppelpoging ondernomen om haar aan mijn vader te koppelen, maar die mislukte.

Dus toen heeft mijn vader de telefoon gepakt en maar gewoon gebeld. Dat ging beter, 11 maanden later zijn ze getrouwd en kwam ze op Stompwijk wonen. Een stadse in hart en nieren met een boer in hart en nieren, het klikte wonderwel. Ik heb een fijne jeugd gehad, op de boerderij, alles kon en mocht. Geen overdreven luxe maar wel ouders die er altijd waren. Toen mijn moeder 58 jaar was overleed totaal onverwacht mijn vader….en daar zat ze dan. Op een boerderij, koeien kon ze zelf niet melken dus na een poos boerenhulp gehad te hebben besloten de koeien te verkopen. Een opvolger was er niet. Mijn oudste broer ging op de boerderij zijn eigen bedrijf voortzetten en mijn moeder verhuisde naar het dorp, naar de van Raephorststraat. Wat heeft ze het moeilijk gehad maar wat heeft ze zich er moedig doorheen geslagen. Ze heeft zich meteen bij de buren voorgesteld, ze zat al op het zangkoor, maar ging nu ook naar de dinsdagmiddag soos, ze ging helpen de kerk schoonmaken met Kerst, Pasen en Pinksteren en als er vrijwilligers gevraagd werden voor het een of ander dan was zij de eerste die klaar stond. Niemand doet ooit tevergeefs een beroep op haar, wij niet, de buurtjes niet, haar broers en zussen niet. Van lieverlee werd het huis aan de van Raephorststraat toch te groot en vooral de trap naar boven een obstakel. Met vreselijk veel geluk kreeg ze een huisje aan de Akkermunt waar ze nu nog met heel veel plezier woont. Het contact met de buurtjes is bijzonder goed, naar de soos of naar de kerk? Iedereen propte zich bij haar in de auto en hup daar gingen ze. Wekelijks koffie drinken bij elkaar of op zondag naar de chinees. Ze gaat met haar tijd mee, we hebben haar op 70 jarige leeftijd nog aan de computer gekregen, zelfs internet bankieren heeft ze geleerd en ze is continue bezig met foto’s en filmpjes op te slaan en te bewerken. Ook stuurt ze regelmatig stukjes met een foto naar de Dorpsketting. Dat ze dan vaak de foto vergeet….ach dat is een detail, die stuurt ze er gewoon achteraan. Regelmatig belt ze op….ja met mij….dat klere ding!!! Maar altijd komen we er weer uit en hangen we tevreden weer op. Je hoeft maar iets te vragen en ze staat voor je klaar. Al bel ik haar midden in de nacht, geen probleem, ze luistert en als ik zou willen dan komt ze ook nog. Ze houdt van gezelligheid, een advocaatje met slagroom en een spelletje keezen of skibbo en dan is ze gelukkig.

Ik zou wel een hele Dorpsketting over haar kunnen vullen, zo lief is ze en ze cijfert zichzelf  liever weg dan dat ze een ander in de kou laat staan!

Mam, ik hou van u en vergeet onze afspraak niet hé, minimaal 100!!!

Dikke kus,  Agnes

Aan de oproep om m’n moeder, Corrie van Oosten, in t zonnetje te zetten geef ik graag gehoor.

Waar ga ik beginnen er komt zoveel naar boven…….. ik beperk het tot de laatste jaren……

M’n moeder is lief, zorgzaam, positief, gastvrij en heeft veel wilskracht. Om met het laatste te beginnen, ze heeft een tweetal keren haar bekken gebroken maar door het in beweging blijven is ze er toch weer boven op gekomen en in staat om weer zelf met haar rollator haar boodschappen te doen en overal in het dorp naar toe te lopen.

Tijdens de periode dat mijn vader ziek was heeft m’n moeder geen 12 uur dienst gedraaid, maar was ze 24 uur per dag aan het zorgen! Dat heeft ze met veel liefde gedaan. Haar doel was om mijn vader tot het laatst toe thuis te verzorgen en dat is haar gelukt. Hier heb ik veel bewondering en respect voor.

Het is altijd leuk om m’n moeder uit te nodigen of bij haar op bezoek te gaan. Ze reageert altijd enthousiast. Vorig jaar was er de gelegenheid om een helikoptervlucht te maken waarbij de start en landing bij ons op het land plaats vond. M’n moeder was er direct voor in om zo’n vlucht over onze geboortegrond mee te maken.

Bij m’n moeder staat de deur altijd open. Na het overlijden van mijn vader was het idee dat er wekelijks een van de kleinkinderen zou komen eten. Het bij oma eten bevalt zo goed dat ze vaak samen gaan en meerdere keren in de week. Heel mooi als dat zo gaat. Kinderen van die leeftijd laten zich niet altijd meer sturen; dit is een verdienste van mijn moeder.

Mijn moeder staat positief in ‘t leven, van haar positiviteit kunnen veel mensen nog iets leren. Ze heeft een aantal wijze uitspraken. Als iemand een minder prettige eigenschap heeft en je stoort je eraan zegt m’n moeder dat je je daar niet aan moet storen. Je moet blij zijn dat jezelf niet zo bent.

Lieve mam, dank je wel voor wie je bent en wat je doet!

Jacqueline

Omdat natuurlijk ook voor de Stompwijkse Popquiz de corona maatregelen voor evenementen gelden en onze vaste thuisbasis de Bles z’n deuren ook nog gesloten moet houden, gaan we op 16 mei de Stompwijkse Popquiz online doen. Beeld en geluid zal lopen via een livestream en de antwoordformulieren via Google docs, dus je speelt vanuit huis via je computer of tablet. Hou je als team ook aan de maatregelen en ga niet met het team bij elkaar zitten, maar leg contact met elkaar via apps als whatsapp, zoom, skype en dergelijke. Na iedere ronde is er een korte pauze (ca 5 minuten) om het formulier online in te vullen in overleg met de rest van het team.

De quiz zal iets korter zijn dan normaal, 6 in plaats van 9 rondes van 10 vragen, maar zal zeker weer net zo leuk worden met vele vaste onderdelen zoals de translate en de reverse en biedt zoals altijd voor ieder wat wils in zijn of haar muzikale kennis en smaak. De zal quiz starten om 20.30 uur.

Je team aanmelden kan alleen via stompwijksepopquiz@gmail.com, je ontvangt dan van ons een bevestiging van inschrijving en op zaterdag 16 mei sturen we je de link naar de livestream en de linkjes naar de formulieren.

Deelname is deze keer volledig gratis, al mag je natuurlijk altijd in je mail aangeven dat je een donatie wilt doen, die dan ten goede zal komen aan de Bles.

Dus trommel een team bij elkaar en speel op zaterdag 16 mei lekker mee met de Stompwijkse Popquiz online voor een leuk avondje vertier in deze toch soms saaie tijden.

Arjan van Steen

De groeven in zijn handen bevatten zwarte aardesporen, hij loopt op klomplaarzen en het vissershoedje moet zijn hoofd beschermen tegen de felle lentezon die zijn gezicht bruin heeft gekleurd, dit is een buitenmens. Dat hij aan het begin van de voedselketen staat kan letterlijk genomen worden.
Wim van Marwijk kan gepassioneerd vertellen over zijn levenswerk; dat wat hij hartstochtelijk doet: het opkweken van groenteplanten. Van het ontkiemen van het zaad tot het verse eindproduct blijft een uniek proces.
De kweker die afgelopen week zijn 70e levensjaar bereikte, dopt letterlijk en figuurlijk zijn eigen boontjes.
Hij heeft zijn groene vingers en kundigheid niet opgedaan uit boekjes of Wikipedia, hij heeft zijn passie gevolgd en stopt een leven lang aan kennis en ervaring in zijn plantjes. Alles wat hij zaait lijkt te ontkiemen en is opmerkelijk: pure kwaliteit. Net zo puur als hijzelf.

De geboren Zoeterwoudenaar verhuisde in 1959 op 9-jarige leeftijd met zijn ouders naar het ouderlijk huis van de familie van Marwijk in de Geerpolder en hij is niet van plan zijn stek levend te verlaten.
Hij is ‘ontkiemd’ en heeft wortel geschoten aan de Ondermeerweg 6 en is trots op deze unieke plek waarover hij vol bezieling kan vertellen.
Als kind begon hij te kweken onder 1 raam plat glas. Met zijn 14 jaar mocht hij van zijn vader een kas bouwen, de voorloper van hetgeen nu nog steeds op de dijk staat. Een houten kas kocht hij van Barends uit Leidschendam en haalde deze met zijn vader op. Het had 2 kappen en was 8 meter lang. Hier kon hij zich uitleven. Zijn zaden opkweken.

Op 21-jarige leeftijd trouwde hij in 1972 met de liefde van zijn leven, Trees Ammerlaan. Hij nam haar mee in zijn kwekerspassie en zij leerde van hem.
In dat jaar verlengde hij zijn kas om meer ruimte te creëren voor diverse groenten.
Onderaan de dijk, over de weg, had zijn vader 8000 vierkante meter land waar 3 afdelingen ‘plat glas’ lag waaronder groenten werden verbouwd. In 1974 bouwden ze een hoge kas op het achterste deel van het land, waar zijn vader altijd 2 koeien had gehouden.
De warme, droge zomer van 1976 zorgde voor een goede opbrengst van hun gekweekte tomaten en komkommers, waarna besloten werd om de winst te gebruiken voor aanbouw van een hoge kas op de plek van de 3 afdelingen ‘plat glas’.
Het storten van de voet van de kas werd uitbesteed, de rest hebben Wim en zijn vader zelf opgebouwd.
De kas, die tot op de dag van vandaag in de Geerpolder prijkt, was ‘ontkiemd’.

Handig als hij is, bouwde Wim van onderdelen van het oude platte glas, zijn eigen ‘kleine kassie’, zoals deze nu nog op de dijk staat, op de plek waar hijzelf als kleine jongen begon met 1 plat glas en daarna zijn houten kas. Degelijk van kwaliteit, dat blijkt wel nu het gegalvaniseerde ijzerwerk van de kassen nog in dezelfde staat is als 40 jaar geleden.
In die tijd was alles nog handwerk. Elk najaar persten Wim en zijn vader minstens 100.000 slapotjes met de handpers. In 1978 kocht Wim de machine die voor hem het verschil ging maken: een nieuwe mechanische pottenpers.

We maken een 40-jarige sprong naar het heden
Het is vrijdagavond, halverwege april, dat Wim de krachtstroomstekker van zijn pottenpers aansluit waarna het vertrouwde persgeluid de avond vult. Hij perst wekelijks kluitjes met slazaad, andijvie of koolsoorten. Fluitend. Het is een nauwkeurig (‘kreen’) proces. De potgrond dient exact de juiste hoeveelheid vocht te bevatten, anders worden de kluiten niet netjes geperst.
Overal in zijn ‘kleine kassie’ wordt aandacht gegeven aan het proces van groei & ontwikkeling. Met de pottenpers als middelpunt staan er velerlei soorten groenteplanten, aardbeiplanten en wat perkgoed. Een deel van de kas is afgeschermd met isolatieplastic; dat is het ‘warme hok’, waar geënte komkommerplanten, meloenen, tomaten en paprikaplanten staan. Het glas is aan de buitenzijde bekrijt, waardoor de zon geen kans krijgt de tere blaadjes te beschadigen. Alles in het ‘kleine kassie’ ademt Wim. Dit is zijn walhalla.

Bij binnenkomst aan de noordzijde staan de stellingen op pakhoogte met de te verkopen groenteplanten.

Wim is bekend in deze omgeving bij eenieder die een moestuin heeft. Samen met Trees bestiert hij de huisverkoop (‘Op de dijk bij Van Marwijk’) van groenteplanten, zaden, pootaardappelen, broeiramen, potgrond en velerlei gerelateerde producten. Aan klandizie geen gebrek. Vanuit de hele regio en ver daarbuiten weten ze de Ondermeerweg te vinden. Daar ga je heen voor kwaliteit.
Deze ‘coronacrisis’ deed hun klantenkring in eerste instantie uitbreiden; nu mensen meer thuis zijn en de lente zonnige dagen bracht, sloeg men massaal aan het (moes)tuinieren. Maatregelen dienden genomen te worden deze periode. De verkoop vanuit het ‘kleine kassie’ an sich hield voor nu even op. Klanten kunnen nu telefonisch hun bestelling doorgeven aan Trees. Wim maakt deze ‘verzendklaar’ waarna de klant het onderaan de dijk kan ophalen. Minder persoonlijk, maar voor nu de beste oplossing.
Momenteel hebben ze hun handen er vol aan, zowel Wim als Trees zijn van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat bezig met de klantenbestellingen.
Daarom is kort geleden besloten te gaan afbouwen met de verkoop van perkplanten; de éénjarige bloeiers als geranium, fuchsia en vlijtig lies. Simpelweg omdat ze de tijd er niet (meer) voor over hebben en Wim zijn hart toch echt ligt bij de groenteplanten.

De dijk voor het markante huis met prachtig groot glas-in-loodraam is van april tot ver in oktober een lust voor het oog. De aanblik van de dijk vol frisse, verleidelijke groenten in de meest heldere kleuren doet menig fietsrecreant stoppen om vervolgens met een vers product in de fietstas de tocht te vervolgen. Daar waar hun kinderen een eigen tuintje op de dijk hadden, leert hij nu zijn kleinkinderen ‘telen’. Hun dochters in Gelderland en Drenthe kunnen hun erfgoed; hun groene vingers gebruiken in hun eigen moestuin en hun zoon heeft het bedrijf (de grote kas) overgenomen. Dagelijks loopt Wim de dijk af naar de kas, waar hij zijn zoon en schoondochter een helpende hand biedt met de oogst van hun prachtige ranonkels.
Wim is een trots man.
Op vakantie hoeft hij niet, hij komt immers op zijn dijk tot ontspanning.
Hooguit een midweek per jaar naar het Drentse Echten, om de koeien van zijn dochter en schoonzoon te melken wanneer zij genieten van hun jaarlijkse vakantiemoment.
Naast zijn passie voor groenten heeft Wim een groot hart voor dieren. Hij staat middenin de natuur.
Luistert naar de roep van de regenschreeuwers (wulp), polst de windrichting, houdt het polderpeil in de gaten en constateert de ‘voorjaarskladders’ in de sloot; hij lijkt een wandelende Almanak.
Wim oogt fit; zou het komen door zijn werk, in & met de natuur, doordat hij vele malen per dag de dijk ‘beklimt’ of door het eten van zijn heerlijke (door Trees bereide) verse groenten?
Deze maand is hij 70 geworden, maar wil van stoppen niets weten.
Dit is zijn hobby, zijn passie, zijn levenswerk.
Zolang Trees en hij zich hier samen gelukkig bij voelen zullen er nog vele zaden ontkiemen op de dijk.
Wim knielt neer in zijn ‘kleine kassie’. Daar waar de pottenpers een kluitje heeft overgeslagen vult hij deze met zaad uit zijn handen, zijn kwekershanden… en ik weet het nu zeker; ‘zijn handen laten geluk kiemen’.

Ik heb een mooie tekening voor mijn oma gemaakt en de postduif heeft deze bezorgd. Oma was er zo blij mee. Oma, wat is Corona eigenlijk? en oma heeft in Jip en Janneke taal proberen uit te leggen wat het is. Mama heeft mij en oma geleerd te video bellen en zo kunnen we elkaar toch zien en naar elkaar zwaaien. Dat is leuk.
Koning, u heeft ook kinderen, doen zij ook aan videobellen met oma? Wij hebben ook een tekening voor u gemaakt en mijn broertje en zusje hebben ons verkleed als ridders en toverfeeën en zo konden we onze tekening toch bij uw paleis brengen. Weet u wel dat ridders heel sterk zijn en iedereen kunnen beschermen? En we zijn Corona helemaal niet tegengekomen, die had zich denk ik verstopt toen die ons aan zag komen. Ik denk dat Corona een beetje bang is voor ons Ridders. Toen we weer thuis waren moesten we ons weer omkleden want de lessen van school begonnen via de computer.
Dag Koning, de groetjes aan de Koningin en uw kinderen.

Schuilt in ieder mens niet een beetje kind, hoe oud je ook bent? Kinderen spreken de waarheid zegt men altijd, ze brengen het zo mooi onder woorden. Ook in deze tijd, vol angst voor het Corona virus. Kinderen zijn er niet zo bang voor maar zijn meer bezig met het feit dat ze opa en oma missen en wie had gedacht dat ze zelfs school zouden missen? Ze missen hun juf en hun vriendjes en vriendinnetjes. Waar wij als volwassenen meer bezig zijn met het aantal slachtoffers wat het corona virus teweeg brengt en hoe lang het allemaal gaat duren, zijn zij met hele andere dingen bezig.

Ik heb mij de laatste weken geprobeerd te verplaatsen in de gedachten en gevoelens van een kind en ik moet zeggen, dat is een aparte ervaring.
Zomaar een gedachte hoe een kind zou kunnen denken en als alle volwassenen daarin meedoen dan wordt het allemaal een stukje minder erg, misschien……..

Agnes Hofstede