Vrijdag 14 juli was het weer zover! Gezellig samen eten voor inwoners van Stompwijk die alleen zijn en toch eens gezellig samen willen eten. Om kort te zijn het is weer helemaal gelukt.
Geen water bij de soep!
Het was de laatste keer voor de zomervakantie en daarom was er een menu samengesteld dat klonk als een klok. Hoewel ik gelukkig niet alleen ben wilde ik deze kans niet aan mijn neus voorbij laten gaan en vroeg aan mijn partner, Dorien, of ze ook mee wilde gaan. Die had van de vorige keren de verhalen gehoord en wilde dus graag mee. Wij kwamen om 11.30 uur binnen en de zaal was al bijna vol, dus ik dacht ze zullen wel water bij de soep moeten doen om er voor iedereen een kop uit te kunnen persen.
Voordat er om 12.00 uur werd begonnen met een overheerlijke tomatensoep heb ik even het heugelijke feit onder de aandacht gebracht dat deze 3 dames, Jetty, Anneke en Wea de fantastische prijs hebben ontvangen van het Fonds 1818. Zo’n prijs moet je vieren en daarom hebben wij voor deze 3 kanjers een heerlijk flesje rosé meegenomen zodat ze thuis nog na kunnen genieten van hun inspanningen. Na deze lovende woorden over dit drietal werd de tomatensoep, die niet aangelengd was, opgediend. Toen als klap op de vuurpijl kwamen er stapels pannenkoeken uit de keuken. Er waren pannenkoeken met spek, pannenkoeken met rozijnen en de naturel pannenkoek was ook goed vertegenwoordigd. Ik heb alle 3 de smaken geprobeerd en kan zeggen dat de smaak meer dan voortreffelijk was.
Mijn buurman, ik noem geen namen, die heeft er wel 7 opgegeten. Daar had hij later enorme spijt van, want toen het dessert opgediend werd, was daar geen plaats meer voor. IJs met slagroom en verse vruchten en een overheerlijke roompudding. Mensen wat een verwennerij. Op de 2e vrijdag in september is er weer ‘gezellig samen eten’ in het Dorpshuis. Ik ben alleen bang dat de grote zaal dan te klein zal zijn. Ik denk dat we hard toe zijn aan een groot Kulturhus.
Noteer vast in uw agenda; vrijdag 8 september ‘gezellig samen eten’.
U kunt zich aanmelden bij Anneke van Bemmelen
071-5804172 of bij Mea Manders 071-5801853.
Willem Overdevest
Op 22 juni was de school nog even open voor publiek. Iedereen is door de school in de gelegenheid gesteld om afscheid te nemen en zijn jeugdherinneringen aan school op te halen. De opkomst was niet spectaculair. Het weer was opgeslagen en het tijdstip misschien niet echt optimaal, toch waren er genoeg mensen op af gekomen. Twee zonnige parasols staan op het schoolplein opgesteld, groot genoeg om bescherming tegen zon te beiden, maar die is vandaag ver te zoeken. Knabbels hier en daar opgesteld en een drankje. Voor school betekende dit een extra organisatie naast de drukke afsluitweken, waarin van alles moet gebeuren.
Er lijkt niets veranderd, de piepkleine wc-tjes, de waterbak en zandbak zijn er nog steeds. Herinneringen borrelen boven, veel fijne maar ook nare, zoals bij mijn vriendin. De kapstok, bevestigd onder het randje siertegeltjes, was naar beneden komen zetten en mijn vriendin kreeg de schuld. Toen ze zei wie het wel gedaan had, kreeg ze straf. “Ook nog een ander de schuld geven!” Ze werd 4 uur in een donker hok opgesloten en dat als kleuter van 4 jaar, dat maakt een onuitwisbare indruk. Ik had het hok zelfs nooit gezien. Het bewijs was er nog, dezelfde donkere tegels op de vloer, alleen was de wasbak inmiddels verdwenen. De relatie met de schuldige, die haar mond hield, is nooit meer goed gekomen. Bij de wc’s hing ook altijd zo’n grote bol gele zeep. Iemand had eens zoveel zeep gebruikt dat de juffrouw het van de handen af moest schrapen.
Ik kom 5 zussen Verhagen (v.l.n.r. Jacqueline, Angelique, Elly, Marry en Hubertine) tegen, die nog even aan de watertafel willen spelen, het zusje uit Nieuw Zeeland ontbreekt. We zoeken de poppenhoek voor een herhalingsfoto, we nemen genoegen door onze benen in de nek te vouwen en op de kleine stoeltjes achter de tafeltjes plaats te nemen.
na lang toeren zonder Tom Tom,
we rijden nu met navigatie, altijd blij
Elina gefeliciteerd met je mbo 4 diploma.
om via de weilanden van omgeving spookverlaat richting Alphen aan den Rijn te rijden. Het is heerlijk rustig op de weg en de wereld om ons heen ontwaakt. De wereld is groen, de lucht bewolkt en de hortensia’s fleuren de boel nog eens extra op. Wat een schattige dorpjes doorkruisen we vandaag. Meest gaan we van A naar B met de auto via de rijksweg, hiermee de dorpjes vermijdend. Eigenlijk zijn ze allemaal een bezoekje waard, neem het kerkje van Aarlanderveen dat ons aan het eind van de straat lijkt op te wachten. Of het oude centrum van Nieuwkoop of was het Nieuwveen, is in stijl gebleven en ademt de sfeer van vroeger uit. Na pakweg 30 kilometer kunnen we eindelijk aan de koffie, je wilt niet weten hoe dat dan smaakt. De serveerster had 3 piepkleine pleistertjes op haar oor. Ik kon mijn 
nieuwsgierigheid niet bedwingen en heb haar gevraagd waar dit voor diende. Ze is hiermee vorig jaar 15 kilo afgevallen, maar had nu met een terugval te maken, dus direct weer aan de slag gegaan. Ze bekende zonder schroom vorige week nog 3 gebakjes achter elkaar te hebben verorberd, dat paste eigenlijk niet in het plan, maar dat begrijpt u. Tip 1, GEEN alcohol, tip 2 geen zoetigheid en dit werkt ook zonder acapunctuurachtige speldenknopjes in je oren. Ook wij gaan weer op weg en hebben nog vele kilometers te maken, mijn fiets is weer enigszins opgeladen om de terugweg met tegenwind aan te kunnen. We komen nu honderden wielrenners tegen die een fietstocht maken van tegengestelde richting. Zo lang we ze tegenkomen zitten wij goed, op het grote terrein van het dagactiviteitencentrum van de Hooge 
Burch ging dit even mis. We misten onze tegenliggers, zodra zij weer in beeld waren zaten ook wij weer op de juiste route. Een paar keer een drinkpauze ingelast, het even staan helpt ook tegen een tintelende kont. We kunnen er weer tegen. We pakken de kortste route, langs het Kerkepad van Gelderswoude om via de Weipoort weer naar Stompwijk te fietsen. We hebben er 66 kilometer opzitten en we zijn weer helemaal voldaan. De start van de zondag was in ieder geval goed.
Maurice van den Bosch (52) uit Stompwijk zat in de laatste klas van de havo aan het Zoetermeerse Erasmuscollege toen zijn vader in 1983 bij een busongeluk dodelijk verongelukte. “Het was de spelersbus van HVS, de handbalvereniging van Stompwijk. Vier mensen stierven die dag op het verkeersknooppunt Hoevelaken. Mijn vader, m’n tante, een achternicht en onze buurman. Onze moeder was zwaargewond, dus lange tijd om na te denken wat we met de zaak van vader gingen doen was er niet. Ik moest handelen. Gelukkig hielp de school me een beetje met m’n diploma en ontsloeg het ministerie van Defensie mij uit de dienstplicht, zodat ik als 18-jarige jongen direct aan de slag kon. Mijn vader had een boekje met adressen dat ik maar eens heb opengeslagen en een neef, die smid is, is de eerste maanden meegegaan omdat ik nog geen rijbewijs had”, zegt van den Bosch, die destijds rondreed in een ‘Opel rekord station’’ met koelboxen.